Marike Stellinga blogt: “Het zijn niet de werkende moeders die overspannen raken maar de werkende vrouwen zónder kinderen.”

stellingaIn haar nieuwe boek ‘De mythe van het glazen plafond’ schopt Marike Stellinga tegen veel feministische heilige huisjes.

‘Het persoonlijke is politiek.’ Dat was de leus van de feministen in de jaren zeventig. Ik heb een boek geschreven dat niet alleen het feminisme aanvalt, maar ook de persoonlijke anekdote.

Als het over vrouwen en werk gaat, vertellen vrouwen altijd over hun eigen ervaringen. Over dat ze zo aan het schipperen waren tussen werk en moederschap dat ze er overspannen van werden. Over dat ze maar moeilijk kinderopvang konden vinden. Over dat hun hele salaris opgaat aan de crèche. Of over dat ze nooit topvrouw waren geworden zonder een quotum, zoals eurocommissaris Neelie Kroes gisteravond in een telefoongesprek in de uitzending zei.

Ik wil af van de persoonlijke anekdote. Ik wil naar de feiten. Aan het delen van persoonlijke ervaringen ligt een misverstand ten grondslag, namelijk het idee dat het persoonlijke exemplarisch is. Maar dat is zelden het geval.

Nederlandse vrouwen geven slechts een kwart van hun nettosalaris uit aan kinderopvang. Het zijn niet de werkende moeders die overspannen raken maar de werkende vrouwen zónder kinderen. En Neelie Kroes was ook zonder het zelfopgelegde quotum van de Europese Commissie een topvrouw geweest.

Presentator Jeroen Pauw kwam na de uitzending aan de bar met een fantastische opmerking die mij sterkte in mijn pleidooi tegen de persoonlijke anekdote. ‘We weten allemaal dat roken slecht voor je is,’ zei hij. ‘Maar toch zegt altijd iemand daarover: Ja, maar ik had een oma die drie pakjes per dag rookte en 99 is geworden.’ Zo is het. De kans is levensgroot dat jouw persoonlijke anekdote een uitzondering is.

Daarom heb ik een boek geschreven over de feiten. En wat blijkt daaruit? Nederlandse vrouwen zijn buitengewoon tevreden met hun leven. Ze hoeven niet naar de top. Ze gaan niet meer werken als de kinderopvang gratis wordt of als hun man minder gaat werken. Het verschil in uurloon tussen mannen en vrouwen is geen discriminatie. En zo voort.

Ik zeg: laten we het persoonlijke van het politieke scheiden. Dag activisme en emotie. Hallo ratio en feiten.

Bekijk hier de hele uitzending.

Joris Linssen: "Paul vaderlijk en bemoedigend, Jeroen schalks en uitdagend"

Rick van der Ploeg bleek voor het nieuwe programma van Joris Linssen een bron van inspiratie. “De onverwachte ‘deap throat’ van de human interest komt met de ene na de andere topgast naar voren.”

De Plantage in Amsterdam, naast Artis. Het lijkt wel of alle talkshows hier vandaan komen! Laatst zong ik hier nog met mijn band in De Wereld Draait Door en nu zie ik ook oud-collega taxichauffeur Wilfried de Jong lopen, die net klaar is met zijn sportprogramma. Bij al die programma’s is er publiek; drommen mensen die zich vergapen aan de gasten van diverse pluimage. Eigenlijk hoort dit gewoon bij Artis!

We worden goed verzorgd door onze oppassers Paul en Jeroen. Beetje good cop, bad cop. Paul vaderlijk en bemoedigend, Jeroen schalks en uitdagend. Die gooit soms wat pinda’s door de tralies of plaagt de gevaarlijkste leeuw door eens flink met zijn armbanden te rammelen.

Het wordt een vrolijke avond. Ik vertel over mijn nieuwe tv-programma Joris’ Showroom en Rick van der Ploeg blijkt een bron van inspiratie. Hij kent genoeg kandidaten voor mijn programma over excentriekelingen. De onverwachte ‘deep throat’ van de human interest komt met de ene na de andere topgast naar voren. Zo kent hij een therapeut die anaal kralen inbrengt met een kruidenmengsel, die vervolgens laat uitpoepen en dan aan het patroon van de kralen je ziel kan aflezen. Ik zie de ogen van oppasser Jeroen nieuwsgierig oplichten. Je ziet hem denken: ‘En wie kan straks de boel weer opruimen?’

