Derk Bolt blogt: "Stotterend en hulpeloos haal ik het tot de titelrol onder de afkeurende blikken van de ondervragers."
Presentator Derk Bolt en eindredacteur Paul Vertegaal maken al 15 jaar lang het tv-programma Spoorloos, onlangs namen zij de 350ste aflevering op.
De telefoon gaat in het holst van de nacht. De persdienst aan de lijn. Vrijdagavond Pauw & Witteman, over de 350ste uitzending van Spoorloos. Het lijkt wel een droom. Maar dat komt vooral omdat ik in Los Angeles ben en het een uur of drie in mijn vroege morgen is. De zoektocht aldaar verkeert in een afrondende fase, dus ik beloof dat ik er zal zijn. Een paar uren later ontwaak ik uit een lichte nachtmerrie. Ik zit dus bij P&W aan tafel en weet geen enkele vraag afdoende te beantwoorden. Stotterend en hulpeloos haal ik het tot de titelrol onder de afkeurende blikken van de ondervragers.
Ik knip de tv aan en zie op Comedy Central een montage van de grootste blunders die scheidend president Bush in zijn carrière maakte. Dat is lachen! Zo, wat kan die man stuntelen tijdens interviews. Hij lijkt mij wel, in mijn droom.
Gelukkig lees ik op de mail dat mijn eindredacteur Paul Vertegaal ook meekomt. De dag ziet er meteen en stuk zonniger uit. Paul en ik zijn even lang verbonden aan het programma. Hij heeft mij er bijgehaald, om het zo maar eens uit te drukken. En als eindredacteur kan hij natuurlijk veel meer over de achtergronden van Spoorloos vertellen dan ik als reizende verslaggever. Dat gaat goedkomen.
Nu eerst nog even veilig naar huis zien te komen. Ik heb geen vliegangst, maar zo’n noodlanding in de Hudsonrivier zet je toch aan het denken. Wanneer we het vliegtuig binnenkomen is een purser in gevecht met 6 grote zuurstofflessen. Uit zijn commentaar begrijp ik dat de ondingen horen bij een passagier in ademnood. En ja hoor, daar zit ik uiteindelijk dus naast. Daar gaat de rustige terugreis. Mijn buurman wordt regelmatig af- en aangekoppeld. Ik krijg het er benauwd van.
Na aankomst moet ik meteen de hele dag inspreken voor onze 350ste uitzending. Ik heb nauwelijks geslapen. Door het tijdsverschil kan de vermoeidheid zich elk moment genadeloos melden. Ik hoop oprecht dat het niet tijdens P&W is. Om een uur of 7 ga ik nog even in bad liggen. Dat is lekker. En de badolie ruikt ook zo fijn. Langzaam vallen de ogen dicht. Ik schrik wakker doordat ik me verslik in het badwater. Hoestend en rochelend kom ik langzaam bij. Okay, ik ben in slaap gevallen. Ik zag mijn leven niet aan me voorbij flitsen, dus de dood is op afstand gebleven. Maar hoe laat is het in Godsnaam? Het valt mee, kwart voor acht. Een tip tussendoor: ga gewoon onder de douche in geval van jetlag. Zeker als u die avond nog naar een televisieprogramma moet. Nou ja.
Lekker schoon, opgefrist en klaarwakker fiets ik naar de studio in Amsterdam. Het is koud en ik ben blij dat ik erop gekleed ben. Ik had de keuze uit enkel een modieuze blouse of een wit overhemd onder de in L.A. aangeschafte (uitverkoop) Abercrombie&Fitch trui. Het wordt de laatste combinatie. Op de fiets bevalt dat nog prima, maar na een uurtje in de studio breekt het zweet steeds onbarmhartiger door. Heb ik het warm, of ben ik toch een beetje zenuwachtig? Het valt me op hoe ontspannen alles verder verloopt. We kletsen een beetje met Guy Verhofstadt over België en Spoorloos. Financieel goeroe Peter Paul de Vries is laat. Pas vlak voor de uitzending zien we P&W. Alles goed? Even een grapje, dan snel aan tafel. De financiële noodmaatregelen worden doorgenomen. Ik moet meteen aan m’n Icesave rekening denken. Veel stond er niet op, maar ik wil het wel graag terug. Als daar nog maar geld voor overblijft. Na de uitzending even vragen.
Door het aandachtige luisteren krijg ik dorst. Maar ik maak me grote zorgen over het glas water dat voor me op tafel staat. Groot, stevig en vol. Wat nou als ik het omstoot wanneer ik nonchalant een slokje wil nemen? Ik krijg het nog warmer.
Ineens zijn we aan de beurt. Een paar mooie Spoorloos fragmenten en een gesprek dat zich vooral concentreert op de afwegingen die we maken bij de vaak delicate kanten van ons programma. Goed dat Paul er bij zit als eindredacteur. Ik geloof dat we samen een duidelijk beeld schetsen van de manier waarop we Spoorloos maken. Ook het water drinken lukt steeds beter. Leuk dat Peter Paul de Vries een regelmatige kijker blijkt te zijn. Hij kan zich een van de filmfragmenten nog beter herinneren dan ik zelf. Met Guy Verhofstadt gaan we lichtvoetig naar het einde.Een zacht sprekende Belgische ex-politicus tevens wijnboer in Toscane. Zijn boekje over een nieuwe ‘age of empires’ is aangenaam dun. Precies geschikt voor een korte vlucht binnen Europa, lijkt mij.
Het valt me op dat er deze keer niet echt geschaterd is tijdens de uitzending. Vaak gebeurt dat wel, meen ik me van thuis op de bank te herinneren. Maar dan komt het advies van Herman Koch aan Barack Obama. Of de nieuwe wereldleider na een ontmoeting met de premier van Nederland, door middel van een knipoog naar de camera wil laten zien dat hij doorheeft wat er mis is met Jan Peter Balkenende. Daar komt het op neer, maar dan vertelt Koch het geniaal grappig. Tranen in m’n ogen. Een mooie uitsmijter.
Het is klaar, afgelopen. Biertje aan de bar, even nakletsen, het weekend is begonnen. Op de fiets overvalt mij een groot gevoel van tevredenheid. Wat is het toch, koud, grauw, maar ongeëvenaard heerlijk in Amsterdam. Of niet soms? Ik ben klaarwakker, de stamkroeg is nog open. Even kijken of iemand m’n nieuwe trui heeft gezien.
