Door betalingsproblemen van Dubai is er grote onrust ontstaan in de financiële wereld. Marco de Baat is eigenaar van AA Properties Dubai.
Dat communicatie niet een van de sterke kanten is van de staat van Dubai is vorige week maar weer eens gebleken. Het simpel versturen van een persbericht met het nieuws dat Dubai World een aantal banken heeft gevraagd om in te stemmen met het 6 maanden later aflossen van een lening, heeft de hele (financiële) wereld op zijn grondvesten doen schudden. De media hebben dit opgevat als zijnde het signaal dat Dubai aan de rand van een faillissement staat en dat de bouwwoede de langverwachte bubbel uiteen heeft doen spatten.
Inmiddels is gebleken dat dit wel erg kort door de bocht was en dat niet alleen de vastgoedsector hier debet aan is, maar met name de wereldwijde recessie. Lagere cashflow en afronding van de op handen zijnde reorganisatie zijn de redenen voor dit verzoek. Inmiddels heeft ook Abu Dhabi bevestigd dat zij de ontwikkelingen in Dubai ondersteunen en Dubai financieel zullen bijstaan.
Dit is ook hetgeen AA properties bij Pauw en Witteman heeft verwoord en hieruit blijkt ook de meerwaarde van dit programma. Media verknippen vaak informatie, doch bij P&W heb je als bedrijf / persoon de mogelijkheid om een beter en breder beeld te geven. Wij en onze relaties hebben dit zeer op prijs gesteld en we hebben louter positieve reacties ontvangen. E.e.a. neemt niet weg dat wij, en ook de staat van Dubai, de verantwoording hebben om de belangen van onze relaties met zorg te behartigen en dat is ook datgene wat wij als AA nastreven. Mede ook middels het programma P&W hebben wij bewezen dat we er niet alleen zijn in de goede tijden maar ook in moeilijke tijden. Verder behouden wij het vertrouwen dat Dubai zichzelf niet alleen in goede tijden zal bewijzen maar ook in deze moeilijke tijden.
Kirsten Verdel werkte vorig jaar mee aan de verkiezingscampagne van Obama en schreef het boek Van Rotterdam naar het Witte Huis.Ze ging met Hans van Baalen (VVD) in discussie over de prestaties van Amerikaanse president Barack Obama in het eerste jaar na zijn verkiezing.
Het is natuurlijk altijd weer een feest om te gast te mogen zijn bij Pauw en Witteman. Daarom voldoe ik wederom graag aan het verzoek van de redactie om een stukje op de website te schrijven.
In tegenstelling tot de vorige keer, toen ik met name in gesprek was met Jeroen en Paul, was het deze keer de bedoeling dat ik met Hans van Baalen in debat zou gaan over 1 jaar Obama. Dat klonk leuk, maar in de praktijk viel het me wat tegen omdat ik telkens halverwege mijn zinnen werd onderbroken. Dat is wat vervelend, en maakt het lastig om je punt te maken. Jeroen greep daar gelukkig ook op in, maar het kostte veel tijd en daardoor bleek de aftiteling al te lopen toen ik mijn belangrijkste punt nog wilde maken….
Dus dan maar hier. Even kot samengevat: ik begon gisteravond dus met een opsomming van zaken die Obama in zijn eerste jaar al bereikt heeft. Van de oproep tot het verwijderen van alle kernwapens tot het martelverbod, van het voorkomen van een nieuwe Grote Depressie tot het investeren van 80 miljard dollar in klimaatmaatregelen en van het betalen van het lidmaatschapsgeld van de VN tot het bekrachtigen van hate crime wetgeving, de lijst is inmiddels al behoorlijk lang.
Belangrijker dan dat is de paradigmashift die Obama heeft veroorzaakt, al in zijn campagne voor het presidentschap. Het adagium van George W. Bush, ‘You’re either with us or against us’ is verplaatst door een mantra over samenwerking en positiviteit (hope, change). Dat leverde hem ook de Nobelprijs voor de Vrede op, die met name een opdracht aan Obama was om nu door te pakken. Dat moet hij nu dus gaan doen.
