Ronald Sørensen (Leefbaar Rotterdam) ging met Freek de Jonge in debat over Geert Wilders en demonisering.
Eerlijk gezegd keek ik nogal op tegen het debat met Freek de Jonge, volgens mij de meest adremme man van Nederland, maar gelukkig bleek politiek – om het populair te zeggen – niet echt ‘zijn ding’ te zijn. Gevolg: een bedaarde discussie tussen twee al oudere (wijze?) heren. Soms een beetje emotie, maar voortdurend beheerst.
Jammer genoeg heb ik niet kunnen vertellen dat mijn oud-leerlingen (meestal nieuwe Nederlanders) heel vaak verontwaardigd zijn over de diskwalificaties die ik naar mijn hoofd krijg en me een hart onder de riem steken via hun PC’s: geen demoniserende maar ondersteunende e-mails.
Ik baal er trouwens van voortdurend te worden geconfronteerd met mijn verkeerde emotie na de benoeming van onze burgemeester, maar ik vrees dat het inherent aan mijn nieuwe vak is. Eigen schuld, dikke bult!
De borrel na afloop is erg ontspannend, ook omdat er verrukkelijke biertjes geschonken worden en ongemerkt krijg je goede tips. Ditmaal zowel van Jeroen Pauw als van Paul Witteman!
In haar nieuwe boek ‘De mythe van het glazen plafond’ schopt Marike Stellinga tegen veel feministische heilige huisjes.
‘Het persoonlijke is politiek.’ Dat was de leus van de feministen in de jaren zeventig. Ik heb een boek geschreven dat niet alleen het feminisme aanvalt, maar ook de persoonlijke anekdote.
Als het over vrouwen en werk gaat, vertellen vrouwen altijd over hun eigen ervaringen. Over dat ze zo aan het schipperen waren tussen werk en moederschap dat ze er overspannen van werden. Over dat ze maar moeilijk kinderopvang konden vinden. Over dat hun hele salaris opgaat aan de crèche. Of over dat ze nooit topvrouw waren geworden zonder een quotum, zoals eurocommissaris Neelie Kroes gisteravond in een telefoongesprek in de uitzending zei.
Ik wil af van de persoonlijke anekdote. Ik wil naar de feiten. Aan het delen van persoonlijke ervaringen ligt een misverstand ten grondslag, namelijk het idee dat het persoonlijke exemplarisch is. Maar dat is zelden het geval.
Nederlandse vrouwen geven slechts een kwart van hun nettosalaris uit aan kinderopvang. Het zijn niet de werkende moeders die overspannen raken maar de werkende vrouwen zónder kinderen. En Neelie Kroes was ook zonder het zelfopgelegde quotum van de Europese Commissie een topvrouw geweest.
Presentator Jeroen Pauw kwam na de uitzending aan de bar met een fantastische opmerking die mij sterkte in mijn pleidooi tegen de persoonlijke anekdote. ‘We weten allemaal dat roken slecht voor je is,’ zei hij. ‘Maar toch zegt altijd iemand daarover: Ja, maar ik had een oma die drie pakjes per dag rookte en 99 is geworden.’ Zo is het. De kans is levensgroot dat jouw persoonlijke anekdote een uitzondering is.
Daarom heb ik een boek geschreven over de feiten. En wat blijkt daaruit? Nederlandse vrouwen zijn buitengewoon tevreden met hun leven. Ze hoeven niet naar de top. Ze gaan niet meer werken als de kinderopvang gratis wordt of als hun man minder gaat werken. Het verschil in uurloon tussen mannen en vrouwen is geen discriminatie. En zo voort.
Ik zeg: laten we het persoonlijke van het politieke scheiden. Dag activisme en emotie. Hallo ratio en feiten.
Antropoloog Irma Accord ging in debat met Robert Vuijsje over zijn omstreden boek. Zij vindt het boek racistisch en seksistisch.
Dank jullie wel voor de kans om bij P&W aan tafel te schuiven. Het is geweldig om in een opiniemakend programma waar je dagelijks naar kijkt een van de opiniemakers te mogen zijn. Ik heb de punten die ik heb willen maken, n.l. opkomen voor de kwetsbare jongeren en genuanceerdere beeldvorming, gemaakt.
