Hanna Verboom blogt: “We zijn een stelletje maffe idealisten.”

20101209-hannaActrice Hanna Verboom vertelt in Pauw & Witteman over het project GET IT DONE. Dit is een community voor, door en rondom kleinschalige, lokale ontwikkelingsprojecten. Het is een online platform dat zich manifesteert via sociale netwerken waar iedereen met een idee voor een project terecht kan.

Wauw. Wat een week. Niets geeft meer voldoening dan al een tijd keihard werken, zonder geld, met een klein groepje gedreven mensen, hoogtepunten en dieptepunten…. en om het dan in een week allemaal bij elkaar te zien komen.

Dankzij de speech op het TEDx congres (de Nederlandse afvaardiging van HET internationale sprekersplatform www.tedxwomenamsterdam.nl ) zaten we plots bij Wakker Nederland en natuurlijk bij Pauw & Witteman. De reacties zijn enorm, zo positief en motiverend. We zijn trending topic by Twitter, www.getitdone.org heeft nog nooit zoveel bezoekers gehad en plots was daar zelfs een vrijwilliger uit de Tweede Kamer die zich aanmeldde.

Maar ook naast alle media aandacht was het een mooie week voor GET IT DONE, we behuizen een heel fijn nieuw kantoor, Alain Clark treedt op tijdens ons benefiet op 14 december en Online Social Network expert, Raymond Spanjar heeft zich aan ons bestuur toegevoegd. Topweek!

Ik zei nog tegen Jeroen Pauw, “we zijn een stelletje maffe idealisten” en dat zijn we, maar wel met een missie, een hele duidelijk missie. It’s time to GET IT DONE.

Al vanaf mijn twaalfde is het mijn droom om m’n ervaringen in Afrika, de beelden die op mijn netvlies geprint staan en de waanzinnige relaties en ervaringen die ik daar heb opgedaan, om te zetten in een organisatie die op een creatieve en innovatieve manier naar ontwikkelingswerk kijkt.

Ik had toen nog geen idee wat dat inhield maar het werk van mijn ouders en het verhaal van Cheruto inspireerde mij en een groep vrienden om met dat gegeven aan de slag te gaan.

GET IT DONE bestaat nu net 1 jaar. We hebben een top team van gemotiveerde vrijwilligers, twee hard werkende full-timers en een waanzinnig platform dat inmiddels meer dan duizend vrienden heeft en elke dag groeit. Met al 15 afgeronde projecten begint het harde werken zijn vruchten af te werpen.

Wij geloven dat het anders kan. Anders moet. We leven in een ongelijke wereld. Dat is een feit. Maar dat er na 62 jaar ontwikkelingshulp nog steeds 1.7 milliard mensen in extreme armoede leven en dat ongelijkheid alleen maar toe blijft nemen is op z’n zachts gezegd schokkend en volgens ons onacceptabel. Niet alleen qua basis behoeften maar ook qua mentaliteit is gelijkheid ver te zoeken. Google ‘poverty’ en het beeld vult zich met zieke, zwakke, afhankelijke, meestal donkere kindjes met vliegen om hun ogen en een opgezet biaffra buikje. Niet bepaald een beeld waaruit waardigheid spreekt.

Door medelijden opwekkende beelden worden we opgeroepen te “geven”. Wij “de rijken” versus zij “de armen”. Hulp versus hulpeloos. Capabel vs incapabel. Op dit vlak valt nog veel te behalen. Pas als we weer terug naar de basis gaan en ook in ons geefgedrag vanuit gelijkheid gaan handelen kunnen we bouwen aan een wereld met gelijke kansen. “Equality in dignity and rights” zoals Eleanor Roosevelt en haar team dat zo prachtig verwoordde.

Terug naar de basis. Geven vanuit persoonlijke betrokkenheid. We zijn dat de laatste jaren helaas een beetje kwijtgeraakt. Het was ook nagenoeg onmogelijk; de afstanden, sociaal en culturele verschillen speelden daarin parten.

Deze excuses gelden vandaag de dag niet meer. Op dit moment gebruiken zo’n 1 miljard mensen online social networks (facebook, hyves etc.). Middels deze netwerken kunnen ze in contact staan met iedereen, waar dan ook ter wereld.
Binnen een paar jaar zal dit getal zich verdubbelen; in een continent als Afrika nam de groei exponentieel toe. Dankzij deze networks kunnen mensen wereldwijd, op gelijke basis, direct met elkaar communiceren. De wereld die zo groot was, is in een keer heel klein geworden.

GET IT DONE maakt hier dankbaar gebruik van. Wij vormen communities via de OSN’s rondom duurzame, lokale projecten. Geen tussenpersoon. Geen strijkstok, 100% van de donatie gaat naar het project. Direct en transparant.
Door het bouwen en onderhouden van deze communities bouwen wij tegelijkertijd aan duurzame relaties tussen mensen, hun vrienden en de projecten.

Geven vanuit een gelijke basis omdat je in contact met elkaar staat en er zodoende zelf ook wat aan hebt.
Geven waar je zelf ook voldoening uit haalt.
Geven vanuit een persoonlijke betrokkenheid.

Help ons groeien! Via donaties voor de projecten maar ook in het vinden van mooie duurzame projecten en het vertellen van de verhalen er omheen.

Let’s GET IT DONE together!

Bekijk hier de hele uitzending.

Jan Pronk blogt: "Eén van de jongens gaf mij een vliegtuigje. Hij gaf zijn perspectief aan mij"

In zijn nieuwe boek Het pantser afleggen uit politicus Jan Pronk zijn zorgen over de situatie in de derde wereld. Hij oppert in het boek ideeën voor een open politiek. Pronk zet zich al jaren in voor ontwikkelingslanden.

We spraken over kwetsbare rijkdom en permanente ellende. Derk Sauer schetste hoe puissant rijke kapitalisten in Rusland getroffen zijn door de financiële crisis. Ik was uitgenodigd omdat ik een boek had geschreven over solidariteit met de onderklasse. Ik vertelde over vluchtelingen in Somalië, Kongo en Soedan, levenslang tot crisis gedoemd. De beelden van Goma en Darfur staan in mijn geheugen gegrift. Ik kan daar niet afstandelijk over spreken, zoals Boekestein en Rutten dat doen, wanneer zij pleiten voor minder hulp. Zolang er geen eind komt aan het geweld is hulp de enige levenslijn. Die mag je niet doorsnijden.

In mijn boek beschreef ik een ontmoeting, jaren geleden, met een jonge Soedanese vluchteling in het kamp Kakuma. Ik was met een klein vliegtuigje gekomen. Het stond op een zanderige landingsbaan. Vlak voor mijn vertrek sprak ik met een groep jongens. Perspectief in het kamp hadden ze niet, erbuiten evenmin. Soms vielen rebellen ’s nachts het kamp binnen om jongens gevangen te nemen en te rekruteren.

Eén van de jongens gaf mij een vliegtuigje. Hij had het zelf gemaakt van blik. Wrakkig, maar kunstig. Het was het symbool van de enige verbinding met de buitenwereld. Ik wilde het niet aannemen. Het was alles wat die jongen had. Maar ik mocht niet weigeren. Hij gaf zijn perspectief aan mij mee.

Sindsdien staat het op mijn bureau. Ik kan er niet omheen kijken. Die jongen deed een beroep me. Vandaar de titel van het boek dat ik schreef: Het pantser afleggen, het pantser van onze onverschilligheid en zelfgenoegzaamheid.

Na de uitzending begreep ik: een donorcodicil is ook een levenslijn. Ik ga er vandaag nog werk van maken.

Bekijk hier de hele uitzending.