Joop Braakhekke blogt over de ontregelende strategieën van Jeroen en Paul: “Ze zijn aardig, doen ook aardig, en dat is dan ook de valkuil, want aan tafel krijgen ze iets van hyena’s.”

Ik word gebeld door een redacteur van Pauw & Witteman, of ik in de uitzending wil, omdat ik boos ben op BNN. Twee “heren” van het programma Try before you die hebben in le Garage gegeten, kaviaar en champagne natuurlijk, het moest duur en rijk zijn, en daarna niet betaald. Weggerend. Ik moest dus mijn boosheid verklaren. Jeroen Pauw zowel als Paul Witteman zijn de angels in de pels van de journalistiek, waarmee ik wil zeggen, je schuift er niet zomaar aan tafel, ik tenminste niet. Ze zijn haarscherp, tot op het bot, je weet van te voren niet wat je te wachten staat, al wordt het hoofdonderwerp summier doorgenomen. Ze zijn aardig, doen ook aardig, en dat is dan ook de valkuil, want aan tafel krijgen ze iets van hyena’s. We zouden eigenlijk praten over mijn ergernis over het gebrek aan kwaliteit op TV en wat mij nog meer irriteert.

Begint Pauw over mijn hond,waarom ik die bij me had. Weg concentratie, wellicht had ie gezien dat ik wat gespannen was en probeerde hij dat op die manier te doorbreken, hoeft niet, maar kan, hij is uiterst intelligent. Die gespannenheid kwam voort uit het feit dat ik met de directeur TV van BNN, Kasteleins, de zaak had uitgesproken, en dan moet je er eigenlijk niet meer op terugkomen. Ik vergat dan ook aan tafel te zeggen, dat het geld (te laat) is betaald, na de uitzending. Zo zei ik ook dat mijn bedieningmedewerkers zo’n onbetaalde rekening moeten betalen uit de fooienpot. Kijk, tot zo’n uitspraak laat je je dan verleiden, terwijl dat uiteraard niet zo is, je dreigt daarmee om de oplettendheid te activeren.

Ik zat naast mevrouw Belliot, aardig, Surinamers zijn vaak aardige mensen, maar hun manier van denken is de onze niet, tropisch denken is anders dan westers denken, zij wil naar Brussel als onze vertegenwoordiger, als ik haar was zou ik het niet doen, Brussel is niet tropisch, verre van dat. Er zijn niet eens Surinaamse restaurants, geen roti.

Generaal Couzy ook aan tafel, tja, ook uit een andere wereld, die van gezag, ging over Middelkoopje, die niet van soldaten of het soldatenleven houdt, ook niet van homo’s, hun huwelijk zou de ontbinding van het familierecht zijn, die man moet zeker naar Uruzgan en lang ook.

Joris van Casteren schreef een boek over lelijk Lelystad, maar ik begreep dat het meer over hemzelf IN Lelystad gaat, ja, in zo’n negorij wordt je wel verknipt en ga je stoute dingen doen. Al met al denk ik dat het niet de beste Pauw & Witteman was. Maar in de studio is het altijd anders dan thuis voor de buis, het lijkt zo knus, terwijl het nogal zakelijk is. die spanning maakt het waarschijnlijk zo professioneel. en succesvol. De heren J & P kunnen er wat van.