Een aardige mevrouw stuurt een gratis imagoconsult: zalmroze is een goede kleur voor mij. Stichting Vluchteling neemt het telefoontje van een boze meneer aan, hij vindt dat ik onbehoorlijk hard aangevallen werd door mijn collega gasten. Een bekende journalist stuurt me tips, hints en suggesties voor een volgende keer. Een studente schrijft vol emotie dat ze voor ons wil komen werken. Vrienden, collega’s en familie sms’en en bellen. Ik was te gast bij Pauw en Witteman en dat blijft ook deze keer niet onopgemerkt.

Als altijd was ik bloednerveus. Volgens de sympathieke medewerkers op de redactie is dat niet te zien. Maar het is toch echt zo. Kort voor zo’n uitzending ben ik er altijd weer van overtuigd dat ik eigenlijk niks van het onderwerp weet. Deze keer stond, hoe kan het anders op de dag dat het rapport van de commissie Davids uitkwam, de oorlog in Irak op de agenda. De afgelopen dagen was ik in dat land. Ik sprak met Irakezen die huis en haard verlaten hebben, op de vlucht voor het geweld. Uit Irak meegebrachte beelden lieten de wanhoop, frustratie en trauma’s van de vluchtelingen klip en klaar duidelijk zien. Wie vroeger een eigen dak boven het hoofd had en nu inmiddels jarenlang onder een tentzeil, of bij familie in woont, is niet dankbaar voor de westerse inmenging in hun land. Knap stom van mij om, klaarblijkelijk, de suggestie te wekken dat het voor de invasie in Irak, onder Saddam Hussein, beter was. Frank de Grave en Frits Wester sprongen er onmiddellijk bovenop. Bij deze zeg ik het alsnog: Saddam Hussein was een wrede dictator, een moordenaar, een psychopaat, een levensgevaarlijke gek. Dat zijn regime weg is, is een zegen voor het land.

Maar dan komt toch hetzelfde probleem dat ik gisteren had weer terug: wat in de plek van Saddam Hussein kwam is op zijn best een ontzagwekkende chaos waar miljoenen mensen de dupe van werden. Niemand in Nederland mag zich trots op de borst roffelen voor hetgeen de internationale gemeenschap met Irak gedaan heeft. Wij zijn mede verantwoordelijk voor deze puinhopen, en ik vind dat degene die rommel maakt mee op moet ruimen. Da’s nou eenmaal netjes. En ook wel zo sympathiek naar de slachtoffers: Ali van 5 jaar jong, die geen vader en moeder meer heeft, of die vader van die drie onthoofde dochters, of die boze werk- en dakloze man die zijn kinderen een normale opvoeding wil geven maar een toekomst voor hen ziet opdoemen als bedelaars. Dat is het verhaal dat ik kwam vertellen, met de beelden van de slachtoffers. Slachtoffers die schuilgaan achter de oh zo Nederlandse politieke discussie over woorden die in Irak niets betekenen. Dat wilde ik laten zien. Echte beelden van echte mensen die echt slachtoffer zijn.

Vooral Femke Halsema begreep wel waar het om ging. Zij was het die mij het vege lijf redde toen ik op twee wielen de Saddam Hussein bocht inging en die aan het einde van P&W nog eens aandacht vroeg voor de mensen, naast de politieke processen. Want daar gaat het om, ik kan het niet genoeg zeggen, om mensen. Ruim vier miljoen vluchtelingen en ontheemden. Vijfduizend burgerdoden in alleen al het afgelopen jaar.

Zo, ik ben blij dat ik dat hier nu nog een keer kwijt kan. En oh, voor alle zekerheid: het feit dat ik een bocht naar Saddam Hussein genoemd heb, wil niet zeggen dat ik een fan van de man ben. Je weet maar nooit hoe dat nou weer verkeerd begrepen kan worden immers.

Bekijk hier de gehele uitzending.