Erwin van Lambaart: "Het is een flinke omschakeling om persoonlijke gevoelens te bespreken"

Het grote publiek kent Van Lambaart als jurylid van Op zoek naar Evita. Sinds 2006 bestiert Van Lambaart het theaterbedrijf van Joop van den Ende.

Ik kijk frequent naar Pauw & Witteman. De diversiteit van de gasten en onderwerpen spreken mij aan. Bovendien krijgt actualiteit veel ruimte in het programma. Nu was het verzoek gekomen om zelf aan te schuiven. Uit voorgesprekken met de redactie bleek dat ze naast mijn werk als producent en directeur, ook vooral erg geïnteresseerd waren in mijn persoon. Hoe ik in het vak ben gekomen? Of ik steun kreeg van mijn ouders? Wat voor rol mijn vader speelde in mijn jeugd en hoe ik dat zelf nu doe als vader? Ik moest wennen aan die insteek. Ik ben gewend om te praten over het vak, over nieuwe producties of talentvolle artiesten. Het is dan een flinke omschakeling om zulke persoonlijke gevoelens en herinneringen te bespreken en daarmee te delen met 1,2 miljoen Nederlanders! Andere onderwerpen die ter sprake zouden komen waren uiteraard mijn functie binnen Stage Entertainment en de actualiteit van de première van Joseph and the amazing techiniolor dreamcoat aanstaande vrijdag.

Gisteren in de loop van de dag hoorde ik wie mijn tafelgenoten zouden zijn. André Rieu zou aanwezig zijn, iemand die ik bijzonder waardeer door wat hij voor elkaar krijgt in binnen- en buitenland. Een gepassioneerde musicus met een grote drive om te entertainen. Verder zouden Mark Rutte en Agnes Kant aanschuiven en vooruitblikken op het debat dat ze vandaag in de Tweede Kamer zouden hebben over de financiële crisis en de stappen die de overheid onder leiding van Wouter Bos hierin neemt. De openingsvraag aan tafel was dan ook wat de effecten van crisis zijn op, in ons geval, de musicalmarkt. De verkopen lopen bij ons op dit moment (nog) gelijk aan vorig seizoen waarin we in totaal een record aantal van 2,3 miljoen kaarten verkochten. De historie zegt ons bovendien dat mensen juist in barre tijden geld en tijd vrijmaken voor een theaterbezoek. Even weg uit de problemen van alledag en genieten van een mooi verhaal. Dat was in de jaren dertig al zo en is ook anno 2008/2009 het geval.

Natuurlijk wil je nog veel meer bespreken over bijvoorbeeld het bedrijf of de rol van Joop van den Ende als leermeester. Dat dit uiteindelijk niet zo was, kwam door de waan van de dag, door actualiteiten en interessante discussies. Maar dat geeft niet, dat kan wellicht een volgende keer. Dan kunnen we het gelijk hebben over de ervaring van Jeroen Pauw bij het bezoeken van een musical, want ik kreeg tijdens en na de uitzending het idee dat hij toch nieuwsgierig is waarom ruim 3 miljoen Nederlanders per jaar wel naar een musical gaan. Hij zou Sunset Boulevard gaan bezoeken. Ik ben uiteraard bijzonder benieuwd naar zijn oprechte mening.



Bekijk hier de volledige uitzending.

Jan Jaap van der Wal blogt: "En ik zat daar maar de hele tijd op mijn handen te letten."

Van der Wal maakt zelf ook televisie en weet dus hoe het er aan toe gaat. Desondanks vond hij zijn meerdere in Mark Rutte.

We vertellen het onze gasten bij Dit was het Nieuws ook altijd. Probeer gewoon in de gesprekken te duiken. Doe mee. Maar als je er dan eenmaal zit….. Ik kan me dat goed voorstellen. Mark Rutte weet de jarenlange mediatraining feilloos toe te passen. Gaat meteen gedraaid zitten, heeft z’n handen goed, zegt heel vaak “Weet u wat het is, meneer Pauw” en “Daar heeft u gelijk in meneer Witteman, maar…”

Opeens, tijdens zijn betoog over 100 procent overheidsgarantie voor de spaarders, lees hard werkende Nederlanders, waag ik de sprong. Ik doe een duit in het zakje. De seconde nadat ik uitgevraagd ben, is een onzekere seconde. Valt mijn duit niet keihard door het zakje als de AEX
door alle diepterecords is geschoten? Maar dan, begint Mark Rutte tegen mij te praten.. Weer die draai, weer die handen en daar gaan we. Over dat Nederland er misschien financieel wel veel beter voor staat dan bijvoorbeeld Duitsland.

Er ontstaat een gesprek. Volgens mij hebben meneer Pauw en meneer Witteman dit graag, terwijl ik probeer de gevouwen handen techniek – strak naar voren geduwd die knokkels – te spiegelen.. . Gelukkig merk ik al snel dat de spanning die ik de eerste twee keer voelde toen ik aan de befaamde rode ovalen tafel zat, nu weg is. De handen kunnen dus los. Ik krijg een zapservice de tijd om mij voor te bereiden op het gesprek over de voorstelling. Ik kan kwijt wat ik kwijt wil en er ontstaat zowaar nog een debatje tussen meneer Rutte en meneer van der Wal, wat ik in ieder geval zonder voorlichter heb voorbereid.

Na afloop maak ik het niet laat. Morgen een première voor de deur. Mijn schoonbroer sms’t dat ik de volgende keer een donker shirt onder mijn blouse moet dragen. En ik zat maar de hele tijd op mijn handen te letten.

Klik hier om de betreffende uitzending te bekijken