Demissionair minister-president Jan Peter Balkenende was te gast bij Pauw & Witteman, in de Melkweg in Amsterdam. Hij beantwoordde niet alleen de vragen van de presentatoren, maar ook die van het publiek.
Dit keer niet naar Studio Plantage, maar naar de Melkweg voor de opname van Pauw en Witteman. Zelfde programma, zelfde presentatoren, zelfde tafel, zelfde opzet, maar wel met veel meer publiek dan anders. En dat niet alleen. Terwijl het publiek normaal gesproken vooral beeldvulling is, stond het publiek deze keer centraal. Zij mochten dit keer de vragen stellen. Bijvoorbeeld, Erwin Eigendaal over de gevolgen van de economische crisis, Cor Ouwerkerk over mensen die in hun eigen buurt de straat niet meer op durven en Fatiha Laouikili over integratie. Allemaal vragen over zaken die mensen bezighoudt, wat hen persoonlijk raakt. Ik vind het een van de leukste kanten van mijn werk: in gesprek gaan met burgers om te horen wat er leeft. Wat houdt mensen bezig? Wat zijn hun zorgen? Waar maken zij zich boos over? Maar ook: waar zijn mensen tevreden over? Wat maakt ze blij?
Iets waar veel mensen in Nederland zich zorgen over maken is toenemende hufterigheid. Gisteren in de uitzending stelde Johan Degen hier een vraag over. Hij vertelde dat hij buschauffeur is in Nijmegen en dat hij en zijn collega’s veel last hebben van overlastgevende jongeren. Dat is niet iets wat ver van me af staat. Ik maak me ook boos over mensen die geen respect hebben voor anderen. Mensen die denken dat je een ander zomaar kunt bedreigen en mishandelen. Ik vind ook dat hulpverleners, buschauffeurs en conducteurs hun werk gewoon moeten doen. De straffen voor het bedreigen van deze mensen moeten wat mij betreft ook omhoog. Het is een duidelijk signaal: van onze hulp- en dienstverleners blijf je af!
Respect en het CDA horen bij elkaar. Wij blijven ons daarom inzetten voor een land waar het prettig wonen is. Voor een land waar mensen op een respectvolle manier met elkaar en hun omgeving omgaan. Ik en niet de enige die dat wil. Al die CDA-kandidaten waar u morgen voor kunt kiezen willen dat ook!
geplaatst op 4 november, 2009 om 09:02
| 2 reacties
Europarlementariër Kathleen van Brempt vindt dat de nieuwe EU-President verfrissend moet zijn. En volgens haar is ook Balkenende dat niet: “Tina is een grijze Europese man.”
Hoera! Zowel België, Nederland als Luxemburg leveren straks een Europees president. Dat is fantastisch voor onze eigenwaarde en ook heerlijk voor de straatwaarde van de drie kandidaten. Waar niemand tot voor kort geïnteresseerd leek in het Europese schouwspel, slaagden Jan Peter Balkenende, Herman Van Rompuy en Jean Claude Juncker er afgelopen week wonderwel in de aandacht vast te houden. Die krijgen we met geen stokken meer van het politieke toneel af, straks.
Ook Pauw en Witteman besteedden al enkele keren aandacht aan deze wonderlijke Europa-puzzel. Wordt hij het of wordt hij het niet? Ondertussen liet Jan Peter weten dat hij in Nederland blijft, maar slecht zal het zijn reputatie wel niet gedaan hebben. Door al die aandacht weten we ondertussen wel dat de president van Europa bij voorkeur een wat grijze man uit een niet al te groot land is. There is no alternative is een term die daar steeds bij opduikt. Afgekort klinkt dat als ‘Tina’. Balkenende, Van Rompuy of Juncker, allemaal zijn ze Tina.
Geen alternatief? Komaan. Als er ergens geen alternatief voor is, dan zijn het de uitdagingen waar Europa voor staat. Stijgende armoede, een kwakkelende economie met opnieuw weer veel te veel werklozen, een milieu dat dringend onder de scanner moet. Wat Europa nodig heeft is iemand die zijn of haar mouwen durft op te stropen, niet iemand die dat te veel bloot vindt. Tina? Waar kijken die mensen naar? Als je huis in brand staat vraag je toch ook niet naar de achterste brandweerman?
