Laila Na’lawi riep met andere Palestijnse Nederlanders de Nederlandse regering op het Israëlische geweld te veroordelen. Ze ging in discussie met CDA-Kamerlid Haverkamp.

Samen met 20 andere Nederlanders van Palestijnse afkomst heb ik een open brief aan de regering ondertekend. De brief roept de regering op om de aanval van Israël op de Gazastrook ondubbelzinnig te veroordelen, iets wat helaas tot nu toe nog steeds niet is gebeurd. De brief was de aanleiding voor P&W om mij uit te nodigen aan tafel.

Daar mocht ik in gesprek met Maarten Haverkamp van het CDA. Ondanks dat ik het CDA- standpunt al kende, verbaasde hij me toch. Hij wilde of kon maar niet de zaken benoemen zoals ze zijn: buiten proporties, inhumaan, onrechtvaardig. Ik vind het wel goed van hem dat hij aanschoof ondanks het feit dat de overige tafelgasten duidelijk een andere mening waren toegedaan.

De tijd voorbij vloog voorbij en ik had nog zoveel meer willen zeggen. Over de uitspraken van Jort Kelder bij P&W eerder deze week bijvoorbeeld. Hij suggereerde dat de Palestijnen willens en wetens hun kinderen het dak of de straat op sturen om kogels op te vangen. Met dit soort opmerkingen probeert hij de Palestijnen te ontmenselijken en ze als beesten af te schilderen. Want dan is het makkelijker het grote aantal doden, waarvan 1 op de 3 kind (!), te rechtvaardigen onder het mom van ‘ach, het zijn toch maar barbaren’. Echt diep triest en zo onwaar.
Gelukkig hoef ik mijn best niet eens te doen om dit te ontkrachten. Een druk op de knop van je afstandsbediening en je kunt op Al Jazeera zien hoeveel verdriet en leed er op dit moment in de Gazastrook is.

Van een zeer zwaar onderwerp schakelden we over naar iets luchtigs dat op dit moment net zoveel (en misschien nog wel meer!) mensen in Nederland bezighoudt: schaatsen! Wat een leuke inside stories van Herbert Dijkstra. Hij kon ze ook heel goed vertellen.

Salah Edin had ik wel eens van gehoord, naar aanleiding van zijn foto die gebruikt was in de film Fitna. Ik vind discussies over muziekteksten niet zo bijster interessant. In de jaren ’70 werden er ook liedjes geschreven over drugs, rebellie en geweld en dat vindt men nu romantisch. Ik denk dat hier de uitdrukking geldt: don’t judge a book by its cover.

Al met al was het een boeiende en gevarieerde avond. En ik ben tevreden dat ik de mensen in Gaza een stem heb kunnen geven.

Bekijk hier de volledige uitzending.