Ik vond de andere gasten erg interessant. Vooral de twee mentalisten hebben grote indruk op mij gemaakt met hun act tijdens de goed verzorgde naborrel. Boris Ditrich wens ik succes met het emanciperen van homo’s in de wereld. Tijdens de naborrel heb ik nog met P&W kunnen napraten en had ik ook een heel prettig gesprek met de vriendin van Robert Vuijsje, een warme charmante vrouw!
Ik kan jullie vertellen dat het programma grote gevolgen heeft gehad binnen onze gemeenschap. Zojuist is er bij de lokale zender radio mart 2 uur lang gediscussieerd over dit voor onze gemeenschap zo belangrijke onderwerp. Ik heb geweldige reacties gekregen, o.a. ‘Je bent een heldin, iemand die voor onze kinderen opkomt, go Irma en eindelijk iemand die zegt waar het op staat.’
Amsterdamse stadsdeelbestuurder Fouad Sidali ging in de uitzending met PVV’er Hero Brinkman in debat over de omstreden legerimam.Gisteren was ik te gast aan tafel van de heren Pauw & Witteman. De ontvangst was geweldig. Ik liep door het café naar de redactie, maar onderweg werd ik al vriendelijk aangesproken door een redacteur. Nadat ik me had voorgesteld werd ik samen met één van de andere gasten naar een verblijf gebracht waar het goed toeven was. Het voelde goed aan. De sfeer was er één van: ‘we zijn blij dat je er bent en we gaan er samen een mooie uitzending van maken. Ik nam samen met mijn voorlichter nog even de laatste punten door en kreeg ondertussen een cappuccino onder mijn neus geschoven. Het tafeltje met daarop mijn kopje koffie werd door de gastvrouw nog even makkelijk voor mij neergezet.
Een paar minuten later kwam ook de heer Hero Brinkman binnen, waar ik mee in debat zou gaan. We maakten aangenaam kennis met elkaar. We hadden het over ditjes en datjes, maar niet over de legerimam waarover we zouden debatteren. Het leek een ongeschreven regel dat we het daar vóór de uitzending niet over moeten hebben.
Na de schmink werd ik naar de studio gebracht waar ik, alsof ik een bokser was, aan het publiek werd gepresenteerd. Ik vroeg de redacteur nog of mijn muziekje op scherp stond. Nog voor de uitzending begon kon het publiek vragen stellen aan de tafelgasten. Dat vond ik een slim idee van de redactie. Hiermee geef je het publiek het gevoel meer te zijn dan alleen maar ‘luister- en klapvee’.
Ik heb een prettige ervaring achter de rug. Het was een goed debat. Eén van mijn uitspraken is me bijgebleven: “Nu komen we bij de kern van de zaak. Het is de PVV niet te doen om de columnist zelf, maar ze willen geen moslims of mensen met een dubbele nationaliteit in dienst bij de overheid.” Deze uitspraak was in de trend van, nu komt de ware aap uit de mouw. Ik heb ontzettend veel sms’jes, mailtjes en telefoontjes gekregen van mensen die me complimenteerden. Tijdens de borrel na de uitzending sprak ik met Hero Brinkman. In dat gesprek hadden we het over ditjes en datjes zoals voor de uitzending. Het was weer gezellig. Je hebt zo van die avonden waar de sfeer er goed in zit. Dat was gisteren het geval bij een ‘avondje Pauw en Witteman’.
Arnold Burlage is al ruim 34 jaar werkzaam als luchtvaartredacteur bij De Telegraaf. Hij deed verslag van de laatste ontwikkelingen rond de vliegramp bij Schiphol.
Het is altijd weer spannend, zo’n tv optreden. De lampen, de glimmende cameraogen, die je vanuit het achterliggende duister aankijken, kunnen een schrijvend journalist al gauw uit zijn doen halen. Bij mijn eerste optreden in Pauw & Witteman viel me dat reuze mee. Je voelt je aan tafel op je gemak. Ervaren gesprekspartners vangen stotteren en zoeken naar woorden vakkundig op. Wel oppassen geblazen, want in de luchtvaartwereld ligt alles gevoelig. Bovendien zijn speculaties – ook op ander gebied – iets waar je je in een gezellige kout al gauw toe laat verleiden. Maar ook wat dat betreft hielden beide hosts zich bij de feiten.
