Met het boek Ademloos wil Kim Moelands zowel haar levensverhaal vertellen als mensen wijzen op het belang van een donorcodicil. De 33-jarige Moelands lijdt aan taaislijmziekte, een ziekte waarmee je niet ouder wordt dan 40.

Mijn eerste keer bij Pauw en Witteman en ik word op handen gedragen, al voor de uitzending. Ik fantaseer dat het is omdat ik een goed boek heb geschreven, of omdat ik zo gezellig kan kletsen voor de camera, of dat Jeroen Pauw me gewoon een lekker wijf vindt. De realiteit ligt iets anders. Ik ben heel ernstig ziek en het verwoestende proces in mijn longen maakt dat ik simpelweg niet in staat ben om de enorme trap naar de studio zelf te bestijgen. Daarom tillen twee sterke mannen me naar boven. Ondanks hun zware inspanning hijg ik het hardste van ons drieën. Ik ben ontzettend benauwd. Eenmaal aan de ovale tafel constateer ik dat mijn rode truitje leuk kleurt met het decor.

Ik hijg en ik puf. Ik voel me als de ballon in de doos op mijn boekcover. Ik wil vliegen, zweven, maar door mijn ziekte zit ik klem in een te kleine doos. Ik ga verder met fantaseren. Ik denk aan donorlongen. Aan de tweede kans die ze me zouden geven, aan het genot van vrij kunnen ademhalen, vrij kunnen leven. Ademloos inruilen voor moeiteloos. Ik kijk op en zie Hans van Baalen. Ras-VVD’er. Hij is tegen het wijzigen van de huidige wet op de orgaandonatie. Hij heeft principiële bezwaren tegen het ADR-systeem, je bent dan automatisch donor tenzij je actief aangeeft dat niet te willen zijn. Hij wil overleggen, plannen vergelijken. Maar dat ene plan dat als beste uit de bus komt na gedegen onderzoek
van de commissie Terlouw wil hij niet overwegen. Ik vraag hem of hij zich realiseert dat terwijl hij praat en overlegt mensen op de wachtlijst voor een donororgaan sterven. Hij wordt rood tot achter in zijn nek. Net als mijn rode truitje, kleurt hij ineens ook heel gezellig bij het decor.

De Nederlandse bevolking is massaal voor het ADR-systeem. We leven in een democratisch land. De wens van de bevolking dient volgens de democratische principes door de volksvertegenwoordigers uitgevoerd en gerespecteerd te worden. Ik vraag om uitleg. Meneer van Baalen ik wacht op antwoord. Een zinnig antwoord. Het blijft uit.

Tijdens de borrel na de uitzending lijkt meneer van Baalen toch wel met de situatie in zijn maag te zitten. Hopelijk niet te erg want een maagtransplantatie wordt een lastig verhaal dankzij zijn principiële bezwaren. En dan spreekt hij de legendarische woorden: “Als het om mijn eigen zoontje ging dan zou ik wel weten wat ik zou willen…” Voel ik me even genaaid… Ik maar denken dat ik in een democratisch land leefde. Maar nee, ik ben voor het lapje gehouden. We leven in een land waar opportunisme regeert. Meneer van Baalen trekt zijn principiële bezwaren net zo makkelijk door de plee als minister Klink het ADR-voorstel van de commissie Terlouw. En meneer van Baalen is niet de enige. Nederland beweert principieel tegen de doodstraf te zijn, maar vanmiddag tekende de Tweede Kamer met grote meerderheid mijn doodvonnis en dat van vele anderen.

Klik hier om de betreffende uitzending te bekijken

Naar de persoonlijke website van Kim Moelands