Het belangrijkste punt is het volgende: de twee topprioriteiten die Obama nu heeft zijn de economische crisis, waarin herstel op de arbeidsmarkt pas in oktober 2010 te verwachten valt (het is de vraag of mensen tot die tijd genoeg geduld kunnen opbrengen, maar het zal wel moeten) en hervorming van de gezondheidszorg.
In dat laatste thema zie je de complexiteit van waar Obama nu in moet werken scherp terug. Hij heeft een democratische meerderheid in het congres, maar dat betekent niet dat hij een wijziging van het stelsel zomaar even af kan tikken. Er is namelijk een enorme lobby aan de gang: er zijn maar liefst 3.000 lobbyisten geregistreerd op dit ene onderwerp, die in totaal al 263 miljoen dollar hebben uitgegeven aan hun lobby voor of tegen stelselherziening. Op elk lid van het congres zijn maar liefst zes (!) lobbyisten actief. En het wordt nog erger, want die congresleden, ook de Democraten, krijgen honderdduizenden tot soms wel miljoenen euro’s uit de farmaceutische industrie, van verzekeraars, ziekenhuizen en andere belanghebbenden. Die congresleden zijn continu bezig met hun herverkiezing en dan zijn dit soort sponsors natuurlijk erg invloedrijk…
Obama heeft dit goed begrepen en manoeuvreert voorzichtig. Hij bokst tegen die 3000 lobbyisten en die 263 miljoen dollar, en toch… toch lijkt het hem te gaan lukken. Het voorstel voor stelselherziening van Bill Clinton (dat door Hillary was geregeld) haalde het Huis van Afgevaardigden niet eens, Obama’s voorstel ligt daar al wel. En natuurlijk is het wel een afgezwakt voorstel, maar beter kleine stapjes dan geen stapjes.
En daarmee komen we bij het echte punt: Amerikaanse presidenten bijten hun tanden al zestig jaar (!) stuk op stelselherziening. Het is nog niemand gelukt. Ik heb vorig jaar al gezegd dat als hervorming van de gezondheidszorg het enige is dat Obama lukt, zijn presidentschap eigenlijk al geslaagd en misschien wel historisch is. Ik sta daar nog steeds achter.
Kortom: het wordt nu tijd voor Obama om de bal in te gaan koppen. Formeel duurt een presidentschap vier jaar, in de praktijk werkt het natuurlijk anders. De eerste zes maanden bedenk je wat je precies wilt gaan doen en hoe, het jaar daarna is nodig om besluiten te nemen en uit te gaan voeren, en in de laatste 2,5 jaar is de nieuwe campagne alweer begonnen. Obama zit nu halverwege dat jaar, tijd om het gaspedaal in te trappen. Maar wel de vele obstakels blijven vermijden, zoals hij tot nu toe prima gedaan heeft. En dan komt het met die populariteitscijfers ook wel weer goed. Geduld, geduld!
PvdA-Kamerlid Samsom ging met FNV-voorzitter Jongerius in debat over de AOW-plannen van het kabinet.
Beste Agnes,
Dank voor je blogbrief vandaag. Ja, ik ben erbij op 21 november. Om te demonstreren voor een sociale en toekomstgerichte AOW. Dat mijn ideeën over zo’n AOW wat verschillen van die van jou, lijkt me niet bezwaarlijk voor mijn deelname. Uiteindelijk gaat het immers om hetzelfde doel: hoe houden we de publieke voorzieningen in de toekomst overeind en zorgen we dat mensen op een fatsoenlijke manier hun arbeidzame leven doorkomen.
Over dat eerste lijken we het bijna eens. Ook jij ziet immers de enorme tekorten die er in de zorg, in het onderwijs en in andere delen van de publieke sector ontstaan in de komende tientallen jaren. En dat gaat over meer dan geld. Geld kun je op veel manieren bij elkaar halen, zoals jullie in je alternatieve plan van juni ook lieten zien. Helaas zijn de ‘alternatieven’ sinds de crisis geen ‘alternatieven’ meer maar ‘aanvullingen’, dankzij de crisis hebben we ze inmiddels allemaal nodig. En de belangrijkste: bezitters van dure huizen zwaarder belasting, AOW fiscaliseren en zorgpremies eerlijker delen, doen we ook al.
