Dennis de Jong blogt: "Wat een kippenhok…"

Dennis de Jong (SP) ging met acht andere lijsttrekkers in debat over de Europese verkiezingen.

Als je negen lijsttrekkers bij elkaar zet, is het natuurlijk vechten om de microfoon, maar gisteravond bij Pauw en Witteman was het wel erg veel gekakel. Zo gaan de mensen natuurlijk nooit stemmen. Ik ben maar rustig gebleven. Gelukkig was het toch mogelijk een aantal belangrijke SP-punten te noemen.

Het was gelijk in het begin al duidelijk dat de VVD en D66 nog steeds niets geleerd hebben van de crisis: een soort bedrijfsongeval, waarna we weer gewoon op de oude weg doorgaan. Dat kan natuurlijk niet. De crisis heeft duidelijk gemaakt dat we doorgeslagen zijn met de vermarkting van onze samenleving. En dat mensen die het het hardste nodig hebben, juist ook in tijden van crisis, het minst beschermd worden: denk maar aan de werknemers met een tijdelijk contract (‘flexibilisering’ van de arbeidsmarkt is al jaren het stokpaardje van Brussel), de gepensioneerden (hoe durft de Commissie vorige week in een rapport aan te dringen op verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd – daar gaat Brussel helemaal niet over!) of de kleine zelfstandigen die nog steeds niet de leningen krijgen om met hart voor hun zaak door te gaan!

De discussie over de uitbreiding van de Europese Unie liet weer eens zien dat alle andere partijen over de hoofden van mensen heen willen beslissen. Niemand, ook de PVV niet, ging in op mijn oproep te beloven dat áls er na Kroatië nog andere landen voor lidmaatschap in aanmerking zouden komen, je dit soort belangrijke beslissingen per referendum voorlegt aan de bevolking. En dan natuurlijk daarna ook de uitslag van het referendum respecteert…

Alle partijen klagen over te weinig betrokkenheid bij Europa, maar vergeten vervolgens mensen er ook bij te betrekken! Zij weten nog steeds het beste wat goed voor ons is.

De SP weet dat het anders kan: we zijn steeds bezig om te buurten in de buurten, om met mensen te praten en dus ook te luisteren, en daar gaan we mee door. Wij hebben geluisterd en hebben gehoord: Nederland is wel degelijk betrokken en wil minder Brussel!

Bekijk hier de volledige uitzending.

Heleen Mees blogt: "In Nederland laten we veel te veel kansen liggen!"

Econoom Heleen Mees bepleit een hervorming van de Nederlandse verzorgingsstaat naar een kansenmaatschappij naar New Yorks voorbeeld. Ze ging hierover in debat met fractieleider van de SP, Agnes Kant.

Na de uitzending hebben we lekker geborreld en nagepraat met Jeroen, Paul en de andere gasten in het café beneden de studio. Agnes Kant was daar veel relaxter dan tijdens de uitzending. Jammer dat ze mijn pleidooi voor een kansenmaatschappij naar New Yorks model niet steunde.

Ik woon nu bijna tien jaar in New York. In het gebouw waar ik woon is 24 uur per dag, 7 dagen per week een doorman aanwezig, er is een poetsvrouw en een conciërge die voor reparaties en klein onderhoud zorgt. Nannies zorgen voor de kinderen in de buurt en dogwalkers laten de honden uit. Koeriersdiensten en taxi’s rijden af en aan. En op steenworp afstand van mijn huis een deli, een stomerij, een bakker, een Starbucks, een kledingmaker, een nagelstudio, een slijterij, een bloemenstalletje en een parkeerservice. De winkels zijn de hele week tot negen uur ’s avonds open en de deli zelfs dag en nacht.

Wat New York zo bijzonder maakt is dat ik daar de hele dag mensen tegenkom die een totaal andere achtergrond hebben dan ik. Ze zijn geboren in China, Mexico of ergens anders en komen naar New York om de Amerikaanse droom te leven. De banen in de persoonlijke dienstverlening bieden migranten, die vaak de taal nog niet spreken, kansen om een bestaan op te bouwen. Terwijl migranten in Nederland vaak in een uitkering belanden.