Intussen schenkt de floor-regisseur de wijnglazen regelmatig bij. Het is alsof je om de stamtafel in je favoriete kroeg zit. Een sterk punt van het programma. Kwam nog bij dat de stoel van mijn zingende hoofdredacteur Sjuul Paradijs nog warm was. Op precies dezelfde plek kondigde hij nog geen week tevoren ons initiatief aan voor de nieuwe publieke omroep Wakker Nederland. Ook toen was het goed gegaan, een kritische doch faire behandeling van onze talkshow collega’s.
Wat heeft trouwens zo’n tv programma een wijdse impact. Ik kreeg binnen een uur na de uitzending al mailtjes en smsjes van relaties uit Zuid-Afrika, Spanje en zelfs de VS. Nederland volgt Nederland vanuit alle hoeken van de wereld. Iets wat de krant met internet weet te bereiken, maar tv; het is een mooie navelstreng met het thuisfront. Precies hetzelfde wat je voelt als je in Peru, Maleisië of Kaapstad instapt en aan boord van de KLM De Telegraaf krijgt met de voetbaluitslagen of spraakmakend nieuws.
Tot slot: bij een bitterbal en een wijntje nog wat nagepraat in het P & W café. Gezelligheid kent geen tijd. Naadloos aansluiten van werk en cafébezoek, waar vind je dat nog in deze tijd van anti-rook café’s. Tientallen vluchten per jaar naar fraaie bestemmingen, leuke relaties en boeiende onderwerpen doen niets aan af aan mijn conclusie dat deze kant van het journalistieke vak toch ook wel erg aantrekkelijk is. Afwachten maar of het met onze “eigen” omroep Wakker Nederland gaat lukken. Misschien krijg ik dan een tweede kans. Jeroen Pauw en Paul Witteman krijgen die om te solliciteren. Good show gentlemen…!
Presentator Derk Bolt en eindredacteur Paul Vertegaal maken al 15 jaar lang het tv-programma Spoorloos, onlangs namen zij de 350ste aflevering op.
De telefoon gaat in het holst van de nacht. De persdienst aan de lijn. Vrijdagavond Pauw & Witteman, over de 350ste uitzending van Spoorloos. Het lijkt wel een droom. Maar dat komt vooral omdat ik in Los Angeles ben en het een uur of drie in mijn vroege morgen is. De zoektocht aldaar verkeert in een afrondende fase, dus ik beloof dat ik er zal zijn. Een paar uren later ontwaak ik uit een lichte nachtmerrie. Ik zit dus bij P&W aan tafel en weet geen enkele vraag afdoende te beantwoorden. Stotterend en hulpeloos haal ik het tot de titelrol onder de afkeurende blikken van de ondervragers.
Ik knip de tv aan en zie op Comedy Central een montage van de grootste blunders die scheidend president Bush in zijn carrière maakte. Dat is lachen! Zo, wat kan die man stuntelen tijdens interviews. Hij lijkt mij wel, in mijn droom.
Gelukkig lees ik op de mail dat mijn eindredacteur Paul Vertegaal ook meekomt. De dag ziet er meteen en stuk zonniger uit. Paul en ik zijn even lang verbonden aan het programma. Hij heeft mij er bijgehaald, om het zo maar eens uit te drukken. En als eindredacteur kan hij natuurlijk veel meer over de achtergronden van Spoorloos vertellen dan ik als reizende verslaggever. Dat gaat goedkomen.
Nu eerst nog even veilig naar huis zien te komen. Ik heb geen vliegangst, maar zo’n noodlanding in de Hudsonrivier zet je toch aan het denken. Wanneer we het vliegtuig binnenkomen is een purser in gevecht met 6 grote zuurstofflessen. Uit zijn commentaar begrijp ik dat de ondingen horen bij een passagier in ademnood. En ja hoor, daar zit ik uiteindelijk dus naast. Daar gaat de rustige terugreis. Mijn buurman wordt regelmatig af- en aangekoppeld. Ik krijg het er benauwd van.
Na aankomst moet ik meteen de hele dag inspreken voor onze 350ste uitzending. Ik heb nauwelijks geslapen. Door het tijdsverschil kan de vermoeidheid zich elk moment genadeloos melden. Ik hoop oprecht dat het niet tijdens P&W is. Om een uur of 7 ga ik nog even in bad liggen. Dat is lekker. En de badolie ruikt ook zo fijn. Langzaam vallen de ogen dicht. Ik schrik wakker doordat ik me verslik in het badwater. Hoestend en rochelend kom ik langzaam bij. Okay, ik ben in slaap gevallen. Ik zag mijn leven niet aan me voorbij flitsen, dus de dood is op afstand gebleven. Maar hoe laat is het in Godsnaam? Het valt mee, kwart voor acht. Een tip tussendoor: ga gewoon onder de douche in geval van jetlag. Zeker als u die avond nog naar een televisieprogramma moet. Nou ja.
