In haar nieuwe tv-programma Bij Yerli ontvangt Nilgün Yerli Nederlandse gasten op verschillende plekken in Turkije. Bij Pauw & Witteman zat Yerli aan tafel met Neelie Kroes en Wilco van Rooijen.

Ik volg Jeroen en Paul vanuit Turkije elke nacht. In Turkije is het een uur later, dus van 00.00 tot 01.00 Turkse tijd kan ik pas kijken. Omdat we alleen in onze slaapkamer een tv hebben, wordt mijn man gek van de twee mannen in onze kamer elke nacht… “Moeten we weer met Jeroen en Paul slapen?”, vraagt hij dan. Maar de weekenden is hij uiterst gelukkig.

Netwerk, Nova, Journaal en P&W zijn mijn enige steunpilaren om nog vat te hebben op Nederland. Want hoe dan ook, ik ben wel uit Nederland, maar Nederland is niet uit mij. En dat zal voor altijd zo zijn. Ik ben wie ik ben dankzij Nederland, en dankbaarheid in het leven is de grootste rijkdom die je kunt hebben. Naast het vertrouwen in de liefde…

Het voelde als een thuiskomst om bij ze te zitten. Ik vind het enger om bij hun aan tafel te zitten, dan op te treden voor duizend man. Een gek gevoel, omdat de heren uiterst galant en hoffelijk zijn. Zelfs na afloop. Er zijn menigeen die zonder camera je amper aankijken, maar zij zijn anders. Ze hebben liefde voor hun vak en gasten, anders hou je deze top sport, al jaren met zoveel succes, niet vol.

Toen ik hoorde dat ik met Neelie Kroes aan tafel zou zitten voelde het heel bijzonder. Jammer dat ze wegging zonder ‘dag’ te zeggen, zelfs haar fles wijn die P&W aan hun gasten geeft, kon ze niet aannemen, want toen het programma eenmaal afgelopen was, was ze foetsie! (Misschien had ze een belangrijke reden, hoofdpijn, telefoontje van…). Jammer dat vele politici door hun drukte en verantwoordelijkheid en geen tijd, de kleine elegante belangrijke menselijke attenties niet kunnen nakomen. Maar het is ook niet goed wanneer de gast later vertrekt dan de gastheer. Gênant zelfs…. in mijn geval ´gastheren´. Ik had heel erg het Hollands samenzijn van zoveel verschillende mensen gemist denk ik, ik bleef en bleef. Natuurlijk speelde de gastheer Paul met zijn elegantie en vriendelijkheid en gastheer Jeroen de vrolijke, in het hart een cabaretier, daar ook een grote rol in, omdat je niet genoeg kan krijgen van zijn manier van kijken, grappen, dollen en afwezige aanwezigheid. Maar het zijn ook de mensen die samen met Paul en Jeroen het programma maken, ieder doet mee met de borrel en gezelligheid die geen tijd kent.

Wel was het hoogste tijd dat ik na mijn 3 glazen whisky weer naar huis moest. Had ik net Wilco van Rooijen over verantwoordelijkheid voor je kind aangesproken en stapte ik nu zelf met een glaasje teveel de auto in. Mijn vader zei altijd: “wie zegt dat vrouwen geen karakter hebben? Ze hebben elke dag een ander” … in mijn geval elk uur. Contradictie in mij maakt mij, mij.

Op zoek naar een shoarma tent om een kopje koffie te krijgen, om een beetje helder naar Zandvoort te kunnen rijden, verdwaalde ik tien keer in de binnenstad van Amsterdam. Ik heb geen richtingsgevoel. Toen God richtingsgevoel aan mensen uitdeelde was ik verdwaald en kon de weg ernaar toe niet vinden, dus toen ik aankwam was het al uitgedeeld en bleef er niets voor mij over. Dus ik kwam om 04.00 uur pas thuis. Mijn slapende man vroeg, “is het zo laat geworden omdat vandaag de heren niet bij ons in de slaapkamer waren maar jij bij hen???” Toen begon ik het uit te leggen en werd het 05.00 uur.. En de volgende ochtend moest ik bij Desmet studio zijn voor de Opium radio en mijn hersenen sliepen nog….

Heren van Amsterdam, en het hele P&W team, een dankbare groet voor een bijzondere avond…

Bekijk hier de hele uitzending.