Niet alleen ongeschoolde migranten komen hun geluk beproeven in New York. Integendeel. De stad is een ware talentenmagneet. De energie en opwinding van het leven in zo’n mensenkluwen zijn voor velen onweerstaanbaar. Daarom pleit ik er in mijn nieuwe boek Tussen hebzucht en verlangen voor om de Nederlandse verzorgingsstaat om te bouwen naar een kansenmaatschappij naar New Yorks model.

In Nederland laten we veel te veel kansen liggen!



Bekijk hier de hele uitzending.

Harry van Bommel blogt: "Eindelijk kon ik dan mijn kant van het verhaal vertellen"

SP-Kamerlid Van Bommel liep mee in een betoging tegen het Israëlische geweld in Gaza. Medebetogers scandeerden “Hamas, joden aan het gas”. Dat wordt Van Bommel aangerekend.

Eindelijk kon ik dan mijn kant van het verhaal vertellen. Nadat eerder deze week rabbijn Evers en later advocaat Moszkowicz hun vertroebelde kijk op de wereld hadden gegeven, kon ik vertellen wat er bij de vredesdemonstratie op 3 januari in Amsterdam écht is gebeurd. Ik meen enig recht van spreken te hebben aangezien ik erbij was en zij niet. De kern van de zaak is in twee zaken samen te vatten: 1. het was onhandig van me om ‘intifada, intifada, Palestina vrij’ te roepen omdat dit door veel mensen met geweld wordt geassocieerd. 2. de verwerpelijke leuze ‘Hamas, Hamas, joden aan het gas’ heb ik niet gehoord, zou dat wel zo zijn geweest dan had ik de demonstratie verlaten. Zo. Dat hebben we nu wel gehad.

Het voorstel van collega Zijlstra (VVD) om met carnaval roken in de horeca weer toe te staan is ludiek bedoeld. Of het nog een vervolg krijgt in de Tweede Kamer waag ik te betwijfelen. Mijn advies aan hem is: Maak er een carnavalsliedje van! Gegarandeerd succes. De tekst kan niet moeilijk zijn: tevreden roker, geen onruststoker, lekker biertje, tabakspleziertje etc. etc. Het grote voordeel ervan is dat zijn idee dan langer blijft bestaan dan in de berichtjes van vandaag. Gewoon even de studio in, paar meiden erbij in het koortje en huppakee. Zo’n schijfje kost niet meer dan een kwartje. Gewoon uitdelen in heel Brabant en Limburg. Hoe een Fries het Zuiden won. Er zit ook nog wel een boek in (kan later worden verfilmd).

De beelden van een jokkende Moszkowicz waren aardig. Die ga ik op Youtube zetten. De beelden van Jesse Jackson waren echter indrukwekkend. Ik ga de hele docu van Koos Postema op de site van P & W bekijken. Er is één vraag die ik eigenlijk nog aan Koos had willen stellen. De vergelijking tussen Jackson en Obama is makkelijk gemaakt. Maar behoorde Jackson op de leeftijd dat hij in de docu zit, net als Obama al tot de bovenlaag van de zwarte gemeenschap? Dat lijkt wel het geval te zijn gezien kleding, taalgebruik en opvattingen. Ik zal het Koos eens vragen bij de eerste gelegenheid dat ik hem zie.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Rabbijn Evers blogt:"Ik was erg onder de indruk van de methode van psychiater Denys"

Rabbijn Raphael Evers zal tevreden zijn: SP-Kamerlid Van Bommel niet naar de Auschwitzherdenking in Amsterdam. Op ons blog laat Evers die kwestie links liggen.

Ik was erg onder de indruk van de nieuwe methode van de Belgische psychiater Damian Denys voor het behandelen van dwangneuroses door het remmen van circuits in de hersenen na implantatie van elektroden. Als psychotherapeut heb ik met veel verschillende methoden gewerkt. Iedere keer raakte ik weer onder de indruk van het samenspel tussen lichaam en geest. Wat mij als religieus mens frappeert is hoe sterk de geest of psyche reageert op lichamelijke veranderingen. Vroeger dachten dat we veel problemen konden oplossen door alleen maar te praten met patiënten. Inzicht in hun eigen gedrag zou veel oplossen.