Lekker schoon, opgefrist en klaarwakker fiets ik naar de studio in Amsterdam. Het is koud en ik ben blij dat ik erop gekleed ben. Ik had de keuze uit enkel een modieuze blouse of een wit overhemd onder de in L.A. aangeschafte (uitverkoop) Abercrombie&Fitch trui. Het wordt de laatste combinatie. Op de fiets bevalt dat nog prima, maar na een uurtje in de studio breekt het zweet steeds onbarmhartiger door. Heb ik het warm, of ben ik toch een beetje zenuwachtig? Het valt me op hoe ontspannen alles verder verloopt. We kletsen een beetje met Guy Verhofstadt over België en Spoorloos. Financieel goeroe Peter Paul de Vries is laat. Pas vlak voor de uitzending zien we P&W. Alles goed? Even een grapje, dan snel aan tafel. De financiële noodmaatregelen worden doorgenomen. Ik moet meteen aan m’n Icesave rekening denken. Veel stond er niet op, maar ik wil het wel graag terug. Als daar nog maar geld voor overblijft. Na de uitzending even vragen.
Door het aandachtige luisteren krijg ik dorst. Maar ik maak me grote zorgen over het glas water dat voor me op tafel staat. Groot, stevig en vol. Wat nou als ik het omstoot wanneer ik nonchalant een slokje wil nemen? Ik krijg het nog warmer.
Het valt me op dat er deze keer niet echt geschaterd is tijdens de uitzending. Vaak gebeurt dat wel, meen ik me van thuis op de bank te herinneren. Maar dan komt het advies van Herman Koch aan Barack Obama. Of de nieuwe wereldleider na een ontmoeting met de premier van Nederland, door middel van een knipoog naar de camera wil laten zien dat hij doorheeft wat er mis is met Jan Peter Balkenende. Daar komt het op neer, maar dan vertelt Koch het geniaal grappig. Tranen in m’n ogen. Een mooie uitsmijter.
Het is klaar, afgelopen. Biertje aan de bar, even nakletsen, het weekend is begonnen. Op de fiets overvalt mij een groot gevoel van tevredenheid. Wat is het toch, koud, grauw, maar ongeëvenaard heerlijk in Amsterdam. Of niet soms? Ik ben klaarwakker, de stamkroeg is nog open. Even kijken of iemand m’n nieuwe trui heeft gezien.
Raoul Heertje kwam vertellen over zijn nieuwe tv-programma Heerlijk Eerlijk Heertje: een talkshow die ook het maakproces van televisie laat zien.
Aan tafel vond ik het in eerste instantie behoorlijk saai. Marathon schaatsen boeit me niet echt. Toen het even over tactiek ging met Erik Hulzenbosch vond ik het wel interessant worden. De rest van het verhaal kwam erg uitmelkerig over (veel obligate beelden en vragen), maar dat kan dus ook aan mijn desinteresse liggen. Nee, dat is eigenlijk niet zo. Het was gewoon saai vind ik.
Daarna mocht ik zelf. Ik was heel blij dat ik de bedoeling van ons nieuwe programma zo duidelijk kon maken. Juist door de gekunstelde vragen en omdat er ruim de tijd was om wat uit te leggen. Aan de andere kant vond ik het jammer om met twee mensen aan tafel te zitten die over dit prachtige onderwerp zoveel interessants te vertellen hebben en daar dan zo weinig van terug te zien. Jeroen en Paul (zo mag ik ze noemen) weten als geen ander uit de praktijk waar ik het over heb. Ik heb een beetje praktijkervaring en verder vooral theorie en fantasie. Na afloop heb ik nog lang met Jeroen doorgepraat (in een soort etappes, dus minder lang dan ik had gehoopt), maar toen praten we met elkaar in plaats van tegen of langs. En was het wel een mooi gesprek. Wat ook weer een typisch verschijnsel is.
Het was, om persoonlijke redenen, bijzonder om Marjolein Storimans te ontmoeten. Ik ga niet proberen iets te schrijven. Ik vind dat niet alleen te moeilijk, maar ook te ongepast.
