Wat hebben moslims toch met schoenen? Ik had het Kader Abdollah willen vragen, maar zijn staccatoretoriek met veel zelfreflectie in de derde persoon laat weinig ruimte: ‘Kader zoekt identiteit – Kader ís identiteit – Kader is Kader’. Zoiets dus. Hij kwam net terug uit Afghanistan waar hij een halve marathon gelopen had. En hij begon meteen over schoenen die hij kwijt was. Vervolgens een helletocht om nieuwe schoenen te vinden. Dan verschijnt hem op miraculeuze wijze een paar Nikes.

Voortdurend schoenen uit en schoenen aan in zijn cultuur. En ook nog heel geschikt om mee te gooien. Crisismanager Ben Verwaayen van Alcatel gooit de vertrouwde termen over de kredietcrisis hoog in de lucht, om ze weer eens in een ander arrangement op te vangen. Geen kredietprobleem maar een kwestie van vertrouwen. Niet op het huishoudboekje passen maar daadkrachtig optreden. En natuurlijk doet de regering alles fout. Maar wat moeten ze dan in Den Haag? Miljarden euro’s bijdrukken? De antwoorden glijden steeds weg in nog meer analyses achteraf. Tenslotte wringen Paul en Jeroen er een antwoord uit over beter onderwijs. Wie kan daar tegen zijn?

Zelf laat ik ook veel liggen. Jammer vind ik de gemiste duim van Máxima. Die stak ze op bij de laatste rit in de Gouden Koets op Prinsjesdag. Tegelijkertijd brak een brede lach door, kennelijk zag ze iemand onderweg die ze goed kende. Doordat ik die dag griep had, keek ik me suf aan tv. Maar maakte de koorts dat ik zag wat ik wou zien? De redactie vond het moment gelukkig terug. Kijk mij nou eens, net een echte koningin. Máxima kan goed relativeren, ronduit haar emoties tonen, spontaan zeggen wat ze vindt (beetje dom) en toch een charismatische betrokkenheid tonen bij hoog en laag. Heel Hollands, maar wel in een exotische verpakking. En dus ook geschikt voor de wereldmarkt. Dat had ik willen zeggen, met nog tien dingen meer. Gemiste kansen? Maar goed ook. Want zo hoort het bij een praatshow die elke avond het succes moet verdienen. Nou ja.

Bekijk hier de hele uitzending.

Meteen na de uitzending kreeg ik een sms-je van Peter van Straaten en zijn vrouw Els. ‘Je zag er uit als een meisje dat nog nooit gerookt en gedronken heeft.’ Haha, dat geeft de burger moed. Terwijl de avond niet lekker begon, want mijn taxi was te laat. Ik moest om negen uur in de studio zijn om te soundchecken, samen met het orkest Tango Dorado. Om vijf voor negen was er nog geen taxi. In eerste instantie word ik dan ontzettend pissig, want het orkest zit te wachten, en die sound check moet goed.

Geluid is een delicate aangelegenheid, het is moeilijk in woorden uit te leggen hoe iets moet klinken. In het theater zorgt mijn geluidsman Jan Heideveld daar voor, die weet precies hoe ik het hebben wil. Op televisie is dat moeilijker. Meestal is er te weinig tijd om het goed te krijgen; zo vond ik toen ik het nummer terughoorde dat mijn stem teveel in het orkest lag.

Een gesprek bij Pauw & Witteman is altijd spannend. Soms is het overduidelijk dat culturele onderwerpen niet hun speciale belangstelling hebben, om het netjes uit te drukken. Als ze Mulisch hebben is het een ander verhaal, maar zo’n mevrouw uit de kleinkunst die een lied komt zingen, je voelt en ruikt soms dat ze er geen zin in hebben. Nou moet ik zeggen, gisteren viel het erg mee, de toon was vrolijk. Op zich is het een merkwaardig fenomeen, dat mannen alleen geïnteresseerd lijken in mannendingen, zoals politiek en economie. Barend & Van Dorp hadden er ook een handje van. Als kleinkunstmevrouw word je daar een beetje cynisch van, moet ik zeggen.

Ik vond het wonderlijk en erg leuk om mee te maken hoe Maxime Verhagen opeens glazig ging kijken toen hem naar de invloed van Beatrix werd gevraagd. Kijk, zo werkt de politiek, dacht ik, zo gaat dat, opeens weet hij nergens van. Hetzelfde geldt voor onze aanwezigheid in Afghanistan. De afspraak is dat we er weg gaan, maar je voelt aankomen, je ruikt gewoon dat we er langer zullen blijven. ‘Het was een moeilijke beslissing,’ zal Verhagen later zeggen, ‘een héle moeilijke afweging, maar we blijven toch.’

Ik heb vanochtend meteen het boek over Maxima besteld. Uit sensatieoverwegingen natuurlijk, die pulp moeten we in huis hebben. Als Jeroen en Paul het boek serieus genoeg vinden om te bespreken mag ik het toch zeker ook lezen! De uitleg van Ineke Holtwijk vond ik meesterlijk, over de verschillende manier waarop er in Argentinië en in Nederland naar Maxima gekeken wordt. Daar bestaat het sprookje van de grote prins, de mooie prinses en de boze schoonmoeder. En hier zien wij een mooie dame uit een welvarende familie die ook nog verstand van economie heeft. We mogen blij zijn dat we Maxima hebben, ze doet Willem Alexander ook zo goed. Ik vind haar een enig mens.

Bekijk hier de hele uitzending.