Maar het overeind houden van publieke voorzieningen gaat ook over mensen. Geld verzorgt immers geen ouderen, geld staat niet voor de klas en geld surveilleert niet op straat. Dat doen mensen. En natuurlijk moeten we dan in de eerste plaats zorgen dat mensen die nu langs de kant staan, waaronder veel 50-plussers, aan een baan komen. Daar zijn we ook mee bezig en daar worden spectaculaire resultaten geboekt. Ook mede dankzij jullie inspanningen. Maar ook jullie zijn je gaan realiseren dat dat alleen niet genoeg is. Dat blijkt wel uit het nieuwe alternatieve plan dat jullie in september bij de SER inbrachten. Dat plan zorgt ervoor dat mensen in de toekomst iets langer moeten doorwerken om dezelfde AOW-uitkering per maand te krijgen. Mijn jongere zus moet in jullie plan langer doorwerken om dezelfde AOW te krijgen als ik. Daarmee zorg je dat mensen langer op de arbeidsmarkt blijven en dat lijkt al heel veel op ons voorstel. Jullie zijn niet de club van ‘65 is 65’, jullie denken net als wij iets verder dan de neus lang is.
Er zijn wel verschillen tussen jullie plan en dat van ons. Als mijn zus een zware baan heeft, mag ze in ons plan stoppen als ze 65 is en krijgt ze 70 procent van het laatstverdiende loon. Jullie plan houdt geen rekening met zware beroepen, ze blijft dan achter met een lagere AOW op 65. Als ze onverhoopt een WIA-uitkering heeft dan stopt die bij jullie per 65 en wordt ingeruild voor een lagere AOW. Dat doet ons plan niet, daar lopen de uitkeringen door tot 67. En een buurman hier om de hoek, die nu 57 is, wordt in ons plan geheel ontzien – hij staat immers vlak voor pensioen, is vroeg begonnen met werken en dreigt nu toch al aanvullend pensioen mis te lopen door de crisis- maar moet in jullie plan meteen meedraaien en krijgt dus een iets lagere AOW.
Er valt nog genoeg te discussiëren over de vraag wat nu echt de meest sociale invulling is van ons gezamenlijke doel: de prachtige verzorgingsstaat en fatsoenlijk werk voor iedereen. De discussie gister leverde al één resultaat op: zware beroepen – waar jullie plan niet over repte – gaan we nu samen te lijf. Honderd jaar gezamenlijke strijd voor betere arbeidsvoorwaarden is immers nog niet af. Moedig Voorwaarts.
Regisseur Schaap kampte met een kwakkelend seksleven. Toen hij bij een buurtwinkeltje onder de toonbank Viagra kreeg, kwam hij op het idee een film te maken over die pil: De Viagraman.
Dat de titel, het onderwerp als ook de vorm van De Viagraman enige aandacht zou krijgen had ik verwacht maar niet in de mate die mij uiteindelijk ten deel viel. Vooral de concurrentiestrijd tussen DWDD en P&W was fascinerend om mee te maken. Omdat ik enige tijd meewerkte aan DWDD (als camjo voor de Jakhalzen) dacht men van uit die hoek mij ernstig onder druk te kunnen zetten (“je kan het toch niet maken om niet bij ons te komen… besef je wel dat je dan nooit meer bij ons kan komen met dat onderwerp…?”). Je komt namelijk óf bij DWDD óf bij P&W. Stel je voor dat je bij beiden zou zitten; dat zou maar kunnen leiden tot verwarring bij het publiek!