 

Klik hier om de betreffende uitzending te bekijken.

Marc Klein Essink blogt: "De sfeer aan tafel is dankzij Jeroen en Paul meteen oké"

Marc Klein Essink kwam met de fiets naar de studio van Pauw & Witteman.”Showbizz in Nederland,” zo omschrijft hij het. De acteur en presentator kwam praten over zijn rol als bruut in een nieuw toneelstuk.

Maandagavond zat ik bij Pauw & Witteman om te praten over het nieuwe theaterstuk De Batavia waarin ik speel en dat aanstaande zaterdag in Leiden in première gaat. “Kom je met de auto of de fiets vroeg de redactie” Met de fiets. Dus regende het toen ik om 21.30 uur op de fiets van huis vertrok. Showbizz in Nederland. De rest van de familie zat warmpjes in Tuschinski bij de première van de film Bride Flight waarvoor ik twee dagen in Nieuw Zeeland mocht draaien.

Nat geregend stap ik de gastenruimte binnen en schudt Herman van Veen de hand, die ik al lang niet had gezien evenals vele cameramensen die ik uit mijn voormalige tv-werk zo goed ken, waaronder Victor Martinez. Victor is het type cameraman dat alles durft en je overal doorheen sleept; als ik hem op een set zie heb ik meteen een goede avond.

De sfeer aan tafel is dankzij Jeroen en Paul (en daaraan voorafgaand een waanzinnig goeie redactie!!) meteen oké. Ik heb veel respect voor Paul Witteman die de dagen voor deze uitzending groot menselijk drama te verwerken kreeg. Als Ed Sinke mag gaan vertellen over zijn voormalige TON-vriendin Rita Verdonk kan ik mijn lachen bijna niet meer houden. Het is het betere gooi en smijtwerk uit een comedy. Voor programmamakers is het heerlijk als een dergelijke klucht zich in jouw studio voltrekt.

Daarna mag ik vertellen waarom ik weer aan het acteren ben en het presenteren achter me heb gelaten. Ik speel een soort Hitler in het waargebeurde verhaal van de Batavia-opvarenden op een klein eiland middenin de oceaan, dat een blauwdruk geeft van het ontstaan van een fascistisch systeem. De VOC-mentaliteit van geld en geweld is vervolgens even onderwerp aan tafel. Ed Sinke is erg benieuwd naar de voorstelling en ik beloof hem kaartjes als we in de schouwburg in Amsterdam staan.

Met Onno Ruding deel ik na afloop de problemen die je met Monumentenzorg kunt hebben, als je de oorspronkelijke luiken weer wilt terugbrengen op je monumentenpand en Monumentenzorg verbiedt dat. Na twee bier en hele leuke gesprekken met oude en nieuwe bekenden, stap ik weer op de fiets en tref thuis de familie aan met goed nieuws van première: Bride Flight is een prachtige film! Morgen weer op weg met De Batavia naar….Heerenveen!

Klik hier om de betreffende uitzending te bekijken.

Joop Braakhekke blogt: "Jeroen en Paul de angels in de pels van de journalistiek"

Joop Braakhekke blogt over de ontregelende strategieën van Jeroen en Paul: “Ze zijn aardig, doen ook aardig, en dat is dan ook de valkuil, want aan tafel krijgen ze iets van hyena’s.”

Ik word gebeld door een redacteur van Pauw & Witteman, of ik in de uitzending wil, omdat ik boos ben op BNN. Twee “heren” van het programma Try before you die hebben in le Garage gegeten, kaviaar en champagne natuurlijk, het moest duur en rijk zijn, en daarna niet betaald. Weggerend. Ik moest dus mijn boosheid verklaren. Jeroen Pauw zowel als Paul Witteman zijn de angels in de pels van de journalistiek, waarmee ik wil zeggen, je schuift er niet zomaar aan tafel, ik tenminste niet. Ze zijn haarscherp, tot op het bot, je weet van te voren niet wat je te wachten staat, al wordt het hoofdonderwerp summier doorgenomen. Ze zijn aardig, doen ook aardig, en dat is dan ook de valkuil, want aan tafel krijgen ze iets van hyena’s. We zouden eigenlijk praten over mijn ergernis over het gebrek aan kwaliteit op TV en wat mij nog meer irriteert.