Of stel je het als volgt voor: vanaf morgen wordt Pauw en Witteman gepresenteerd door twee heren die graag broodjes smeren maar verder de gasten liever niet onderbreken. Vriendelijk hoor, maar een alternatief zou ik het toch niet noemen.
geplaatst op 19 januari, 2009 om 11:13
| 35 reacties
Presentator Derk Bolt en eindredacteur Paul Vertegaal maken al 15 jaar lang het tv-programma Spoorloos, onlangs namen zij de 350ste aflevering op.
De telefoon gaat in het holst van de nacht. De persdienst aan de lijn. Vrijdagavond Pauw & Witteman, over de 350ste uitzending van Spoorloos. Het lijkt wel een droom. Maar dat komt vooral omdat ik in Los Angeles ben en het een uur of drie in mijn vroege morgen is. De zoektocht aldaar verkeert in een afrondende fase, dus ik beloof dat ik er zal zijn. Een paar uren later ontwaak ik uit een lichte nachtmerrie. Ik zit dus bij P&W aan tafel en weet geen enkele vraag afdoende te beantwoorden. Stotterend en hulpeloos haal ik het tot de titelrol onder de afkeurende blikken van de ondervragers.
Ik knip de tv aan en zie op Comedy Central een montage van de grootste blunders die scheidend president Bush in zijn carrière maakte. Dat is lachen! Zo, wat kan die man stuntelen tijdens interviews. Hij lijkt mij wel, in mijn droom.
Gelukkig lees ik op de mail dat mijn eindredacteur Paul Vertegaal ook meekomt. De dag ziet er meteen en stuk zonniger uit. Paul en ik zijn even lang verbonden aan het programma. Hij heeft mij er bijgehaald, om het zo maar eens uit te drukken. En als eindredacteur kan hij natuurlijk veel meer over de achtergronden van Spoorloos vertellen dan ik als reizende verslaggever. Dat gaat goedkomen.
Nu eerst nog even veilig naar huis zien te komen. Ik heb geen vliegangst, maar zo’n noodlanding in de Hudsonrivier zet je toch aan het denken. Wanneer we het vliegtuig binnenkomen is een purser in gevecht met 6 grote zuurstofflessen. Uit zijn commentaar begrijp ik dat de ondingen horen bij een passagier in ademnood. En ja hoor, daar zit ik uiteindelijk dus naast. Daar gaat de rustige terugreis. Mijn buurman wordt regelmatig af- en aangekoppeld. Ik krijg het er benauwd van.
Na aankomst moet ik meteen de hele dag inspreken voor onze 350ste uitzending. Ik heb nauwelijks geslapen. Door het tijdsverschil kan de vermoeidheid zich elk moment genadeloos melden. Ik hoop oprecht dat het niet tijdens P&W is. Om een uur of 7 ga ik nog even in bad liggen. Dat is lekker. En de badolie ruikt ook zo fijn. Langzaam vallen de ogen dicht. Ik schrik wakker doordat ik me verslik in het badwater. Hoestend en rochelend kom ik langzaam bij. Okay, ik ben in slaap gevallen. Ik zag mijn leven niet aan me voorbij flitsen, dus de dood is op afstand gebleven. Maar hoe laat is het in Godsnaam? Het valt mee, kwart voor acht. Een tip tussendoor: ga gewoon onder de douche in geval van jetlag. Zeker als u die avond nog naar een televisieprogramma moet. Nou ja.
Lekker schoon, opgefrist en klaarwakker fiets ik naar de studio in Amsterdam. Het is koud en ik ben blij dat ik erop gekleed ben. Ik had de keuze uit enkel een modieuze blouse of een wit overhemd onder de in L.A. aangeschafte (uitverkoop) Abercrombie&Fitch trui. Het wordt de laatste combinatie. Op de fiets bevalt dat nog prima, maar na een uurtje in de studio breekt het zweet steeds onbarmhartiger door. Heb ik het warm, of ben ik toch een beetje zenuwachtig? Het valt me op hoe ontspannen alles verder verloopt. We kletsen een beetje met Guy Verhofstadt over België en Spoorloos. Financieel goeroe Peter Paul de Vries is laat. Pas vlak voor de uitzending zien we P&W. Alles goed? Even een grapje, dan snel aan tafel. De financiële noodmaatregelen worden doorgenomen. Ik moet meteen aan m’n Icesave rekening denken. Veel stond er niet op, maar ik wil het wel graag terug. Als daar nog maar geld voor overblijft. Na de uitzending even vragen.
