geplaatst op 30 november, 2009 om 14:59
| 1 reactie
Door betalingsproblemen van Dubai is er grote onrust ontstaan in de financiële wereld. Marco de Baat is eigenaar van AA Properties Dubai.
Dat communicatie niet een van de sterke kanten is van de staat van Dubai is vorige week maar weer eens gebleken. Het simpel versturen van een persbericht met het nieuws dat Dubai World een aantal banken heeft gevraagd om in te stemmen met het 6 maanden later aflossen van een lening, heeft de hele (financiële) wereld op zijn grondvesten doen schudden. De media hebben dit opgevat als zijnde het signaal dat Dubai aan de rand van een faillissement staat en dat de bouwwoede de langverwachte bubbel uiteen heeft doen spatten.
Inmiddels is gebleken dat dit wel erg kort door de bocht was en dat niet alleen de vastgoedsector hier debet aan is, maar met name de wereldwijde recessie. Lagere cashflow en afronding van de op handen zijnde reorganisatie zijn de redenen voor dit verzoek. Inmiddels heeft ook Abu Dhabi bevestigd dat zij de ontwikkelingen in Dubai ondersteunen en Dubai financieel zullen bijstaan.
Dit is ook hetgeen AA properties bij Pauw en Witteman heeft verwoord en hieruit blijkt ook de meerwaarde van dit programma. Media verknippen vaak informatie, doch bij P&W heb je als bedrijf / persoon de mogelijkheid om een beter en breder beeld te geven. Wij en onze relaties hebben dit zeer op prijs gesteld en we hebben louter positieve reacties ontvangen. E.e.a. neemt niet weg dat wij, en ook de staat van Dubai, de verantwoording hebben om de belangen van onze relaties met zorg te behartigen en dat is ook datgene wat wij als AA nastreven. Mede ook middels het programma P&W hebben wij bewezen dat we er niet alleen zijn in de goede tijden maar ook in moeilijke tijden. Verder behouden wij het vertrouwen dat Dubai zichzelf niet alleen in goede tijden zal bewijzen maar ook in deze moeilijke tijden.
geplaatst op 28 oktober, 2009 om 13:13
| 2 reacties
Annemarie van Gaal is succesvol onderneemster en bekend van het televisieprogramma Een dubbeltje op zijn kant. Ze schreef het boek Succes, adviezen voor een financieel onbezorgd leven.
Terwijl Linda de Mol praatte over haar geweldige rol in de film Terug naar de kust, waarin zij een vrouw speelt die vlucht uit haar huis, belaagd en mishandeld wordt en geen uitvlucht meer ziet, bedacht ik me dat dit gevoel van ‘totaal overgeleverd en onveilig’, een van de ergste situaties is die een mens kan overkomen.
In mijn boek Succes wijd ik er een hoofdstuk aan. Er kan namelijk van alles gebeuren in een leven: je partner kan er met een ander vandoor gaan, kan agressief of psychotisch worden of nog erger.
Mijn advies is om altijd een geheim bedrag opzij te zetten op een aparte rekening of in een kluisje. Genoeg om minimaal drie maanden huur van een appartement, borg en alle kosten voor je levensonderhoud van moet kunnen betalen. Geeft je in dit soort situaties een onafhankelijkheid en veilig gevoel.
De dag van de uitzending volgde ik met afgrijzen de rechtbankuitspraak over het afwijzen van het gebiedsverbod voor de pedoseksueel in Eindhoven. Kinderen die in hun eigen buurt onveilig zijn voor een notoire pedofiel zonder enige vorm van berouw, en niets wat je er tegen kunt doen. Brrr….. ook weer zo’n gevoel van onveiligheid en afhankelijkheid. Alleen aan deze situatie helpt helaas geen geheim bedragje in een kluisje! Dit is de ultieme nachtmerrie van iedere ouder en van ieder kind die het meemaakt.