Begint Pauw over mijn hond,waarom ik die bij me had. Weg concentratie, wellicht had ie gezien dat ik wat gespannen was en probeerde hij dat op die manier te doorbreken, hoeft niet, maar kan, hij is uiterst intelligent. Die gespannenheid kwam voort uit het feit dat ik met de directeur TV van BNN, Kasteleins, de zaak had uitgesproken, en dan moet je er eigenlijk niet meer op terugkomen. Ik vergat dan ook aan tafel te zeggen, dat het geld (te laat) is betaald, na de uitzending. Zo zei ik ook dat mijn bedieningmedewerkers zo’n onbetaalde rekening moeten betalen uit de fooienpot. Kijk, tot zo’n uitspraak laat je je dan verleiden, terwijl dat uiteraard niet zo is, je dreigt daarmee om de oplettendheid te activeren.

Ik zat naast mevrouw Belliot, aardig, Surinamers zijn vaak aardige mensen, maar hun manier van denken is de onze niet, tropisch denken is anders dan westers denken, zij wil naar Brussel als onze vertegenwoordiger, als ik haar was zou ik het niet doen, Brussel is niet tropisch, verre van dat. Er zijn niet eens Surinaamse restaurants, geen roti.

Generaal Couzy ook aan tafel, tja, ook uit een andere wereld, die van gezag, ging over Middelkoopje, die niet van soldaten of het soldatenleven houdt, ook niet van homo’s, hun huwelijk zou de ontbinding van het familierecht zijn, die man moet zeker naar Uruzgan en lang ook.

Joris van Casteren schreef een boek over lelijk Lelystad, maar ik begreep dat het meer over hemzelf IN Lelystad gaat, ja, in zo’n negorij wordt je wel verknipt en ga je stoute dingen doen. Al met al denk ik dat het niet de beste Pauw & Witteman was. Maar in de studio is het altijd anders dan thuis voor de buis, het lijkt zo knus, terwijl het nogal zakelijk is. die spanning maakt het waarschijnlijk zo professioneel. en succesvol. De heren J & P kunnen er wat van.

Maike Meijer en Margôt Ros bloggen: "En dan barst de uitzending los. We laten ons meevoeren en dat gaat wonderwel"

Maike Meijer en Margôt Ros waren uitgenodigd om te praten over hun komische TV-serie Toren C, elke vrijdagavond om 21.55 uur te zien op Nederland 3.

Het begon al bij de deur. Er staat een hele smalle jongen in een onberispelijk grijs pak bij de deur van Studio de Plantage. Margôt schudt de jongen zijn hand en zegt: ‘Hallo, wat fijn dat je ons komt begroeten, je bent de gastheer van Pauw en Witteman?’ Waarop Maike in Margôt’s oor sist: ‘Hij is ook een gast aan tafel. Hij komt net van de paralympics.’ Margôt zegt meteen: ‘Oh! Ben jij die tafeltennisser? Gefeliciteerd met je gouden medaille!‘ Maike sist in Margôt’s oor: ‘Brons’. ‘O Brons! Sorry, gefeliciteerd!’ Hoe slecht kun je binnenkomen, al was het wel weer een echte ‘Toren C’ scène. Nico Blok kan de vergissing goed hebben en er gelukkig smakelijk om lachen.
Wat heel leuk was: terwijl we zaten te wachten, konden we met een scheef oog onze eigen derde aflevering van Toren C op TV zien. In de kamer naast ons zaten de technici van Pauw en Witteman namelijk te kijken naar de aflevering en er werd hard gelachen.
We dachten dat het heel groot zou zijn daarbinnen bij de heren aan tafel. Maar zo zie je maar weer: televisie bedriegt het oog maar al te vaak! Het was meer een gezellige huiskamer. En dan barst de uitzending los. We laten ons meevoeren en dat gaat wonderwel. Maar natuurlijk blijft er na afloop een lijst vragen liggen die we niet hebben kunnen of durven vragen. Hier zijn ze:

1 Aan Agnes (Kant): heb je na een debat met Geert Wilders in de koffiekamer nog steeds ruzie met hem of doen jullie dan weer heel aardig tegen elkaar?
2 Aan Nico: heb je een vriendin?
3 Aan Nico: hoe heeft die jongen die maar één been had en geen armen, leren zwemmen?
4 Aan Jeroen: denk jij nu ook misschien: ‘heb ik het gas wel uitgedraaid?’ Terwijl je toch heel ernstig blijft kijken.
5 Aan Agnes: waarom draag je altijd leren jasjes, is dat om je zekerder te voelen?
6 Aan Paul: heb jij nou net echt: ‘KANtoren C gezegd, in plaats van Toren C?’

We hadden ook nog willen vertellen over hoe groot het plezier is geweest, dat wat we al heel lang wilden maken ook echt helemaal mochten maken en dat het één groot feest was, en we wilden ook nog heel graag ingaan op de scène van ‘The Office’ en vertellen over hoe geweldig Ricky Gervais is en ons grote voorbeeld. We hadden reclame willen maken willen maken voor een eventueel tweede seizoen Toren C en dat we op DVD gaan uitkomen en dat we hopen dat iedereen die gaat kopen.
Na afloop nog geborreld met de heren en toen in ieder geval nog aan Agnes onze vraag over Wilders kunnen stellen. En ze zei: ‘nee hoor, in de koffiekamer is het heel gezellig, Wilders heeft veel humor, alleen zijn ideeën zijn verwerpelijk.’ Ze wilde alleen haar echte leeftijd niet verklappen, maar dat vergeven we haar, als vrouw zijnde. Maar ze heeft wel een man die huisvader is, en daar zijn wij heel jaloers op.
We hopen dat we mogen terugkomen, aan tafel bij de heren en praten over Toren C deel twee!

Ton Elias blogt: "Maak het Jeroen en Paul vaker moeilijk"

Communicatiedeskundige Elias volgde voor Pauw & Witteman de Algemene Beschouwingen. Volgens Elias kreeg Geert Wilders gisteravond in de uitzending te veel aandacht, maar daar wilde Jeroen niets van weten.

Woensdag 17 september begint vroeg. Ik had beloofd de avond ervoor een notitie af te hebben voor de organisatie waar ik nu interim-directeur van de communicatie-afdeling ben. Maar Prinsjesdag liep de avond ervoor een beetje uit. Om zeven uur dus achter m’n bureau thuis en voor half negen toch mijn opzet gemaild. Daarna thuis op de roeimachine en loopband. Tegelijkertijd naar Angela Merkel gekeken bij de algemene beschouwingen in Duitsland. Haar wordt nogal eens bleekheid verweten. Maar haar verhaal spettert van de buis.

Na de file naar mijn klus in Utrecht. Twee lastige gesprekken en tussendoor met schuin oog naar Politiek 24 gekeken. Rond een uur of twee telefoon van redactie Pauw & Witteman. Of ik diezelfde avond commentaar wil geven over de algemene beschouwingen. “Eikels”, denk ik. Had dat nou één dag eerder gevraagd, dan had ik minder toeren hoeven uithalen om het toch te kunnen volgen. Maar ik zeg toch toe, omdat het leuk is om te doen. Waarom eigenlijk? Live-TV is sowieso spannend, maar Paul en Jeroen zijn lastige ondervragers. Verder heeft P&W simpelweg heel veel kijkers en voor iemand die Kamerlid wordt, is het goed als kijkers (=kiezers) je kennen, daar moet je niet omheen draaien.

Zo goed en zo kwaad als mogelijk volg ik het debat en hou ik contact over de fragmenten. Jammer dat geen aandacht zal worden besteed aan Verdonks zwakke actie om slechts één punt te behandelen. Ze neemt nog steeds de politiek niet serieus. En Wilders krijgt weer te veel aandacht. In de uitzending zeg ik dat ook, want ik schrik van het gemak waarmee degene die het hardst en het ongenuanceerdst schreeuwt vrijwel automatisch TV-zendtijd krijgt. Jeroen reageert er geërgerd op, kijk het maar na. Ik vind dat gasten het hen in de uitzending weleens wat vaker net zo lastig zouden mogen maken als andersom regelmatig gebeurt.