De vrouw van Philip Freriks, Lili, schildert portretten van hun katten. Freriks besloot de katten karakter te geven middels een boek: Les chats de Lili. Klik hier om een voorproefje uit het boek te downloaden, klik hier om enkele foto’s van de kattenschilderijen te bekijken.

Het is altijd vreemd om bij collega’s aan te schuiven en ondervraagd te worden. Alsof de rollen zijn omgekeerd. Lastig om jezelf een houding te geven. Je kent elkaar, oefent hetzelfde vak uit en weet van het gedoe achter de schermen. Plotseling zit je aan de andere kant. Als onderwerp. Door de spiegel heengestapt.

Vaak is het net even te gezellig. De sfeer van oude-jongens-pindakaas. Het moet vooral niet te serieus lijken. Als mannen van het vak moet je het natuurlijk allemaal relativeren. Of je nu het voorwerp bent of de interviewer. Soms gaat het dan mis. Dan is het net even te leuk, ben je net even te veel ‘jezelf’, is het ons-kent-ons-promillage net even te hoog. Dat soort gedachten ging door mijn hoofd toen ik samen met Lili naar P & W liep. De Plantage is op loopafstand van ons Amsterdamse onderkomen. Ik spreek uit ervaring. En toch blijft het lastig.

Juist in zulke gevallen moet je scherp zijn. En vooral ook ontspannen, leuk, een aangename causeur. En toch scherp, geconcentreerd. Een mengvorm waarvan de dosering elke keer weer verschilt. Je moet je opladen, klaar zijn op het juiste moment om vervolgens alert en helder te kunnen reageren. Lastig dus.

Het is aan anderen te oordelen of we vrijdagavond bij P & W de juiste mix hebben weten te vinden. Wat mij betreft was Lili ‘hors categorie’. Voor het eerst in haar leven werd ze ondervraagd in een rechtstreeks uitgezonden tv-programma en moest ook nog antwoorden in een vreemde taal. Ze was een beetje aan de lange kant, vond men. Ik heb het teruggezien en viel als een baksteen voor haar charme. Maar ja, ik ben waarschijnlijk niet geheel onbevooroordeeld.
En verder? P & W voldeden volgens mij geheel aan eerder genoemde criteria. Een fraaie combinatie van pensioenen als nachtmerrie en katten voor de mooie mensendroom. De poes als literair alter ego. Als troost.

Ik vond het eigenlijk een hartstikke leuke uitzending. Maar ja, ik ben misschien niet helemaal objectief.

Bekijk hier de hele uitzending.