Dat we voor P&W hebben gekozen komt vooral door de geweldige redactie, in het bijzonder redacteur Laura Perez Peschier. Zij nam al twee weken voordien contact op, onderhield dat contact, was uitstekend geïnformeerd en stelde me meer dan gerust. Dit in tegenstelling tot mijn vrienden, die zich doodzenuwachtig leken te maken. Oudgedienden als Robbie Muntz en Thomas van Luyn boden gratis mediatraining aan en in de dagen voor de uitzending werd ik gebombardeerd met sms’jes van vrienden met welgemeend advies. Men waarschuwde mij vooral voor mogelijke valkuilen die Jeroen Pauw zou kunnen graven. Dat zal Pauw leuk vinden om te horen; hij boezemt de mensen kennelijk vrees in…
Uiteindelijk viel het natuurlijk allemaal reuze mee. We kwamen met een groot gezelschap en werden allervriendelijkst ontvangen door een andere topredacteur, Margreet Muller, die ik nog herkende uit de VPRO/VARA kantine. Een kort voorgesprek volgde en gelukkig bleek mijn angst voor een voorgekookt gesprek ongegrond. De heren hadden mijn film gezien en waren terdege voorbereid. Ik voelde me als een vis in het water, prettig opgewonden en niet zenuwachtig. Toch had ik uit voorzorg wat attributen in mijn tas, waaronder het ‘erectieplankje’ van de firma Pfizer (“wat is uw erectiescore?”). Ik dacht zo: als de heren flauw gaan doen schop ik het balletje net zo makkelijk terug. Gaan we het eens over hun erectie hebben…
Maar flauw werd het dus niet. Wel vroeg Pauw gewiekst aan de kersverse bankier Robin Linschoten of hij ervaring had met Viagra. Waarop die antwoordde daar weinig ervaring mee te hebben. Weinig is niet hetzelfde als géén, maar ad rem was gelukkig niemand op dat moment. Vrolijk werd ik van de bijdrage van Xander van Uffelen van de Vokskrant, die melding maakte van de wetenschappelijke ontdekking dat bankiers gemiddeld genomen een hoger testosteron niveau hebben dan normaal (dat zou één verklaring vormen voor de bankencrisis) en door dat verhoogde testosteron een kortere ringvinger zouden bezitten (ontstaan in de baarmoeder). Pauw: “Je moet dus echt op de ringvinger van een bankier letten om te weten of je geld safe is?” Van Uffelen droog: “Ja”. Al die tijd hield Linschoten zijn handen vroom gevouwen.
Na afloop zei Witteman dat ze hadden afgesproken het niet te lollig aan te willen pakken: dank daarvoor. Overigens was de nazit, zoals na een goede wedstrijd, het leukste deel van de avond. Dankzij vodka, P&W, vrienden en een stel frisse jonge studentes (die rondom Jeroen dartelden als ware hij God zelve) werd het nog reuze gezellig in de Plantage. Dat er bijna een miljoen mensen hebben gekeken bleek de in dagen daarna. Nog nooit heb ik zo veel reacties gekregen op een uitzending; en dan was het verdorie niet eens een productie van mezelf! Maar ik ben de heren & redactie dankbaar voor het podium dat ze boden; het geeft de film en hopelijk de discussie en enorme zwieper. Meer informatie over de film is te vinden op mijn blog.
Dennis de Jong (SP) ging met acht andere lijsttrekkers in debat over de Europese verkiezingen.
Als je negen lijsttrekkers bij elkaar zet, is het natuurlijk vechten om de microfoon, maar gisteravond bij Pauw en Witteman was het wel erg veel gekakel. Zo gaan de mensen natuurlijk nooit stemmen. Ik ben maar rustig gebleven. Gelukkig was het toch mogelijk een aantal belangrijke SP-punten te noemen.
Het was gelijk in het begin al duidelijk dat de VVD en D66 nog steeds niets geleerd hebben van de crisis: een soort bedrijfsongeval, waarna we weer gewoon op de oude weg doorgaan. Dat kan natuurlijk niet. De crisis heeft duidelijk gemaakt dat we doorgeslagen zijn met de vermarkting van onze samenleving. En dat mensen die het het hardste nodig hebben, juist ook in tijden van crisis, het minst beschermd worden: denk maar aan de werknemers met een tijdelijk contract (‘flexibilisering’ van de arbeidsmarkt is al jaren het stokpaardje van Brussel), de gepensioneerden (hoe durft de Commissie vorige week in een rapport aan te dringen op verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd – daar gaat Brussel helemaal niet over!) of de kleine zelfstandigen die nog steeds niet de leningen krijgen om met hart voor hun zaak door te gaan!
