Acteur Helmert Woudenberg kruipt in de rol van Hatty Waterman, de enige overlevende van een Joods gezin dat werd gedeporteerd en vermoord.

Ik voel mij bij Pauw en Witteman wel op mijn plaats, in ieder geval best op mijn gemak. Graag had ik na afloop nog even wat gedronken, maar ik werd aangesproken door een brandwacht van wie twee ooms aan het Oostfront hadden gestreden en toen ik in het café kwam, was dat praktisch leeg. Terwijl ik later hoorde dat jullie nog in de redactiekamer zaten, maar later, toen ik al op weg naar huis was, toch naar het café zijn gekomen. Ik hoorde ook dat Job Cohen, met wie ik een heel prettige ontmoeting had, mij nog had willen spreken. Geef hem vooral mijn telefoonnummer. Ik sta hem graag te woord. Of ik regel kaartjes voor hem, als hij, zoals hij tijdens de uitzending uitsprak, de voorstelling wil komen zien.

Het verweer van Cohen verweerde tegen allerlei verwijten rond de aanpak van de terreurdreiging vond ik heel plausibel en getuigen van goed bestuur. Hoewel ik nog had willen zeggen dat als je mensen oppakt die alleen nog maar verdacht zijn, je de uiterste correctheid op moet kunnen brengen. Dat is nou niet direct gebeurd. Ook onmiddellijke en welgemeende excuses waren op hun plaats geweest. De kwestie ligt wel gevoelig. Zijn de Marokkanen nu wat de Joden toen waren? De minderheidsgroep waar alle maatschappelijke onvrede maar op afgereageerd wordt? Terwijl natuurlijk terreurdreiging uiterst serieus genomen moet worden.

Wat mijn eigen aandeel betreft, het lijkt zo alweer voorbij te zijn. Alsof het een minuutje duurt. De moeilijkste vraag is dan wel: hoe voelt het voor de zoon van een NSB’er om in de huid te kruipen van een voortvluchtige Jood? Nu ben ik de kleinzoon van een NSB’er en nog erger misschien, de zoon van een SS’er. Ik ben in pleeggezin, ver van mijn eigen familie, opgegroeid en heb totaal geen last van een tweede generatie trauma. Bij het maken van Waterman, is dan ook mijn orthodox-christelijke overgrootvader het enige familielid dat door mijn hoofd speelt. Ik ben bij het maken van mijn solo een acteur die bevlogen is van een zinnig verhaal. Van een persoonlijke verwerkingstherapie is daarbij totaal geen sprake. Ik kan in alle objectiviteit zeggen dat de voorstelling alleen maar een eerbetoon wil zijn aan de Amsterdamse Jodenhoek en het gezin Waterman. Een verhaal dat staat voor vele gezinnen. Bij het spelen van Pim Fortuyn spookte, vreemd genoeg, het foute verleden van mijn familie veel meer door mijn hoofd dan nu.

Het verhaal van Rob Zomer maakte indruk op me. Het is ook weer het verhaal van een gewone soldaat, waardoor weer veel schrijnender tot je doordringt wat er is gebeurd, dan dat je het uit de mond van Voorhoeve of Karremans hoort.

Bekijk hier de gehele uitzending.