Tom Zijlstra was te gast in Pauw & Witteman om in te gaan op de gang van zaken rond het vertrek van de omstreden neuroloog Ernst Jansen Steur van het Medisch Spectrum Twente. Zijlstra was destijds lid van de Raad van Bestuur van het MST.

Om half negen in de avond staat de taxi voor de deur, die me naar de studio van Pauw & Witteman zal brengen. De chauffeur is aardig, hij heeft veel gereisd in het Middellandse Zeegebied, er is dus nogal wat uit te wisselen. In de VARA-studio bij Artis word ik opgevangen door een redactrice. Jeroen Pauw en Paul Witteman stellen me scherpe, kritische vragen – terecht – maar ik krijg goed de ruimte om mijn visie op de kwestie weer te geven.

Het is moeilijk om zelf te beoordelen of je het er goed van hebt afgebracht, maar van omstanders en publiek en van de heren P&W zelf, oud-collegae en vrienden, kreeg ik later positieve reacties. Ik wacht het maar af, dit is mijn verhaal en mijn verdediging, meer weet ik niet en hier moet men het maar mee doen.

Om twee uur ´s nachts kijken Ans en ik via Uitzending gemist naar de uitzending van RTV Oost. Na mij komt Herre Kingma aan het woord. Hij speelt op de man en niet op de bal. Als een arrogante corpsbal begint hij me meteen neer te sabelen: “als Zijlstra een flinke vent was geweest had hij vier jaar geleden hiermee naar buiten gekomen” en “het is een laffe actie om zijn straatje schoon te vegen” en “hij hangt nu de public hero uit en wij moeten de rotzooi opruimen” Ik begrijp hem wel. Hij heeft al genoeg problemen aan zijn hoofd en zat er niet op te wachten om dit er ook nog bij te krijgen. Toch is dat heel normaal. Want iedere nieuwe ziekenhuisbestuurder neemt erfenissen van zijn voorgangers over. De levenscyclus van problemen en kwesties loopt niet parallel met die van bestuurders, zeker als ze zo kort zitten als tegenwoordig. Kingma wordt (goed) betaald om problemen op te lossen, niet om erover te klagen. En ooit zal hij op zijn beurt ook problemen voor zijn eigen opvolgers achterlaten. In elk geval heeft Kingma nog een ander probleem: zijn eigen regionale inspectie heeft destijds ingestemd met iedere stap die ik deed om Jansen Steur zo snel mogelijk uit het MST en uit de patiëntenzorg te verwijderen. En zijn eigen inspectie heeft het niet nodig geacht om het Openbaar Ministerie in te schakelen. Wist hij daarvan? Dat laat hij in het midden. Het geschiedde echter wél onder zijn eindverantwoordelijkheid. Hij zit dus in een spagaat als hij mijn handelwijze afkeurt, want dan keurt hij ook die van zijn eigen inspectie af.

Vandaag is het allemachtig rotweer. Er kan zelfs storm komen. Ik rijd door wind en regen naar de reisboekwinkel Stanley & Livingstone in Den Haag om er een sterrenglobe te kopen. Onderweg word ik gebeld door een verslaggever van Tubantia over “een nieuwe doofpotcasus” die zich in de periode 1997 – 2001 zou hebben afgespeeld rond Jansen Steur. Mijn aanstelling bij MST begon op 1 februari 2001, dus zou ik ervan moeten weten. Het zegt me echter niks. Later gaat me toch een vaag lichtje op, mijn geheugen is goed maar niet feilloos, van een soort ‘deal’ met een patiënte die door mijn toenmalige collega Henk Bijker behartigd werd, over iets wat zich voor mijn tijd afspeelde en waar ik werkelijk geen zinnig woord over te vertellen heb (hoewel ik natuurlijk in formele zin wel medeverantwoordelijk was). Is een dergelijk ‘doofpot-contract’ ooit in de vergadering van de Raad van Bestuur geweest? Ik herinner me dat niet. De hele aangelegenheid Jansen Steur begint me zoetjesaan de keel uit te hangen, wat ik weet heb ik verteld en als er nog andere kwesties zijn, dan was ik daar niet bij betrokken.

Om vier uur ben ik terug in Gorcum. Opnieuw bellen verslaggevers. Ik wil niet meer in programma´s, ik heb niets meer toe te voegen en verwijs ze naar dit weblog.

Lees hier het volledige blog op de website van Tom Zijlstra.

Bekijk hier de hele uitzending waarin Tom Zijlstra te gast was.