De discussie over de uitbreiding van de Europese Unie liet weer eens zien dat alle andere partijen over de hoofden van mensen heen willen beslissen. Niemand, ook de PVV niet, ging in op mijn oproep te beloven dat áls er na Kroatië nog andere landen voor lidmaatschap in aanmerking zouden komen, je dit soort belangrijke beslissingen per referendum voorlegt aan de bevolking. En dan natuurlijk daarna ook de uitslag van het referendum respecteert…
Alle partijen klagen over te weinig betrokkenheid bij Europa, maar vergeten vervolgens mensen er ook bij te betrekken! Zij weten nog steeds het beste wat goed voor ons is.
De SP weet dat het anders kan: we zijn steeds bezig om te buurten in de buurten, om met mensen te praten en dus ook te luisteren, en daar gaan we mee door. Wij hebben geluisterd en hebben gehoord: Nederland is wel degelijk betrokken en wil minder Brussel!
Wat heeft tien jaar Maxima ons gebracht? Dat kwam cultuuurhistoricus Herman Pleij aan tafel vertellen. Achteraf had hij graag nog mee willen vertellen.
Wat hebben moslims toch met schoenen? Ik had het Kader Abdollah willen vragen, maar zijn staccatoretoriek met veel zelfreflectie in de derde persoon laat weinig ruimte: ‘Kader zoekt identiteit – Kader ís identiteit – Kader is Kader’. Zoiets dus. Hij kwam net terug uit Afghanistan waar hij een halve marathon gelopen had. En hij begon meteen over schoenen die hij kwijt was. Vervolgens een helletocht om nieuwe schoenen te vinden. Dan verschijnt hem op miraculeuze wijze een paar Nikes.
Voortdurend schoenen uit en schoenen aan in zijn cultuur. En ook nog heel geschikt om mee te gooien. Crisismanager Ben Verwaayen van Alcatel gooit de vertrouwde termen over de kredietcrisis hoog in de lucht, om ze weer eens in een ander arrangement op te vangen. Geen kredietprobleem maar een kwestie van vertrouwen. Niet op het huishoudboekje passen maar daadkrachtig optreden. En natuurlijk doet de regering alles fout. Maar wat moeten ze dan in Den Haag? Miljarden euro’s bijdrukken? De antwoorden glijden steeds weg in nog meer analyses achteraf. Tenslotte wringen Paul en Jeroen er een antwoord uit over beter onderwijs. Wie kan daar tegen zijn?
Zelf laat ik ook veel liggen. Jammer vind ik de gemiste duim van Máxima. Die stak ze op bij de laatste rit in de Gouden Koets op Prinsjesdag. Tegelijkertijd brak een brede lach door, kennelijk zag ze iemand onderweg die ze goed kende. Doordat ik die dag griep had, keek ik me suf aan tv. Maar maakte de koorts dat ik zag wat ik wou zien? De redactie vond het moment gelukkig terug. Kijk mij nou eens, net een echte koningin. Máxima kan goed relativeren, ronduit haar emoties tonen, spontaan zeggen wat ze vindt (beetje dom) en toch een charismatische betrokkenheid tonen bij hoog en laag. Heel Hollands, maar wel in een exotische verpakking. En dus ook geschikt voor de wereldmarkt. Dat had ik willen zeggen, met nog tien dingen meer. Gemiste kansen? Maar goed ook. Want zo hoort het bij een praatshow die elke avond het succes moet verdienen. Nou ja.
Talita Teves is eigenaresse van Amsterdam Auctioneers Glerum. Volgens haar is het nog steeds verstandig om te investeren in kunst.
