Bette Dam blogt: “Ach nee, schreeuw ik in gedachten, het gaat er om dat ik vrouw ben en niet om de inhoud!”
Freelance journalist en auteur Bette Dam is te gast naar aanleiding van de ontvoering van een Nederlandse hulpverlener samen met zijn Afghaanse chauffeur in de Afghaanse provincie Takhar. Sinds 2006 is ze geregeld in Afghanistan te vinden.
“Nee, joh, ik schuif vanavond liever niet aan bij Pauw en Witteman.” De redacteur Rachel valt even stil aan de telefoon: “Hoezo niet?” “Ik ben niet in het gebied geweest waar de Nederlander is ontvoerd”, werp ik tegen. “Maar van de mensen die wij hebben gebeld is niemand daar geweest en we willen jou wel graag… je komt daar net vandaan en we willen weten hoe jij reist, hoe jij je beveiligt”.
“En we willen je ook omdat je vrouw bent…”
“Ach nee”, schreeuw ik in gedachten, “het gaat er om dat ik vrouw ben en niet om de inhoud!” Er schiet van alles door me heen: ze zegt eerlijk dat het lastig voor haar is om dames te vinden voor haar programma. Maar dat ze dit hardop zegt maakt dat ik nog liever nee wil zeggen; misschien vergoelijkt ze m’n gebrek aan kennis wel met het feit dat er eindelijk weer eens een vrouw aanschuift?
En dan zit ik daar, met vijf stevige sprekers (wo Marcel van Dam en twee comedians) live op televisie: het afbraakrisico is enorm! Maar Rachel stelt me allemaal vragen, overlegt en belt terug. Stelt nog wat vragen. Ik antwoord gemakkelijk. Zij test, peilt en is niet snel tevreden. En dan komt het laatste telefoontje: groen licht. Je bent vanavond toch wel vrij hé, vraagt ze weer. Er komt een kleine ja. Daarna heb ik nog twee uur en bel ik m’n netwerk voor het laatste nieuws. Ik hoor dat een onafhankelijke bron net is aangekomen in het gebied en zo’n ooggetuige hebben we de hele dag nog niet gehad. Maar ìk ken hem, hij zit in mìjn netwerk, denk ik even trots.
Achteraf is iedereen tevreden. Ook ik. Ik heb de mannen weerstaan, soms met te ernstig gefrons :). Als ik bij de borreltafel toegeef dat ik terug wilde krabbelen, lacht Jeroen Pauw. Voor hem is het al de zoveelste keer dat een vrouw die het gemakkelijk aan kan, toch te onzeker is. En Raoul Heertje knikt ook. Vrouwen zijn veel voorzichtiger en bescheiden; ze willen eerst alles zeker weten voordat ze een stap zetten. Heertje maakt spierballen en beeldt de stoere man uit. “Laat mij het maar doen, denken wij mannen, ook al weten we er niet heel veel van”.