Het hoogtepunt van de avond was voor mij dat haar dochter Amber Storimans luid aankondigde mijn programma te gaan bekijken. Desnoods bij een vriendinnetje. De gedachte dat wellicht heel Nederland iets anders aan het doen is en wij tweeën naar NL3 kijken maakt me intens blij.
Hup Amber!
Tomas Lieske schreef zijn roman Dünya niet op een laptop of schrijfmachine, maar met potlood op velletjes papier. Hij is genomineerd voor de AKO literatuurprijs 2008. Lees hier een voorproefje uit Dünya.
Het ging over Dünya, zeiden ze. Maar hoe over een roman te praten? Een roman moet je lezen en wie het boek gelezen heeft, kan over de inhoud praten. Maar in een televisieprogramma voor een groot en onbekend publiek wat raak kletsen over de inhoud van een roman, dat levert een vaag verhaal op en verwarring en een aantal vreemde namen die niemand iets zeggen.
Dus het moest anders. Ik had foto’s laten zien van mijn werkkamer in Berlijn en vermoedde dat het gesprek die richting op zou gaan. Het werd zoals Marco Borsato opmerkte een technisch gesprek. Maar dat was goed, want nu kon ik uitleggen hoe ik schreef. Hoe ik mij voorbereid. Hoe ik uit de hoed met al die ideeën en invallen een roman tover. Marco Borsato hield meer van het gevoel, zei hij. Ik stop dat gevoel in die roman. Bij voorbeeld in de omstandigheden dat twee Nederlandse jongens door een oorlog en een ontploffing totaal van huis worden afgesneden. Of in de roof van een klein kind. Of in de liefde voor dat kind. Of in de manier waarop zij met dat kind op de arm door het eindeloze Turkse land sjokken. Maar om daar over te praten, is niet altijd even gemakkelijk.
In verband met medicijngebruik mocht ik geen alcoholische drank gebruiken. Iedereen kreeg wijn, maar ik moest weigeren. Dat gaf mij even het aureool van de asceet die ik tijdens het schrijven van een roman ben, maar in dit geval was het onterecht, dat aureool. Na afloop met Paul Witteman staan praten met een glas prikwater in mijn hand. Over een week mag ik weer drinken.
Met het boek Ademloos wil Kim Moelands zowel haar levensverhaal vertellen als mensen wijzen op het belang van een donorcodicil. De 33-jarige Moelands lijdt aan taaislijmziekte, een ziekte waarmee je niet ouder wordt dan 40.
Mijn eerste keer bij Pauw en Witteman en ik word op handen gedragen, al voor de uitzending. Ik fantaseer dat het is omdat ik een goed boek heb geschreven, of omdat ik zo gezellig kan kletsen voor de camera, of dat Jeroen Pauw me gewoon een lekker wijf vindt. De realiteit ligt iets anders. Ik ben heel ernstig ziek en het verwoestende proces in mijn longen maakt dat ik simpelweg niet in staat ben om de enorme trap naar de studio zelf te bestijgen. Daarom tillen twee sterke mannen me naar boven. Ondanks hun zware inspanning hijg ik het hardste van ons drieën. Ik ben ontzettend benauwd. Eenmaal aan de ovale tafel constateer ik dat mijn rode truitje leuk kleurt met het decor.
Ik hijg en ik puf. Ik voel me als de ballon in de doos op mijn boekcover. Ik wil vliegen, zweven, maar door mijn ziekte zit ik klem in een te kleine doos. Ik ga verder met fantaseren. Ik denk aan donorlongen. Aan de tweede kans die ze me zouden geven, aan het genot van vrij kunnen ademhalen, vrij kunnen leven. Ademloos inruilen voor moeiteloos. Ik kijk op en zie Hans van Baalen. Ras-VVD’er. Hij is tegen het wijzigen van de huidige wet op de orgaandonatie. Hij heeft principiële bezwaren tegen het ADR-systeem, je bent dan automatisch donor tenzij je actief aangeeft dat niet te willen zijn. Hij wil overleggen, plannen vergelijken. Maar dat ene plan dat als beste uit de bus komt na gedegen onderzoek
van de commissie Terlouw wil hij niet overwegen. Ik vraag hem of hij zich realiseert dat terwijl hij praat en overlegt mensen op de wachtlijst voor een donororgaan sterven. Hij wordt rood tot achter in zijn nek. Net als mijn rode truitje, kleurt hij ineens ook heel gezellig bij het decor.