Afgelopen vrijdagavond was ik te gast bij Pauw & Witteman, naar aanleiding van de opening van de TEFAF, de grote kunstbeurs in Maastricht. Ik ben veilingmeester en eigenaresse van het grootste Nederlandse veilinghuis Amsterdam Auctioneers Glerum, gespecialiseerd in het veilen van kunst en antiek. Al snel werd ook gesproken over de economische crisis en hoe deze de kunstmarkt heeft geraakt.
De kunstmarkt is een deelmarkt en deint natuurlijk altijd wel een beetje mee op de golven van de wereldeconomie. Maar dat betekent niet dat alle prijzen voor kunst en antiek gezakt zijn als gevolg van de huidige crisis. Sommige waarden houden goed stand en andere bewegen zelfs tegendraads. Tijdens de recessie van de jaren ’80 waren er diverse segmenten van de kunstmarkt waar de prijzen stegen, terwijl de waarde van aandelen bleef afnemen. Er zijn altijd mensen die in een slecht beursklimaat hun toevlucht zoeken in andere markten, waaronder de kunstmarkt. En een mooi schilderij wordt nou eenmaal niet zo gauw in zijn waarde geraakt als de hypotheekrente stijgt. Kunst of antiek vormt meestal een vrij rustig bezit.
Moet men dus beleggen in kunst in plaats van in aandelen? Ja!
Is succes op alle gebieden in de kunstmarkt gegarandeerd? Nee, dat niet.
De huidige economische crisis is niet uit het niets gekomen, maar is een versterking van een tendens die eigenlijk al jaren geleden is begonnen. Zo ook binnen de kunst; de smaak van de koper is niet van de ene op de andere dag veranderd en de waarde van het object ook niet.
De laatste paar jaar merkten wij in de kunstwereld al dat het aankoopgedrag verandert. Men kiest steeds meer voor kwaliteit i.p.v. kwantiteit. Unieke stukken en geen massaproducten. Kwaliteit, oorspronkelijkheid en vakmanschap krijgen meer gewicht. En namen, “merken”, daar draait het vaak om, ongeveer zoals ook is te zien in de modewereld, bij de aankoop van een auto en het boeken van een vakantie. Met namen bedoel ik dan in het bijzonder goede, bewezen, gevestigde namen. Niet de vele namen die voortkomen uit een eigentijdse hype. Er zijn veel tweede keus merken in de horlogewereld en er zijn ook veel namen in de kunstwereld die in jaren van overvloed met slimme marketing werden gecreëerd om een graantje mee te pikken. Een aardig voorbeeld daarvan vindt U in de Chinese hedendaagse kunst, waar plotseling enorme bedragen werden betaald voor werk van vele spannende nieuwe kunstenaars, waarvan hooguit een enkele de moeite waard is. Aan deze gekheid komt een eind en dat einde kondigt zich al een tijdje aan.
Nu de recessie ook ons heeft geraakt zal dit patroon zich alleen maar versterken.
Dat houdt dus in dat U nog steeds goed zit bij de aankoop van een mooie 17e eeuwse Oude Meester, een door een 18e eeuwse meubelmaker gesigneerd Louis XVI bureau en een gevierde 19e eeuwse stadsschilder in originele lijst.
Dit klinkt misschien als ver buiten bereik voor velen, maar dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Ook met een budget tot €5000 kunt U op de veiling Uw slag slaan:
Een 18e eeuwse fauteuil, dat vaak comfortabeler zit dan het moderne meubel (vanaf €1.500)
Een originele pentekening of aquarel door één van de Cobra-kunstenaars (waaronder Corneille, Appel, Lucebert etc.) (vanaf €1.000)
Een 18e eeuws Chinees porseleinen serviesdeel, blauwwit versierd met lange lijzen (vanaf €4.000)
Een 18e eeuwse spiegel afgezet met rocailles, bloemen en vogels (vanaf €3.000)
Een gouden mannenhorloge van Jaeger Le Coultre, model Tournante uit de jaren ‘30 (vanaf €2.500)
Een Art-deco zilveren broche afgezet met diamanten (vanaf €2.000)
Het aanschaffen van kunst en antiek is dus vaak financieel aantrekkelijk en het geeft U het plezier van het bezit van een uniek gebruiksvoorwerp of decoratief object. Daarnaast is er nog de onweerstaanbare charme van de ‘doorleefdheid’ van een voorwerp.
