Harry van Bommel blogt: "Eindelijk kon ik dan mijn kant van het verhaal vertellen"

SP-Kamerlid Van Bommel liep mee in een betoging tegen het Israëlische geweld in Gaza. Medebetogers scandeerden “Hamas, joden aan het gas”. Dat wordt Van Bommel aangerekend.

Eindelijk kon ik dan mijn kant van het verhaal vertellen. Nadat eerder deze week rabbijn Evers en later advocaat Moszkowicz hun vertroebelde kijk op de wereld hadden gegeven, kon ik vertellen wat er bij de vredesdemonstratie op 3 januari in Amsterdam écht is gebeurd. Ik meen enig recht van spreken te hebben aangezien ik erbij was en zij niet. De kern van de zaak is in twee zaken samen te vatten: 1. het was onhandig van me om ‘intifada, intifada, Palestina vrij’ te roepen omdat dit door veel mensen met geweld wordt geassocieerd. 2. de verwerpelijke leuze ‘Hamas, Hamas, joden aan het gas’ heb ik niet gehoord, zou dat wel zo zijn geweest dan had ik de demonstratie verlaten. Zo. Dat hebben we nu wel gehad.

Het voorstel van collega Zijlstra (VVD) om met carnaval roken in de horeca weer toe te staan is ludiek bedoeld. Of het nog een vervolg krijgt in de Tweede Kamer waag ik te betwijfelen. Mijn advies aan hem is: Maak er een carnavalsliedje van! Gegarandeerd succes. De tekst kan niet moeilijk zijn: tevreden roker, geen onruststoker, lekker biertje, tabakspleziertje etc. etc. Het grote voordeel ervan is dat zijn idee dan langer blijft bestaan dan in de berichtjes van vandaag. Gewoon even de studio in, paar meiden erbij in het koortje en huppakee. Zo’n schijfje kost niet meer dan een kwartje. Gewoon uitdelen in heel Brabant en Limburg. Hoe een Fries het Zuiden won. Er zit ook nog wel een boek in (kan later worden verfilmd).

De beelden van een jokkende Moszkowicz waren aardig. Die ga ik op Youtube zetten. De beelden van Jesse Jackson waren echter indrukwekkend. Ik ga de hele docu van Koos Postema op de site van P & W bekijken. Er is één vraag die ik eigenlijk nog aan Koos had willen stellen. De vergelijking tussen Jackson en Obama is makkelijk gemaakt. Maar behoorde Jackson op de leeftijd dat hij in de docu zit, net als Obama al tot de bovenlaag van de zwarte gemeenschap? Dat lijkt wel het geval te zijn gezien kleding, taalgebruik en opvattingen. Ik zal het Koos eens vragen bij de eerste gelegenheid dat ik hem zie.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Laila Na’lawi: "CDA’er Haverkamp wilde of kon de zaken niet benoemen zoals ze zijn"

Laila Na’lawi riep met andere Palestijnse Nederlanders de Nederlandse regering op het Israëlische geweld te veroordelen. Ze ging in discussie met CDA-Kamerlid Haverkamp.

Samen met 20 andere Nederlanders van Palestijnse afkomst heb ik een open brief aan de regering ondertekend. De brief roept de regering op om de aanval van Israël op de Gazastrook ondubbelzinnig te veroordelen, iets wat helaas tot nu toe nog steeds niet is gebeurd. De brief was de aanleiding voor P&W om mij uit te nodigen aan tafel.

Daar mocht ik in gesprek met Maarten Haverkamp van het CDA. Ondanks dat ik het CDA- standpunt al kende, verbaasde hij me toch. Hij wilde of kon maar niet de zaken benoemen zoals ze zijn: buiten proporties, inhumaan, onrechtvaardig. Ik vind het wel goed van hem dat hij aanschoof ondanks het feit dat de overige tafelgasten duidelijk een andere mening waren toegedaan.

De tijd voorbij vloog voorbij en ik had nog zoveel meer willen zeggen. Over de uitspraken van Jort Kelder bij P&W eerder deze week bijvoorbeeld. Hij suggereerde dat de Palestijnen willens en wetens hun kinderen het dak of de straat op sturen om kogels op te vangen. Met dit soort opmerkingen probeert hij de Palestijnen te ontmenselijken en ze als beesten af te schilderen. Want dan is het makkelijker het grote aantal doden, waarvan 1 op de 3 kind (!), te rechtvaardigen onder het mom van ‘ach, het zijn toch maar barbaren’. Echt diep triest en zo onwaar.
Gelukkig hoef ik mijn best niet eens te doen om dit te ontkrachten. Een druk op de knop van je afstandsbediening en je kunt op Al Jazeera zien hoeveel verdriet en leed er op dit moment in de Gazastrook is.

Van een zeer zwaar onderwerp schakelden we over naar iets luchtigs dat op dit moment net zoveel (en misschien nog wel meer!) mensen in Nederland bezighoudt: schaatsen! Wat een leuke inside stories van Herbert Dijkstra. Hij kon ze ook heel goed vertellen.

Salah Edin had ik wel eens van gehoord, naar aanleiding van zijn foto die gebruikt was in de film Fitna. Ik vind discussies over muziekteksten niet zo bijster interessant. In de jaren ’70 werden er ook liedjes geschreven over drugs, rebellie en geweld en dat vindt men nu romantisch. Ik denk dat hier de uitdrukking geldt: don’t judge a book by its cover.

Al met al was het een boeiende en gevarieerde avond. En ik ben tevreden dat ik de mensen in Gaza een stem heb kunnen geven.

Bekijk hier de volledige uitzending.