Regisseur  Schaap kampte met een kwakkelend seksleven. Toen hij bij een buurtwinkeltje onder de toonbank Viagra kreeg, kwam hij op het idee een film te maken over die pil: De Viagraman.

Dat de titel, het onderwerp als ook de vorm van De Viagraman enige aandacht zou krijgen had ik verwacht maar niet in de mate die mij uiteindelijk ten deel viel. Vooral de concurrentiestrijd tussen DWDD en P&W was fascinerend om mee te maken. Omdat ik enige tijd meewerkte aan DWDD (als camjo voor de Jakhalzen) dacht men van uit die hoek mij ernstig onder druk te kunnen zetten (“je kan het toch niet maken om niet bij ons te komen… besef je wel dat je dan nooit meer bij ons kan komen met dat onderwerp…?”). Je komt namelijk óf bij DWDD óf bij P&W. Stel je voor dat je bij beiden zou zitten; dat zou maar kunnen leiden tot verwarring bij het publiek!

Dat we voor P&W hebben gekozen komt vooral door de geweldige redactie, in het bijzonder redacteur Laura Perez Peschier. Zij nam al twee weken voordien contact op, onderhield dat contact, was uitstekend geïnformeerd en stelde me meer dan gerust. Dit in tegenstelling tot mijn vrienden, die zich doodzenuwachtig leken te maken. Oudgedienden als Robbie Muntz en Thomas van Luyn boden gratis mediatraining aan en in de dagen voor de uitzending werd ik gebombardeerd met sms’jes van vrienden met welgemeend advies. Men waarschuwde mij vooral voor mogelijke valkuilen die Jeroen Pauw zou kunnen graven. Dat zal Pauw leuk vinden om te horen; hij boezemt de mensen kennelijk vrees in…

Uiteindelijk viel het natuurlijk allemaal reuze mee. We kwamen met een groot gezelschap en werden allervriendelijkst ontvangen door een andere topredacteur, Margreet Muller, die ik nog herkende uit de VPRO/VARA kantine. Een kort voorgesprek volgde en gelukkig bleek mijn angst voor een voorgekookt gesprek ongegrond. De heren hadden mijn film gezien en waren terdege voorbereid. Ik voelde me als een vis in het water, prettig opgewonden en niet zenuwachtig. Toch had ik uit voorzorg wat attributen in mijn tas, waaronder het ‘erectieplankje’ van de firma Pfizer (“wat is uw erectiescore?”). Ik dacht zo: als de heren flauw gaan doen schop ik het balletje net zo makkelijk terug. Gaan we het eens over hun erectie hebben…

Maar flauw werd het dus niet. Wel vroeg Pauw gewiekst aan de kersverse bankier Robin Linschoten of hij ervaring had met Viagra. Waarop die antwoordde daar weinig ervaring mee te hebben. Weinig is niet hetzelfde als géén, maar ad rem was gelukkig niemand op dat moment. Vrolijk werd ik van de bijdrage van Xander van Uffelen van de Vokskrant, die melding maakte van de wetenschappelijke ontdekking dat bankiers gemiddeld genomen een hoger testosteron niveau hebben dan normaal (dat zou één verklaring vormen voor de bankencrisis) en door dat verhoogde testosteron een kortere ringvinger zouden bezitten (ontstaan in de baarmoeder). Pauw: “Je moet dus echt op de ringvinger van een bankier letten om te weten of je geld safe is?” Van Uffelen droog: “Ja”. Al die tijd hield Linschoten zijn handen vroom gevouwen.

Na afloop zei Witteman dat ze hadden afgesproken het niet te lollig aan te willen pakken: dank daarvoor. Overigens was de nazit, zoals na een goede wedstrijd, het leukste deel van de avond. Dankzij vodka, P&W, vrienden en een stel frisse jonge studentes (die rondom Jeroen dartelden als ware hij God zelve) werd het nog reuze gezellig in de Plantage. Dat er bijna een miljoen mensen hebben gekeken bleek de in dagen daarna. Nog nooit heb ik zo veel reacties gekregen op een uitzending; en dan was het verdorie niet eens een productie van mezelf! Maar ik ben de heren & redactie dankbaar voor het podium dat ze boden; het geeft de film en hopelijk de discussie en enorme zwieper. Meer informatie over de film is te vinden op mijn blog.

Bekijk hier de gehele uitzending.