Door het aandachtige luisteren krijg ik dorst. Maar ik maak me grote zorgen over het glas water dat voor me op tafel staat. Groot, stevig en vol. Wat nou als ik het omstoot wanneer ik nonchalant een slokje wil nemen? Ik krijg het nog warmer.
Het valt me op dat er deze keer niet echt geschaterd is tijdens de uitzending. Vaak gebeurt dat wel, meen ik me van thuis op de bank te herinneren. Maar dan komt het advies van Herman Koch aan Barack Obama. Of de nieuwe wereldleider na een ontmoeting met de premier van Nederland, door middel van een knipoog naar de camera wil laten zien dat hij doorheeft wat er mis is met Jan Peter Balkenende. Daar komt het op neer, maar dan vertelt Koch het geniaal grappig. Tranen in m’n ogen. Een mooie uitsmijter.
Het is klaar, afgelopen. Biertje aan de bar, even nakletsen, het weekend is begonnen. Op de fiets overvalt mij een groot gevoel van tevredenheid. Wat is het toch, koud, grauw, maar ongeëvenaard heerlijk in Amsterdam. Of niet soms? Ik ben klaarwakker, de stamkroeg is nog open. Even kijken of iemand m’n nieuwe trui heeft gezien.
geplaatst op 20 oktober, 2008 om 12:54
| 11 reacties
Ali B schoof voor de tweede keer aan tafel bij Pauw & Witteman. De eerste keer zorgde dat voor veel reacties omdat hij premier Balkenende tutoyeerde. Ook na het tweede gesprek kreeg de rapper de nodige reacties.
Afgelopen vrijdag was ik te gast bij Pauw & Witteman. De laatste keer dat ik er te gast was, zat ik daar met premier Balkenende. Ik vond het toen een erg gezellig gesprek, zelfs zo gezellig dat ik de heer Balkenende tutoyeerde. En dat heb ik geweten want ik heb er heel veel reacties op gekregen. Als ik nu met hem aan tafel zou zitten dan had ik het anders aangepakt en zou ik gewoon ‘u’ zeggen. Maar zoals ik al zei, het voelde gewoon gezellig en ik wilde hem gewoon als mens benaderen, met hem te ‘levellen’.
Maar nu zat ik dus afgelopen vrijdag weer in de uitzending en ook nu kreeg ik na de uitzending weer tientallen mailtjes over deze uitzending. Ik heb in de uitzending namelijk gesproken over de hitlijsten. In mijn ogen is de hitlijst zoals deze nu samengesteld wordt geen afspiegeling van hoe het hoort te zijn. Ik heb niet voor niks mijn eigen platenmaatschappij opgericht om daar mijn platen uit te gaan brengen. Als ik toendertijd bij een platenmaatschappij zou zijn gebleven dan denk ik dat mijn carrière gestokt zou zijn.
Als voorbeeld gaf ik aan dat een clip van mij ruim 2 miljoen keer bekeken is op internet terwijl de clip van de toenmalige nummer 1 Jeroen van der Boom 100.000 keer bekeken was. Ik gun het Jeroen van der Boom van harte, begrijp me niet verkeerd, maar in mijn ogen is dit een beetje scheef en raar. En blijkbaar zijn een heleboel mensen het met me eens want ik heb echt enorm veel mailtjes ontvangen van mensen die me hierin steunen, die met me meedenken en ook mensen die me hun hulp aangeboden hebben. Ik denk dat hierover het laatste woord nog niet gesproken is…
• Reageer op de inhoud van het blog. Voor algemene reacties op de uitzending, kunt u hier terecht.
• Discussie juichen we toe, maar houd het netjes.
• De redactie behoudt zich het recht voor reacties te verwijderen die in strijd zijn met onze fatsoensnormen.
Demissionair minister-president Jan Peter Balkenende was te gast bij Pauw & Witteman, in de Melkweg in Amsterdam. Hij beantwoordde niet alleen de vragen van de presentatoren, maar ook die van het publiek.
