Bas van der Vlies blogt: “Een talkshow is niet zo mijn ding.”

Bas van der Vlies (SGP) ging gisteren in debat met Ton Elias (VVD) over koopzondagen. Van der Vlies verschijnt niet vaak op televisie. Het was voor hem dan ook wennen om aan te schuiven bij Pauw & Witteman.

Lang gewacht, tóch gekomen, zal het duo Pauw en Witteman gisteren wel gedacht hebben toen ik bij hen in de uitzending aanschoof. Wie mij kent weet het: ik houd niet zo van de camera. En een talkshow is ook niet zo mijn ding. De enige ‘talkshow’ waar ik voor opblijf, desnoods tot vroeg in de ochtend, is de vergadering van de Tweede Kamer. Dat is mijn werkterrein. Daar moet ik als volksvertegenwoordiger verantwoording afleggen en de standpunten van mijn partij uitdragen.

Dat ik me dit keer voor P&W heb laten ‘strikken’, is omdat het gespreksthema me na aan het hart ligt: de zondag. De SGP wil de zondag graag behouden als collectieve dag van rust. Eén dag per week met z’n allen een pas-op-de-plaats. Daar knapt een mens van op, en dat verhaal moet verteld worden.

Ook bij Pauw&Witteman! Daar is achter de schermen best wel het nodige vooroverleg over geweest tussen het SGP-fractieteam en de Haagse ‘jongens’ van P&W. Dat mijn tegenpool VVD’er Ton Elias was, heeft ook geholpen om dit keer ‘ja’ te zeggen op de uitnodiging. Ik ken Ton al heel lang, de laatste jaren als iemand die scherp, maar waardig debatteert.

Hoe het bevallen is? Het is en blijft een eigenaardig wereldje, zo’n toeters-en-bellen-studio, bekende tv-persoonlijkheden en felle lampen waarbij toch vooral de poppetjes in het middelpunt staan. Eraan wennen zal ik wel nooit, en dat wilde ik maar zo houden…

Ton Elias blogt: "Maak het Jeroen en Paul vaker moeilijk"

Communicatiedeskundige Elias volgde voor Pauw & Witteman de Algemene Beschouwingen. Volgens Elias kreeg Geert Wilders gisteravond in de uitzending te veel aandacht, maar daar wilde Jeroen niets van weten.

Woensdag 17 september begint vroeg. Ik had beloofd de avond ervoor een notitie af te hebben voor de organisatie waar ik nu interim-directeur van de communicatie-afdeling ben. Maar Prinsjesdag liep de avond ervoor een beetje uit. Om zeven uur dus achter m’n bureau thuis en voor half negen toch mijn opzet gemaild. Daarna thuis op de roeimachine en loopband. Tegelijkertijd naar Angela Merkel gekeken bij de algemene beschouwingen in Duitsland. Haar wordt nogal eens bleekheid verweten. Maar haar verhaal spettert van de buis.

Na de file naar mijn klus in Utrecht. Twee lastige gesprekken en tussendoor met schuin oog naar Politiek 24 gekeken. Rond een uur of twee telefoon van redactie Pauw & Witteman. Of ik diezelfde avond commentaar wil geven over de algemene beschouwingen. “Eikels”, denk ik. Had dat nou één dag eerder gevraagd, dan had ik minder toeren hoeven uithalen om het toch te kunnen volgen. Maar ik zeg toch toe, omdat het leuk is om te doen. Waarom eigenlijk? Live-TV is sowieso spannend, maar Paul en Jeroen zijn lastige ondervragers. Verder heeft P&W simpelweg heel veel kijkers en voor iemand die Kamerlid wordt, is het goed als kijkers (=kiezers) je kennen, daar moet je niet omheen draaien.

Zo goed en zo kwaad als mogelijk volg ik het debat en hou ik contact over de fragmenten. Jammer dat geen aandacht zal worden besteed aan Verdonks zwakke actie om slechts één punt te behandelen. Ze neemt nog steeds de politiek niet serieus. En Wilders krijgt weer te veel aandacht. In de uitzending zeg ik dat ook, want ik schrik van het gemak waarmee degene die het hardst en het ongenuanceerdst schreeuwt vrijwel automatisch TV-zendtijd krijgt. Jeroen reageert er geërgerd op, kijk het maar na. Ik vind dat gasten het hen in de uitzending weleens wat vaker net zo lastig zouden mogen maken als andersom regelmatig gebeurt.