Andrea Vreede blogt:"Met haar dood stond het nieuws even stil en hapte iedereen naar adem, ontdaan door alle gebeurtenissen."

Andrea Vreede is verlaggeefster in Italië voor het NOS Journaal. Ze analyseert de ophef in Italië rond de overleden comapatiënte Eluana Englaro.

Oef. Een bliksembezoek. In iets meer dan 24 uur heen en weer van Rome naar Amsterdam om aan te mogen schuiven bij Pauw & Witteman. Ik was al eens eerder gevraagd, maar wanneer je voor een nieuwsprogramma als het NOS Journaal werkt is het meestal ondoenlijk om je los te maken en even snel naar Nederland te gaan. Het nieuws raast immers door en jij moet daar bij zijn. Dit keer maakte ironisch genoeg juist het overlijden van Eluana Englaro het mogelijk om bij Pauw & Witteman over haar te komen praten. Met haar dood stond het nieuws even stil en hapte iedereen naar adem, ontdaan door alle gebeurtenissen.

Zo kon ik proberen uit te leggen hoe het kan dat een land als Italië zo verdeeld is geraakt door de lijdensweg van deze comapatiënte en haar familie en op wat voor discutabele manier de politiek haar geval heeft gebruikt. Of liever misbruikt.

Eluana raakt mij diep. Ook mijn gastheren en medegasten, zo bleek aan de tafel. Hopelijk heeft de combinatie van goed gekozen filmpjes, sprekende krantenkoppen en mijn wat tomeloze woordenvloed kunnen bijdragen aan meer inzicht.

Met Eluana kreeg de uitzending een heftig begin. Gelukkig was er daarna ruimte voor lichtere zaken met Veldhuis & Kemper. Ik heb me kostelijk vermaakt over de “trubbels” van de moderne Nederlandse man. Omringd als ik immers was door zes prachtexemplaren! Het was een verfrissende duik in authentieke Nederlandse humor, iets wat ik wel eens mis in Italië. Lekker droog de maatschappij op de hak nemen. Fantastisch.

Met het verhaal over de reis van minister Koenders en Marco Borsato
kwam de serieuze toon weer terug. Maar het was een verhaal vol positieve resultaten en hoop op meer. Onwillekeurig moest ik bij het relaas van mijn medegasten aan dat deel van Italië denken dat veel weg heeft van Colombia. Daar waar de maffia heerst en waar de film Gomorra zo scherp een beeld van geeft. Maar dat is een ander verhaal. Misschien één voor een volgende keer.

Bekijk hier de hele uitzending.

Jean van de Velde blogt: "Opeens zit je dan tegenover een held"

Volgende week gaat Wit licht in première, de nieuwe film van regisseur Jean van de Velde. Hij waagde een sprong in het diepe met Marco Borsato als hoofrolspeler.

Opeens zit je dan tegenover een held. Een held? Het is meer alsof je oog in oog met Sinterklaas zit: niet iemand die held geworden is door dingen te doen, maar door er gewoon te zíjn. Te zijn zolang jij er al bent, en lang daarvoor…
Mart Smeets.

Begin jaren ‘70 vestigden mijn ouders en ik ons definitief uit Afrika in Nederland. Begin jaren ‘70 ook begon Mart Smeets zijn televisie-carrière, zo leerde ik uit het interview gisteren bij Pauw en Witteman. München 1972 om specifiek te zijn. Als 15-jarige puber, die in Afrika nog nooit televisie gezien had, omdat het er gewoonweg niet was, heb ik die Olympische Spelen ademloos gevolgd. Hangend op een bank voor een kleurentelevisie in een flatje: een Nieuwe Wereld.

En hoewel ik mij niet bewust ben geweest van de eerste interviews en reportages die Mart Smeets toen maakte, ergens in een hoekje van mijn brein moet er toen een neuronenspoor zijn aangelegd met de klank en het timbre, de dynamiek en de cadans van zijn commentaren. De Smeets-Express, zullen we het maar noemen. Want alle wagonnetjes en treinstellen van andere sportcommentatoren die over dat spoor in mijn brein rijden, haperen en schuren in mijn beleving.

Niets is zo vertrouwenwekkend voor mij als de Smeets-Express. Waar hij ook naar toe gaat, hij vertrekt op tijd, met de zekerheid dat we op een bijzondere bestemming gaan aankomen; ondertussen is er altijd iets interessants te zien als je uit het raampje kijkt; de wissels worden niet overgeslagen en we kunnen altijd opeens een andere kant opgaan; we gaan met de rust van een locomotief met af en toe het genot van de enthousiaste stoomfluit; in de coupés van de Smeets Express wordt gelachen, gedronken, vol overgave geouwehoerd, op niveau gedebatteerd maar ook soms geheimzinnig samengezworen, en gemystificeerd. En dat alles in een landschap dat Sport heet.

Door Mart Smeets ben ik, die in mijn hele jeugd verstoken ben geweest van de notie sport en sporters, verslingerd geraakt aan die fenomenen. Heb er zelfs films en een televisieserie over gemaakt. Gisteren zat ik dan geheel onverwacht naast de man die verantwoordelijk is voor het ontginnen en toegankelijk maken van dat gedeelte van mijn brein.
Voor al die mensen die nog nooit Mart Smeets in levende lijven hebben meegemaakt: hij bestaat écht!

Bekijk hier de volledige uitzending.

Tomas Lieske blogt: "Om te praten over het gevoel in een roman, is niet gemakkelijk"

Tomas Lieske schreef zijn roman Dünya niet op een laptop of schrijfmachine, maar met potlood op velletjes papier. Hij is genomineerd voor de AKO literatuurprijs 2008. Lees hier een voorproefje uit Dünya.

Het ging over Dünya, zeiden ze. Maar hoe over een roman te praten? Een roman moet je lezen en wie het boek gelezen heeft, kan over de inhoud praten. Maar in een televisieprogramma voor een groot en onbekend publiek wat raak kletsen over de inhoud van een roman, dat levert een vaag verhaal op en verwarring en een aantal vreemde namen die niemand iets zeggen.

Dus het moest anders. Ik had foto’s laten zien van mijn werkkamer in Berlijn en vermoedde dat het gesprek die richting op zou gaan. Het werd zoals Marco Borsato opmerkte een technisch gesprek. Maar dat was goed, want nu kon ik uitleggen hoe ik schreef. Hoe ik mij voorbereid. Hoe ik uit de hoed met al die ideeën en invallen een roman tover. Marco Borsato hield meer van het gevoel, zei hij. Ik stop dat gevoel in die roman. Bij voorbeeld in de omstandigheden dat twee Nederlandse jongens door een oorlog en een ontploffing totaal van huis worden afgesneden. Of in de roof van een klein kind. Of in de liefde voor dat kind. Of in de manier waarop zij met dat kind op de arm door het eindeloze Turkse land sjokken. Maar om daar over te praten, is niet altijd even gemakkelijk.

In verband met medicijngebruik mocht ik geen alcoholische drank gebruiken. Iedereen kreeg wijn, maar ik moest weigeren. Dat gaf mij even het aureool van de asceet die ik tijdens het schrijven van een roman ben, maar in dit geval was het onterecht, dat aureool. Na afloop met Paul Witteman staan praten met een glas prikwater in mijn hand. Over een week mag ik weer drinken.

Klik hier om de betreffende uitzending te bekijken.