De Nederlandse bevolking is massaal voor het ADR-systeem. We leven in een democratisch land. De wens van de bevolking dient volgens de democratische principes door de volksvertegenwoordigers uitgevoerd en gerespecteerd te worden. Ik vraag om uitleg. Meneer van Baalen ik wacht op antwoord. Een zinnig antwoord. Het blijft uit.
Tijdens de borrel na de uitzending lijkt meneer van Baalen toch wel met de situatie in zijn maag te zitten. Hopelijk niet te erg want een maagtransplantatie wordt een lastig verhaal dankzij zijn principiële bezwaren. En dan spreekt hij de legendarische woorden: “Als het om mijn eigen zoontje ging dan zou ik wel weten wat ik zou willen…” Voel ik me even genaaid… Ik maar denken dat ik in een democratisch land leefde. Maar nee, ik ben voor het lapje gehouden. We leven in een land waar opportunisme regeert. Meneer van Baalen trekt zijn principiële bezwaren net zo makkelijk door de plee als minister Klink het ADR-voorstel van de commissie Terlouw. En meneer van Baalen is niet de enige. Nederland beweert principieel tegen de doodstraf te zijn, maar vanmiddag tekende de Tweede Kamer met grote meerderheid mijn doodvonnis en dat van vele anderen.
Korpschef Jan Stikvoort stoorde zich aan de sterke taal van politici over de incidenten in Gouda. Zo ook aan de uitspraken van VVD’er Laetitia Griffith. Ze zei onder meer dat het land “in brand staat.” In Pauw & Witteman een discussie tussen Stikvoort en Griffith.
1. Uitnodiging
Deze werd in de ochtend op tijd gedaan, waardoor er ook nog tijd was van overweging. Er werd niet om “exclusiviteit” gevraagd wat ik heb gewaardeerd. Gaande de ochtend is nog overleg geweest over wie de counterpart zou kunnen zijn en vooral ook: wie niet.
Keurig was het dat vervoer van en naar de studio werd aangeboden.
2. Ontvangst
Studio Plantage vind ik een inspirerende omgeving, ‘rommelig’, ontspannen en zeer aantrekkelijk. De ontvangst door de gastvrouw was aller aardigst, vriendelijk en voorkomend. Ook mijn gasten werden keurig behandeld. Vervolgens naar de schmink, geen probleem, snel en adequaat. Beide presentatoren voegden zich voor aanvang van de uitzending bij hun gasten. Ze besteedden ruim tijd aan kennismaken en even over de actualiteit spreken. Dit geeft een ontspannen sfeer die mijns inziens ook in het programma doorwerkte.
3. Programma
Ik heb het live interview/ debat als zeer prettig ervaren met name door de wijze waarop P & W het gesprek begeleidden. Kreeg tijd om uit te praten, kleine correctie wanneer van het onderwerp werd afgedwaald en toch gelijktijdig ruimte voor wat ‘grappen’. Heb ik als zeer positief ervaren.
De studio zelf is eveneens een prettige omgeving, klein, gemoedelijk en verbinding makend.
4. De nazit
Wat mij erg goed beviel is dat zowel de gasten als de presentatoren elkaar na de uitzending kunnen ontmoeten. Het is duidelijk dat P & W zich hadden voorgenomen beide op hun beurt met iedere gast even na te praten. Niet gehaast, tijd nemend. Dat gaf bij mij een heel betrokken gevoel, ook dat heb ik op prijs gesteld. Vervolgens vertrok ik nog met een fles wijn!
Eigenlijk kan ik niets te verbetering meegeven. Ik heb mij de gehele avond uiterst ontspannen gevoeld (ondanks het onderwerp) vooral door de voortreffelijke opvang van de medewerkers en de heren Pauw en Witteman. Ik hoop bij een eventuele volgende keer dit wederom te mogen ervaren.
• Reageer op de inhoud van het blog. Voor algemene reacties op de uitzending, kunt u hier terecht.
• Discussie juichen we toe, maar houd het netjes.
• De redactie behoudt zich het recht voor reacties te verwijderen die in strijd zijn met onze fatsoensnormen.
Ronald Sørensen (Leefbaar Rotterdam) ging met Freek de Jonge in debat over Geert Wilders en demonisering.
In haar nieuwe boek ‘De mythe van het glazen plafond’ schopt Marike Stellinga tegen veel feministische heilige huisjes.
