Khadija Arib blogt: "Het was alsof een puber zijn idool in het echt zou tegenkomen"
Khadija Arib kwam als 15-jarige uit Marokko naar Nederland. Over haar leven tot nu toe schreef ze het boek Couscous op zondag.
Op 4 mei, herdenkingsdag, heeft Wim de Bie een indrukwekkende toespraak in de Nieuwe Kerk in Amsterdam gehouden. Onder de honderden aanwezigen was ook Hare Majesteit die de afgelopen dagen evenzeer geraakt is door het verschrikkelijke incident in Apeldoorn, als de miljoenen mensen die dit op tv hebben gezien. De toespraak van Wim de Bie heb ik op tv gevolgd en ik was hiervan zeer onder de indruk, met name hoe hij als kind de oorlog heeft ervaren. Hij nam ons mee in zijn jeugdervaring en wist dit op een menselijke en eenvoudige manier over te brengen.
Gisteren zat ik met Wim en Dion Bartels aan tafel bij Jeroen Pauw en Paul Witteman. Ik was uitgenodigd in verband met het verschijnen van mijn boek Couscous op zondag. Hierin beschrijf ik de geschiedenis van mijzelf, mijn familie en andere gezinnen uit onze straat in Rotterdam-Noord. Ik hoorde van Peter Kee (politiek redacteur, red.) dat Wim de Bie ook te gast was. Hij kwam vanwege zijn 4 mei-toespraak en zijn nieuwe boek Meneer Foppe & de hele reutemeteut. De hele dag voelde ik een kinderlijke spanning. Het was alsof een puber zijn idool in het echt tegen zou komen. Dat gevoel werd versterkt toen ik van mijn uitgever hoorde dat zij door een boekhandel werden gebeld waar het boek bleef want Wim de Bie wilde het graag lezen; voor mij een grote eer! Dat had ik zo graag in het programma tegen hem willen zeggen, maar daar kwam ik niet voor.
Ik was uitgenodigd om iets te vertellen over mijn boek, om over mijn geschiedenis te praten en over die van de Marokkaanse gezinnen die in dezelfde periode als ik en mijn moeder, naar Nederland kwamen. Ook dat was even wennen, want ik hoefde deze keer geen politieke standpunten uit te leggen of te verdedigen, maar alleen te spreken over mijzelf, migratie en de bijzondere verhalen van mensen.
Aan de vraagstelling en opmerkingen van Jeroen en Paul was duidelijk te merken dat zij het boek goed hebben gelezen. Zij wisten precies die elementen uit het boek te halen die persoonlijk en relevant zijn. Ook de anekdotes wisten zij eruit te vissen. Een fragment van Kees van Kooten en Wim de Bie in de persoon van de groentehandelaar (Wim) en de Turkse Nederlander Mehmet Pamuk (Kees van Kooten) werd uitgezonden. Dit fragment vormt voor mij een deel van ons collectief geheugen en maakte het gesprek over mijn boek aangenaam en ontspannen.
De discussie over Marokkanen wordt vaak in klagerige, beschuldigende, zure of in stoere taal gevoerd. Ik was blij dat het gisteren over gewone mensen ging die hier jarenlang verblijven en met hun dagelijks bestaan worstelen. Het gesprek over alle mooie en mindere mooie kanten van migratie werd ontspannen gevoerd. En dat is wat het programma van Pauw en Witteman uniek maakt. De verscheidenheid aan onderwerpen en mensen aan tafel maakte dat de tijd sneller ging dan ik dacht. Ik heb na het programma Wim de Bie mijn boek overhandigd en hij heeft mij zijn boek gegeven met een handgeschreven woord voor mij. Blij als een kind heb ik het boek op mijn nachtkastje gelegd. Dank je wel Jeroen en Paul!
