Bette Dam blogt: “Ach nee, schreeuw ik in gedachten, het gaat er om dat ik vrouw ben en niet om de inhoud!”

BetteDamFreelance journalist en auteur Bette Dam is te gast naar aanleiding van de ontvoering van een Nederlandse hulpverlener samen met zijn Afghaanse chauffeur in de Afghaanse provincie Takhar. Sinds 2006 is ze geregeld in Afghanistan te vinden.


“Nee, joh, ik schuif vanavond liever niet aan bij Pauw en Witteman.” De redacteur Rachel valt even stil aan de telefoon: “Hoezo niet?” “Ik ben niet in het gebied geweest waar de Nederlander is ontvoerd”, werp ik tegen. “Maar van de mensen die wij hebben gebeld is niemand daar geweest en we willen jou wel graag… je komt daar net vandaan en we willen weten hoe jij reist, hoe jij je beveiligt”.

“En we willen je ook omdat je vrouw bent…”

“Ach nee”, schreeuw ik in gedachten, “het gaat er om dat ik vrouw ben en niet om de inhoud!” Er schiet van alles door me heen: ze zegt eerlijk dat het lastig voor haar is om dames te vinden voor haar programma. Maar dat ze dit hardop zegt maakt dat ik nog liever nee wil zeggen; misschien vergoelijkt ze m’n gebrek aan kennis wel met het feit dat er eindelijk weer eens een vrouw aanschuift?

En dan zit ik daar, met vijf stevige sprekers (wo Marcel van Dam en twee comedians) live op televisie: het afbraakrisico is enorm! Maar Rachel stelt me allemaal vragen, overlegt en belt terug. Stelt nog wat vragen. Ik antwoord gemakkelijk. Zij test, peilt en is niet snel tevreden. En dan komt het laatste telefoontje: groen licht. Je bent vanavond toch wel vrij hé, vraagt ze weer. Er komt een kleine ja. Daarna heb ik nog twee uur en bel ik m’n netwerk voor het laatste nieuws. Ik hoor dat een onafhankelijke bron net is aangekomen in het gebied en zo’n ooggetuige hebben we de hele dag nog niet gehad. Maar ìk ken hem, hij zit in mìjn netwerk, denk ik even trots.

Achteraf is iedereen tevreden. Ook ik. Ik heb de mannen weerstaan, soms met te ernstig gefrons :). Als ik bij de borreltafel toegeef dat ik terug wilde krabbelen, lacht Jeroen Pauw. Voor hem is het al de zoveelste keer dat een vrouw die het gemakkelijk aan kan, toch te onzeker is. En Raoul Heertje knikt ook. Vrouwen zijn veel voorzichtiger en bescheiden; ze willen eerst alles zeker weten voordat ze een stap zetten. Heertje maakt spierballen en beeldt de stoere man uit. “Laat mij het maar doen, denken wij mannen, ook al weten we er niet heel veel van”.

Bekijk hier de hele uitzending.

Margriet van der Linden blogt: "Hulde voor P&W: twee vrouwen aan tafel"

Van der Linden volgde Cisca Dresselhuys op als hoofredacteur van Opzij. Ze praatte aan tafel mee over de inauguratie van Barack Obama en de rol van Michelle Obama in het bijzonder.

Veel reacties. Sms, e-mail, telefoon. Variërend van ‘wat zag je er mooi uit’ tot ‘Goed!’ Je gelooft er zelf toch niks van, omdat televisie nu eenmaal kwetsbaar maakt en het voor vrouwen (daar komt-ie) nog een streep kwetsbaarder is. Vrouwen aan tafel, als ze zelf al willen (da’s ook een punt): het liefst mooi, slim, geestig, en uitblinkend in alle olympische sporten, inclusief die van de ‘gedroomde studiogast’. Maar, hulde voor P&W: twee vrouwen aan tafel.

We praatten na over de inauguratie van Barack Obama. Die op zijn eigen feestje opeens niet de gedroomde studiogast was, want op het moment suprême, het afleggen van de eed, ging het mis: hij sprak voor zijn beurt en meteen daarna klunsde de rechter die de eed afnam. Ik vond het niet erg, Maarten van Rossem wel, maar dat past bij zijn nieuwste rol: die van Obama-criticus.

Mij werd gevraagd of Michelle Obama wel een goed voorbeeld is van een geëmancipeerde vrouw, nu ze man naar het Witte Huis is gevolgd en heeft aangegeven vooral voor de twee dochters te willen zorgen. Natuurlijk, vond ik, ze is gestudeerd (Princeton en Harvard Law School), heeft een carrière als advocaat, is een enorme netwerker en houdt bij de voordeur van de residentie toch opeens niet op met denken? Daarna riep ik nog wat over rolmodellen en kwam ik helaas niet toe aan het punt dat ik eigenlijk wilde maken: Michelle Obama gaat er eindelijk voor zorgen dat een puur door racisme veroorzaakte tijdschriftenwet gaat worden gebroken: een zwarte vrouw op de cover verkoopt niet. Zelfs Oprah Winfrey niet totdat ze haar eigen blad ging maken. Anna Wintour, de hoofdredacteur van de Amerikaanse Vogue, vertelde Oprah een paar jaar geleden nog: als er tenminste 15 kilo afgaat, overweeg ik het…misschien. Da’s nog eens een fijne vrouw.

Wie de afgelopen maanden in Amerika is geweest heeft het op de covers van tijdschriften al kunnen zien: Michelle Obama is de ‘it-girl’. En daarmee is ze een absoluut rolmodel en boegbeeld van emancipatie voor zwarte vrouwen in Amerika en daarbuiten.
Dat wilde ik graag nog zeggen. (En dat naast het feestje van nieuwe tijden in Washington DC er nog een feestje was dat in het teken stond van verandering: de lancering van een vernieuwde Opzij. (zie ook: www.opzij.nl)
Daarna heb ik nog wat gedronken met Jeroen.

Bekijk hier de volledige uitzending.