Eind van de middag hoorde ik dat Rob van Gijzel gast zou zijn. Met drie moeders aan tafel, had hij niet op meer sympathie kunnen rekenen. Wat een geweldige man, ik gun iedere stad zo’n kanjer van een burgemeester!
geplaatst op 23 oktober, 2009 om 19:10
| 67 reacties
PvdA-Kamerlid Samsom ging met FNV-voorzitter Jongerius in debat over de AOW-plannen van het kabinet.
Beste Agnes,
Dank voor je blogbrief vandaag. Ja, ik ben erbij op 21 november. Om te demonstreren voor een sociale en toekomstgerichte AOW. Dat mijn ideeën over zo’n AOW wat verschillen van die van jou, lijkt me niet bezwaarlijk voor mijn deelname. Uiteindelijk gaat het immers om hetzelfde doel: hoe houden we de publieke voorzieningen in de toekomst overeind en zorgen we dat mensen op een fatsoenlijke manier hun arbeidzame leven doorkomen.
Over dat eerste lijken we het bijna eens. Ook jij ziet immers de enorme tekorten die er in de zorg, in het onderwijs en in andere delen van de publieke sector ontstaan in de komende tientallen jaren. En dat gaat over meer dan geld. Geld kun je op veel manieren bij elkaar halen, zoals jullie in je alternatieve plan van juni ook lieten zien. Helaas zijn de ‘alternatieven’ sinds de crisis geen ‘alternatieven’ meer maar ‘aanvullingen’, dankzij de crisis hebben we ze inmiddels allemaal nodig. En de belangrijkste: bezitters van dure huizen zwaarder belasting, AOW fiscaliseren en zorgpremies eerlijker delen, doen we ook al.
Maar het overeind houden van publieke voorzieningen gaat ook over mensen. Geld verzorgt immers geen ouderen, geld staat niet voor de klas en geld surveilleert niet op straat. Dat doen mensen. En natuurlijk moeten we dan in de eerste plaats zorgen dat mensen die nu langs de kant staan, waaronder veel 50-plussers, aan een baan komen. Daar zijn we ook mee bezig en daar worden spectaculaire resultaten geboekt. Ook mede dankzij jullie inspanningen. Maar ook jullie zijn je gaan realiseren dat dat alleen niet genoeg is. Dat blijkt wel uit het nieuwe alternatieve plan dat jullie in september bij de SER inbrachten. Dat plan zorgt ervoor dat mensen in de toekomst iets langer moeten doorwerken om dezelfde AOW-uitkering per maand te krijgen. Mijn jongere zus moet in jullie plan langer doorwerken om dezelfde AOW te krijgen als ik. Daarmee zorg je dat mensen langer op de arbeidsmarkt blijven en dat lijkt al heel veel op ons voorstel. Jullie zijn niet de club van ‘65 is 65’, jullie denken net als wij iets verder dan de neus lang is.
Er zijn wel verschillen tussen jullie plan en dat van ons. Als mijn zus een zware baan heeft, mag ze in ons plan stoppen als ze 65 is en krijgt ze 70 procent van het laatstverdiende loon. Jullie plan houdt geen rekening met zware beroepen, ze blijft dan achter met een lagere AOW op 65. Als ze onverhoopt een WIA-uitkering heeft dan stopt die bij jullie per 65 en wordt ingeruild voor een lagere AOW. Dat doet ons plan niet, daar lopen de uitkeringen door tot 67. En een buurman hier om de hoek, die nu 57 is, wordt in ons plan geheel ontzien – hij staat immers vlak voor pensioen, is vroeg begonnen met werken en dreigt nu toch al aanvullend pensioen mis te lopen door de crisis- maar moet in jullie plan meteen meedraaien en krijgt dus een iets lagere AOW.
