Marike Stellinga blogt: “Het zijn niet de werkende moeders die overspannen raken maar de werkende vrouwen zónder kinderen.”
In haar nieuwe boek ‘De mythe van het glazen plafond’ schopt Marike Stellinga tegen veel feministische heilige huisjes.
‘Het persoonlijke is politiek.’ Dat was de leus van de feministen in de jaren zeventig. Ik heb een boek geschreven dat niet alleen het feminisme aanvalt, maar ook de persoonlijke anekdote.
Als het over vrouwen en werk gaat, vertellen vrouwen altijd over hun eigen ervaringen. Over dat ze zo aan het schipperen waren tussen werk en moederschap dat ze er overspannen van werden. Over dat ze maar moeilijk kinderopvang konden vinden. Over dat hun hele salaris opgaat aan de crèche. Of over dat ze nooit topvrouw waren geworden zonder een quotum, zoals eurocommissaris Neelie Kroes gisteravond in een telefoongesprek in de uitzending zei.
Ik wil af van de persoonlijke anekdote. Ik wil naar de feiten. Aan het delen van persoonlijke ervaringen ligt een misverstand ten grondslag, namelijk het idee dat het persoonlijke exemplarisch is. Maar dat is zelden het geval.
Nederlandse vrouwen geven slechts een kwart van hun nettosalaris uit aan kinderopvang. Het zijn niet de werkende moeders die overspannen raken maar de werkende vrouwen zónder kinderen. En Neelie Kroes was ook zonder het zelfopgelegde quotum van de Europese Commissie een topvrouw geweest.
Presentator Jeroen Pauw kwam na de uitzending aan de bar met een fantastische opmerking die mij sterkte in mijn pleidooi tegen de persoonlijke anekdote. ‘We weten allemaal dat roken slecht voor je is,’ zei hij. ‘Maar toch zegt altijd iemand daarover: Ja, maar ik had een oma die drie pakjes per dag rookte en 99 is geworden.’ Zo is het. De kans is levensgroot dat jouw persoonlijke anekdote een uitzondering is.
Daarom heb ik een boek geschreven over de feiten. En wat blijkt daaruit? Nederlandse vrouwen zijn buitengewoon tevreden met hun leven. Ze hoeven niet naar de top. Ze gaan niet meer werken als de kinderopvang gratis wordt of als hun man minder gaat werken. Het verschil in uurloon tussen mannen en vrouwen is geen discriminatie. En zo voort.
Ik zeg: laten we het persoonlijke van het politieke scheiden. Dag activisme en emotie. Hallo ratio en feiten.
