Maike Meijer en Margôt Ros bloggen: “Hedy D’Ancona had liever gehad dat we het feminisme wat meer hadden verdedigd, maar daar zijn we niet zo goed in.”
Maike Meijer en Margôt Ros, makers van het satirische televisiedrama Toren C (VPRO), ontvingen van de Stichting Literaire Rechten Auteurs (Lira) de Scenarioprijs.
“Okay, we nemen de Beatles?”
“Zijn dood, tenminste grootste deel. We kunnen Harrison nog checken, maar ik acht de kans klein?”
“ Is dood”
“Wie, Harrison? Nee, toch, die ander is toch dood?”
“Star, Ringo. Die leeft nog, maar drummers zijn geen praters.”
“Die digitaal geremasterde albums. Net uitgekomen.”
“Weet ik. Maar iedereen heeft dat al in z’n programma zitten.”
“Ander idee…Lijkschouwer van Jackson. Eh….autopsierapport. Blijkt niets van te kloppen. Er is gerotzooid. Arts heeft iets in z’n ontbijt gestopt, en daar is het misgegaan. Hoeft maar een kleine jongen te zijn met een groot verhaal, we zetten hem aan tafel en BINGO!”
“Er moet wat vrouw bij.”
“Godsamme, nog maar een paar uur te gaan..eh…een voetbalster? Een politica? Hofdame? Iets met kunst? Wie o wie?”
Zo moet het toch ongeveer gegaan zijn, de uren voorafgaande aan ons bezoek aan P en W. Voor de tweede keer in een jaar tijd mochten we plaats nemen bij de heren aan de tafel . Feestneus nog op, champagne achter de kiezen, vrolijke jurkjes aan en straight van de uitreiking van onze LIRA prijs. Nog napuffend van alle geweldige woorden die over ons waren gezegd, blakend van zelfvertrouwen en gepantserd met een zelfverzekerde smile die winnaars eigen is. Een uitstraling van: we hebben een stap gemaakt. Het is niet onopgemerkt gebleven, nee, het wordt gezien, genoemd, geroemd.
En dan zitten we daar aan tafel en gaat het ineens over moord en doodslag, slachtoffers en daders en wat een allochtoon kost. “Laten we Margôt en Maike vragen.’’ “Wie?’’ “Margôt Ros en Maike Meijer” “Wie zijn dat?” “Van Toren C.” “Wat is dat?” “Ze hebben een prijs gewonnen, de LIRA Scenario Prijs. LIRA. Leuk. Meisjes. Leuk. Roze jurkjes, vrolijke krullen. Goed ook tegenover al dat testosteron in een pak.”
En dat was het ook: een avond met vrolijke meisjes en zware- onderwerp- mannen met kennis van zaken. Hedy D’Ancona, juryvoorzitster van De LIRA scenarioprijs , had liever gehad dat we het feminisme wat meer hadden verdedigd, en daar heeft ze waarschijnlijk gelijk in, maar daar zijn we niet zo goed in.