Achter ieder object gaat een geschiedenis en verhaal schuil. Het voorwerp is een spiegel van de tijd waarin het is gemaakt door de vormgeving, de voorstelling, het materiaal enzovoorts. Het verhaal wordt grotendeels aan Uw eigen fantasie over gelaten; aan die tafel bijvoorbeeld is twee eeuwen lang gegeten, gedronken, gediscussieerd en gelachen.
Ik hoop dat ik U een beetje enthousiast of in elk geval een beetje nieuwsgierig heb kunnen maken. En dat U gauw eens bij ons komt kijken. En voor diegene die het bezoeken van een veiling hoogdrempelig achten; laat dat nou los. Er is geen markt zo transparant als die van de veiling; het betreft tenslotte een openbare verkoping.
Ik heb mijn bezoekje aan Pauw & Witteman een erg leuke ervaring gevonden. Ik ontving na de uitzending een overweldigend aantal reacties, waarvoor veel dank.
Wellicht mag ik U binnenkort eens in het veilinghuis verwelkomen.
De zonen van Yasmin Trok (Iljitsj) en Karin Bos (Melvin) zaten vast omdat ze worden verdacht van het telefonisch bedreigen van een Weesper basisschool. Beide moeders en advocaat Sam Bharatsingh waren te gast.
Gezien de aandacht die de media in de achterliggende tijd aan dit onderwerp hadden geschonken, was bij mij de verwachting gewekt dat het hoofdthema van deze uitzending de vrijlating (onder voorwaarden) van de twee verdachte jongens uit de Weesp-zaak zou zijn. Dit mede gezien de uitgenodigde gasten voor deze uitzending. Drie van de vijf gasten waren voor dit onderwerp uitgenodigd. Maar aan tafel bij Pauw & Witteman zouden nog twee onderwerpen worden besproken.
Er werd mijns inziens (te) veel tijd besteed aan de financiële crisis. De minister van Economische Zaken, mevrouw Maria van der Hoeven, is (veel en) lang aan het woord geweest. Er diende ook nog aandacht gegeven te worden aan de heer Frits van Eerd, directeur van Jumbo supermarkten, en als gevolg daarvan bleef er, zoals hiervoor door mij aangegeven (te) weinig tijd over om diep in te gaan op de vrijlating van de twee jongens uit de Weesp-zaak. Daarbij wil ik ook nog opmerken dat de beide moeders, om begrijpelijke redenen, meer aan het woord kwamen dan de advocaat van één van de jongens. Daardoor is mijns inziens de juridische kant van deze zaak, onder andere de voorwaarden waaronder de jongens worden vrijgelaten, te weinig voor het voetlicht gekomen.
De onderwerpen die mijns inziens aan de orde hadden moeten komen, zijn :
1. Waarom is de kinderrechter op haar genomen beslissing om de kinderen in de jeugdgevangenis hun detentie te laten uitzitten teruggekomen? Ligt hier een juridisch feit aan ten grondslag?
2. Hoe vaak komt het voor dat bij jeugdstrafrecht het huisarrest wordt toegepast? Is hier het VN verdrag van de rechten van het kind, door Melvin 14 dagen in detentie te willen houden, niet geschonden?
Deze onderwerpen zijn van maatschappelijk belang omdat steeds meer (zeer) jeugdigen in aanraking komen met justitie.
Projectontwikkelaar Rudy Stroink schoof aan tafel bij Pauw & Witteman om te praten over de problemen in de bouwsector door de kredietcrisis. Hij komt met een plan van aanpak.
