Mickelle Haest blogt: “Ga heen en plant u voort.” Of te wel “foekie, foekie”
Columniste Mickelle Haest liep een tijdje mee op de meldkamer van 112 en schreef columns over haar belevenissen daar. Deze columns zijn gebundeld onder de titel 1-1-2 daar red je levens mee.
Via de onderkant van mijn rok verdwijnt het zwarte zendertje om er even later aan de bovenkant van mijn blouse jurk weer uit te komen. Eenmaal aan tafel word ik ingeplugd. Ik schuif mijn stoel aan bij de mannenwereld die de tafel vanavond bevolkt. Peter Paul de Vries praat gedreven over broekriemen die aangesnoerd moeten worden, dubbelen bonussen die waarschijnlijk aan de toiletjuffen van ABN/AMRO voorbij gaan en werknemers waarvan er in crisistijd genoeg zijn. Geld geven om te voorkomen dat mensen weggaan is niet nodig. Maar wat lijkt het me lekker een dergelijke bonus: 20.000 euro’s. De mogelijke bestedingen, schieten net als bij de dromerige gedachten aan dat ene winnende lot al stiekem door mijn hoofd.
De advocaat van Wendy kreeg een bonus van slechts 7.500 euro. Hij had 75.000 aan de rechter voor Wendy gevraagd, omdat de beschuldiging van een coulisse vrijpartij met Reinout O. niet terecht werd bewezen. Ik vind hem aardig, hij kijkt zo lieflijk als hij over “het merk Wendy” praat. Toch lijkt deze rechtspraak veel minder effect te hebben dan die ene opmerking van Reinout O. in Boulevard die tijdens de zapservice voorbij komt. “Oh Wendy, wat is het fijn je stem weer te horen”, klinkt het heerlijk cynisch over de lijn vanuit L.A.
Vriend en levensredder Rini van de Poel zit naast me. De hoofdpersoon uit mijn boek ‘1-1-2 daar red je levens mee, verhalen uit de meldkamer’ krijgt het woord. Dagelijks neemt hij, met zijn collega’s, als iedere seconden telt beslissingen over leven en dood. Samen vertellen we over de vader die live afscheid moest nemen van zijn terminale zoon, de man die bij het bekijken van een pornofilmpje een te grote appel in zijn kont stopte, en een jongetje van 8 jaar dat naar het AMC stepte om hulp te halen voor zijn vader die geen Nederlands sprak en geen telefoon had.
De directeur van de EO noemt zichzelf een kapitein. Wankel probeert hij zijn schaapjes op het drogen te krijgen, nadat boegbeeld Andries Knevel de kudde uiteen heeft gedreven door afstand te nemen van het scheppingsverhaal. De directeur is onwillig, hij wil de kansel in het schip van zijn omroepkerk niet beklimmen om zijn achterban eenduidig toe te spreken. In Barneveld tokt de bevolking voorlopige ongerust door. P-P (die overigens beloofd heeft vandaag meteen mijn boek te gaan kopen – niet vergeten P-P!) en ik zijn het er na de uitzending over eens: het fijne van het geloof is verdwenen. De heerlijke duidelijkheid van na te leven Bijbelse voorschriften is door Knevel om zeep geholpen. Er is opgeroepen tot discussie, maar welke regels moeten we in de tussentijd naleven om zeker te zijn van een plekje in het hemelse en een stralende opwachting van God. P-P leeft het scheppingsverhaal nog het beste na. Hij bekent 4 kindjes in verschillende leeftijdscategorieën bij slechts 1 vrouw te hebben. Ik zie de dominee roepen: “Ga heen en plant u voort.” Of te wel “foekie, foekie” zoals ‘Geen stijl’ Wendy’s vermeende escapade beschreef. In mijn boek wordt de schepping liefdevol door Rini begeleid, zoals bij die bevalling van een veel te vroeg geboren kersttweeling, of die ene op de vluchtstrook van de A10. De avond was fijn, de heren waren mij goed gezind.
