Om tien uur ’s avonds was Van Rossem klaar met een lezing in het land en spoedde zich per taxi naar studio Plantage in Amsterdam. Aan tafel liet hij er geen gras over groeien: “McCain is het best te karakteriseren als een verwarde bejaarde.”

Voor mij was het vandaag een eigenaardige dag, omdat het de eerste dag van mijn pensioen was. Gisteren werkte ik nog normaal, vandaag waren mijn activiteiten niet meer dan arbeidstherapie voor ouderen, gericht op het stimuleren van het brein, zodat het niet overhaast aftakelt na de eerste cheque van de AOW. Zodoende kwam P+W mij wel goed uit: ik had mijn eerste pensioendag volledig gevuld met stimulerende activiteiten, maar miste nog een activiteit voor de tweede helft van de avond. Wat is er mooier dan enkele honderdduizenden alerte kijkers duidelijk te maken dat John McCain in zijn huidige geestelijke en lichamelijke toestand volkomen ongeschikt is voor het presidentschap. Dat wordt mijns inziens te weinig duidelijk gemaakt. Helemaal tevreden over mijn eigen optreden was ik niet, omdat ik wat meer aandacht had willen besteden aan het failliet van de neoliberale beginselen.

Marga van Praag was aandoenlijk onzeker van zichzelf over dit jubileumoptreden. Het is merkwaardig dat iemand met zoveel tv-ervaring toch zo onzeker is bij een dergelijk optreden. Ik begrijp wel waar P+W heen wilden met hun Marga-moment, maar het kwam niet helemaal uit de verf, er leek mij ook wel sprake van een lichte, overigens zeker niet onwelwillende neerbuigendheid. Wel is het lastig om dergelijke sentimenten te vermijden, juist omdat Marga van Praag zo ontzettend onzeker is.

Aboutaleb kan zichzelf goed redden, nee, het is meer dan dat, hij is een begaafd politicus. Aan dit laatste item (ja, ik weet ook geen beter woord) kleefden twee bezwaren, Wilders stond toch weer centraal en had dan als zodanig harder aangepakt moeten worden. Ik had graag iets gezegd over de zonderlinge liefde van het Journaal voor Wilders, maar heb dat nagelaten. Ik had ook eerder –althans dat vond ik zelf achteraf—iets moeten zeggen over het probleem van incident versus
structuur. Bij al dat wezenloze gepraat over enkele duizenden lastige Marokkaanse jongeren, dienen we te beseffen dat die problemen op geen enkele wijze een bedreiging vormen voor de “identiteit” (wat dat dan ook moge wezen), cohesie en continuïteit van de natie.

Mij viel op hoe voorkomend P+W waren toen ze even in elkaars vaarwater raakten bij de soepele afwisseling van de vragen. Zoals eerder bleef ik net iets te lang hangen na afloop, wat mij altijd een licht schuldgevoel geeft ten opzichte van de chauffeur die staat te wachten.

Bekijk hier de betreffende uitzending in zijn geheel