In deze tijd hebben we allemaal een overlevingsstrijd te leveren, of het nu over je baan, je bedrijf, je project of je levensdoelen gaat. Dat loutert ook wel weer. Nu is het de tijd om jezelf opnieuw uit te vinden en na te denken over je plek in de wereld. De film heeft mij veel geleerd over hoe we met elkaar om moeten gaan in deze moeilijke tijden. Het ligt voor de hand veel ruzie te maken en zuur te zijn over het verlies dat we allemaal lijden. Het is beter om over kansen en de oplossingen na te denken. Het valt me op hoe in deze tijd ook snel weer nieuwe relaties ontstaan, die hoop geven voor de toekomst.
Erica Verdegaal is econoom en columnist. Ze schrijft over persoonlijke geldzaken van consumenten. In de uitzending nam ze tussenpersonen op de korrel.
Wat gaat een televisie-interview snel! Wat blijft veel ongezegd! Geen wonder dat uitspraken weleens ongenuanceerd overkomen. Dat raakt sommige financieel adviseurs, bleek uit de reacties die ik vanmorgen in mijn mailbox vond. Gelukkig reageerden veel meer kijkers, doorgaans financiële consumenten, positief en herkennend. Hoewel gelukkig? Het is eigenlijk intens treurig dat Nederland met 6,5 miljoen woekerpolissen opgezadeld is dat sommige banken hun spaarrentes stiekem verlagen als de marktrente stijgt, dat ons te dure, onnodige verzekeringen worden aangepraat, zoals de uitvaartpolis. Dat we jaarlijks voor pakweg een miljard euro worden bezwendeld, dat we de afgelopen jaren voor tientallen miljarden euro’s in dure, ingewikkelde en onzekere beleggingsproducten met garantie (zogeheten notes) hebben gestoken en nog eens een paar miljard in vaak weinig transparante beleggings-cv’s.
Verder is het droevig dat Nederlanders vorig jaar voor honderden miljoenen euro’s werden gedupeerd doordat hun vastgoedbelegging niet bestond, dat veel van ons mooie belastingvrije spaarloon sinds jaar en dag naar te dure woekerpensioenen wordt doorgesluisd, dat veel beleggingsfondsen ondanks torenhoge kosten onder de maat presteren en dat het onzorgvuldig en massaal oversluiten van hypotheken in de afgelopen jaren, vanaf 2031 kan gaan leiden tot een fiscale ramp voor de woonconsument.
In de optelsom van deze dingen schuilt een belangrijke oorzaak van de kredietcrisis: de groei van onze welvaart heeft de financiële wereld veranderd in één groot verkoop- en winstkanaal. Financiële bazen en verkopers roken de afgelopen vijftien jaar ongekende winst-, bonus- en provisiekansen. Die geur van geld maakte hen blind voor risico’s. Dat veranderde ons financiële systeem in een kaartenhuis. De onbetaalde rekening gaat mede naar de consument.
En wiens schuld is dit? Meer dan eens wijzen financiële aanbieders, en vertegenwoordigers daarvan, de vinger naar de hebberige en wispelturige consument. De ware schuldigen zijn overigens niet slechts tussenpersonen. Bijna alle banken, verzekeraars, vermogensbeheerders en beleggingsinstellingen hebben uit de goedgevulde ruif van onze gegroeide welvaart meegepikt.
Dan irriteert het als bekende Nederlanders zich kritiekloos, maar tegen een forse beloning, verhuren als mascotte aan banken, beleggingsinstellingen en verzekeraars. Speciaal voor Antoine Bodar vermeld ik hier de tien (katholieke) financiële geboden, die ik recent beschreef in NRC handelsblad. Sommige dingen kun je beter laten. Mijn mening op televisie was kort en leek daardoor soms ongenuanceerd. Alle verwijzingen in dit blog naar mijn columns in NRC Handelsblad vullen dit manco aan. Zo’n waarheid zal bij sommigen snoeihard overkomen. Maar zo nu en dan moet Nederland hardhandig worden wakker geschud.
• Reageer op de inhoud van het blog. Voor algemene reacties op de uitzending, kunt u hier terecht.
• Discussie juichen we toe, maar houd het netjes.
• De redactie behoudt zich het recht voor reacties te verwijderen die in strijd zijn met onze fatsoensnormen.