Sophie in ‘t Veld blogt: “De laatste jaren werd de ene na de andere maatregel er vrijwel gedachteloos doorgejast.”

sophie_int_veldD66-Europarlementariër In ‘t Veld ging gisteravond in debat over de beveiliging op Schiphol.

Het gesprek over nut en noodzaak van body scanners aan tafel bij Jeroen Pauw en Paul Witteman gisteravond, was de laatste in een serie die ’s ochtends vroeg begon bij Goedemorgen Nederland. De brede (media) aandacht voor onze standpunten is een teken dat er langzamerhand een kentering begint te komen in de discussie over terrorisme en veiligheid. De laatste jaren werd de ene na de andere maatregel er vrijwel gedachteloos doorgejast, zonder noemenswaardig debat of democratische controle. In de strijd tegen terreur was elke maatregel goed en geoorloofd. Over de effectiviteit werden nauwelijks vragen gesteld, en zorgen over afkalvende burgerrechten werden genegeerd of zelfs gezien als onwil om op te treden tegen terreur. Maar in het klimaat van angst lijkt langzaam weer ruimte te komen voor een meer genuanceerd geluid en kritische noten over het beleid tot nu toe. Dat is een gezonde ontwikkeling!

Benno Baksteen, een van mijn medegasten op hetzelfde onderwerp, zegt zeer behartenswaardige dingen. Hij waarschuwt ervoor om de maatregelen te richten op de methodes en materialen die terroristen gebruiken, want daarmee loop je onherroepelijk steeds een stap achter. In plaats daarvan moeten we veel meer inzetten op het verkrijgen van informatie over potentiële terroristen. Hij waarschuwt ook terecht dat we geen knieval moeten maken aan de terroristen door onze levenswijze en onze vrijheid steeds verder in te perken. Debat-opponent Alberto Stegeman stelt de gebrekkige beveiliging van Schiphol aan de kaak in scherpe bewoordingen. Er wordt me niet helemaal duidelijk wat de conclusie is.

Het is een plezier om aan tafel te zitten met Dana Nechushtan, de regisseur van de serie over Annie M.G. Schmidt en Erica Terpstra. Beiden een goede illustratie van wat je met inzet en ambitie kan bereiken. Hun energie en enthousiasme is aanstekelijk (hoop dat veel mensen zich erdoor laten aansteken!)

Na de uitzending begon mijn mobiele telefoon meteen te piepen: sms-berichtjes van vrienden en partijgenoten die hadden gekeken. Ook via Twitter meteen een serie reacties. Overwegend positief, maar via e-mail kreeg ik toch ook kritische noten over mijn felheid. Point taken, ik vergeet af en toe dat mijn gezicht op beeld wel eens wat strak over kan komen, vooral als in geconcentreerd ben. Daar kan ik mooi aan werken bij mijn media-training morgen.

Bekijk hier de gehele uitzending.

Sophie in ‘t Veld blogt: "De nieuwelingen zullen erg moeten wennen aan debatcultuur EP"

Sophie in ‘t Veld (D66) is Europeaan in hart en nieren en is wars van europessimisme. Dat bleek ook in het debat met de andere lijsttrekkers.

De meeste lijsttrekkers die gisteravond met elkaar in debat gingen, zullen na 4 juni zitting nemen in het Europees Parlement. Als nieuwelingen moeten ze de mores van hun nieuwe werkomgeving leren kennen, en na de kakofonie van gister die enigszins aan Italiaanse talkshows deed denken, vermoed ik dat ze erg zullen moeten wennen aan de debatcultuur in het Europees Parlement (EP).

Het debat is het EP is strak gedisciplineerd. Allereerst om praktische redenen: voor tolken is het onmogelijk om hun werk te doen als er méér dan een spreker tegelijk aan het woord is, of als sprekers elkaar in de rede vallen. Vandaar dat Wim van der Camp de door hem zo begeerde interruptie microfoon in het EP niet zal vinden (kennelijk meent hij dat op te vangen door de inzet van lawaaierige gadgets om collega’s in de rede te vallen).

En in de plenaire (voltallige) vergadering is de spreektijd per spreker beperkt tot een of twee minuten. Hierdoor wordt het debat soms statisch, maar het dwingt de sprekers wel bondig en to the point te zijn.

De debatcultuur in het Europees Parlement is daarnaast een mengeling van de nationale tradities: de polemische, intellectuele traditie van Duitsland, Britse spitsvondigheid en humor en Franse retorische hoogstandjes. Ballerig, puberaal gedrag en de andere sprekers in de rede vallen is in deze debatcultuur volkomen buiten de orde. Parlementariërs – meestal uit de hoek van ultra-rechts en ultra Eurosceptisch – die de aandacht proberen te trekken of het debat te verstoren met geroep en lawaai, kunnen rekenen op de hoon van hun collega’s.

Ook in het EP wordt wel actie gevoerd met zichtbare attributen, zoals T-shirts, vlaggetjes of tekstborden. Maar als het al te bont wordt, grijpt de Voorzitter in. Van mij mag het af en toe wel iets minder strak, een beetje ludieke actie van tijd tot tijd is leuk. Maar ook al wordt het EP steeds jonger en de debatten levendiger, ik vind het eigenlijk toch wel prettig dat we in het EP een oude traditie bewaren: die van de waardigheid van een huis van afgevaardigden.

Bekijk hier de volledige uitzending.