Tegenwoordig hebben we veel meer oog voor de rol van het lichaam. Het Jodendom heeft altijd veel aandacht besteed aan de interactie tussen beide onderdelen van de mens. De psychosomatiek was en is een typisch Joodse benadering van vele menselijke problemen. Ik ben bijzonder verheugd te zien hoe oude Joodse wijsheden juist tegenwoordig – en ook in wetenschappelijke kringen – bewaarheid en gerealiseerd worden in de praktijk van alledag.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Ewout Irrgang blogt: "Het is 21.45 uur en een redacteur van Pauw en Witteman belt”

SP-Tweede Kamerlid Ewout Irrgang werd 2 uur voor de uitzending uitgenodigd om zijn licht te laten schijnen op de injectie van 20 miljard euro in de Nederlandse financiële sector.Donderdagochtend kom ik na een debat in de Tweede Kamer Wouter Bos op de gang tegen. “Wel even bellen hè, als je weer een financiële instelling nationaliseert”, zeg ik tegen hem.

 

De dag ervoor heb ik van hem in een Kamerdebat geëist dat hij ten minste de fractievoorzitters belt als hij weer 17 miljard aan belastinggeld wil uitgeven, zoals bij de nationalisatie van Fortis Nederland en ABN Amro gebeurde vorig weekend. Tot mijn verbazing weigerde hij dat toe te zeggen. Dat vond ik niet netjes, omdat de Tweede Kamer begrip toonde voor het feit dat hij soms snel moet ingrijpen. Ook als dat officieel in strijd met de wet is. De Comptabiliteitswet stelt namelijk dat de Tweede Kamer dertig dagen van tevoren moet worden ingelicht.

Donderdagavond laat in de Tweede Kamer. Het is kwart voor tien. Een redacteur van Pauw en Witteman belt. Er komt belangrijk nieuws aan. Om tien uur is er een persconferentie van Bos en Wellink. Dat kan maar één ding betekenen: de overheid moet weer een reddingsactie op touw zetten voor de financiële sector. Ik moet als de donder een taxi in, want de uitzending begint al om elf uur in Amsterdam. Een medewerker van de SP-fractie zorgt ervoor dat ik vanuit de taxi telefonisch live kan meeluisteren met de persconferentie.

De kleine spaarders van Icesave krijgen de eerste twintigduizend euro spaargeld gegarandeerd van Bos. Goed nieuws. Die ochtend had Bos een vergelijkbaar voorstel van mij nog afgewezen. Tegelijkertijd maken Bos en Wellink bekend maar liefst twintig miljard aan hulp voor de financiële sector paraat te hebben. Er zijn wel een aantal voorwaarden. Ik bel fractievoorzitter Agnes Kant om onze reactie te bespreken. Wat krijgen burgers nu precies terug voor hun belastinggeld dat in de financiële sector wordt gestoken? Worden instellingen deels genationaliseerd of mogen we alleen meepraten? Is het niet beter om financiële instellingen die failliet dreigen te gaan direct te nationaliseren? Zoals ook bij Fortis Nederland en ABN Amro uiteindelijk gebeurde?

Agnes blijkt een uurtje geleden al gebeld te zijn. Door Wouter Bos. Wat hij de dag ervoor niet wilde toezeggen, doet hij vanavond dus wel. Een voorstel van mijzelf en GroenLinkser Kees Vendrik dat het kabinet opdraagt in dit soort gevallen de fractievoorzitters in te lichten wordt even later door de Tweede Kamer aangenomen.

Als ik in Amsterdam bij de studio arriveer, kan ik gelijk door de uitzending inlopen. Om uit te leggen dat de financiële sector een sector is waarvan de heersende liberale mode zei dat de overheid daar zich zo weinig mogelijk mee moest bemoeien. Diezelfde overheid blijkt in deze crisis echter niet het probleem, maar de oplossing. Hans Goedkoop blijkt in de uitzending net als ik hier een parallel met de jaren dertig te zien. Ook toen was zo min mogelijk bemoeienis van de overheid de heersende opvatting. Maar ook toen was de conclusie dat de overheid de economie niet zo op zijn beloop moest laten. De batterij van mijn telefoon blijkt het na de uitzending te hebben opgegeven door alle sms’jes en telefoontjes. Graag tot een volgende keer!

Klik hier om de betreffende uitzending te bekijken.