Er valt nog genoeg te discussiëren over de vraag wat nu echt de meest sociale invulling is van ons gezamenlijke doel: de prachtige verzorgingsstaat en fatsoenlijk werk voor iedereen. De discussie gister leverde al één resultaat op: zware beroepen – waar jullie plan niet over repte – gaan we nu samen te lijf. Honderd jaar gezamenlijke strijd voor betere arbeidsvoorwaarden is immers nog niet af. Moedig Voorwaarts.
geplaatst op 25 september, 2009 om 14:44
| 1 reactie
Met een rap pratende Robin Linschoten als tegenstander werd ik in de live-uitzending direct in het diepe gegooid. Terwijl het voor een journalist die normaal gesproken slechts met pen en notitieblok in de weer is, al pittig genoeg is om eventjes rustig op tv uit te leggen wat bankiers allemaal fout doen met hun bonussen.
Gewoon gaan praten en niet meer stoppen, is het advies dat Linschoten me pas na afloop van de uitzending gaf. Maar aangezien de VVD’er – die overigens tot voor kort de bonussen geen strobreed in de weg wilde liggen – net deed alsof ik de oplossing van het bonusdebat alleen op het bordje van de klant wilde leggen, werd ik wel uitgedaagd om direct mijn verhaal te doen. Want, als we in de toekomst verlost willen worden van de hoge bonussen, moet iedereen zijn verantwoordelijkheid nemen. De staat dicteert een plafond voor bonussen, de aandeelhouder zet een streep door gouden handdrukken en de klant protesteert tegen bizarre inkomens door zijn spaargeld naar een bonusvrije bank te brengen. Als Linschoten ook nog even mijn boek leest, zal hij van dit inzicht vast ook overtuigd raken.
Advocaat Dion Bartels wil van de Autoriteit Financiële Markten namen en rugnummers van frauduleuze beleggingsinstellingen.
Gisteravond was voor mij alweer de derde keer dat ik mijn opwachting mocht maken in Pauw & Witteman. Het is en blijft spannend om live voor een miljoen kijkers “het vuur na aan de schenen gelegd te krijgen”. De avond van 5 mei was een speciale avond, niet alleen wegens Bevrijdingsdag, maar ook door de tragische gebeurtenis op Koninginnedag in Apeldoorn.
Mijn kantoor Bartels Advocaten maakt zich al jaren druk over de inleg van ruim 70.000 beleggers die samen meer dan 5 miljard euro hebben geïnvesteerd in beleggingsfondsen. Vroeger ging het over return-on your money, tegenwoordig over return-of your money.
Graag had ik tijdens de uitzending willen spreken over het Ponzifraude-rapport, Red Flags, helaas is dat niet aan de orde gekomen. Verder wil ik de lezer van dit blog wijzen op meer informatie over fraude met beleggingen. Kijk bijvoorbeeld op de website van Bartels Advocaten naar de 17 fondsen die beleggingsfraude hebben gepleegd. Een uitgebreid artikel op Quotenet.nl gaat in op de nieuwe Madoffs die de AFM op de korrel heeft.
Op 24 april jongstleden waarschuwt de AFM voor twaalf aanbieders zonder vergunning waarin ze “wel” namen noemen in het eigen persbericht, nu meldt de AFM; “onderzoek naar tien fraudezaken”, zonder namen te noemen. Deze uitzending van Pauw & Witteman met daarin mijn optreden is pas compleet indien en zodra de AFM – naar verwachting in de loop van deze week – de namen bekend heeft gemaakt van de tien nieuwe fraudeurs, waarvan ParTrust er één is, zo blijkt inmiddels uit een bericht op de website van de AFM.
Wat heeft tien jaar Maxima ons gebracht? Dat kwam cultuuurhistoricus Herman Pleij aan tafel vertellen. Achteraf had hij graag nog mee willen vertellen.
Wat hebben moslims toch met schoenen? Ik had het Kader Abdollah willen vragen, maar zijn staccatoretoriek met veel zelfreflectie in de derde persoon laat weinig ruimte: ‘Kader zoekt identiteit – Kader ís identiteit – Kader is Kader’. Zoiets dus. Hij kwam net terug uit Afghanistan waar hij een halve marathon gelopen had. En hij begon meteen over schoenen die hij kwijt was. Vervolgens een helletocht om nieuwe schoenen te vinden. Dan verschijnt hem op miraculeuze wijze een paar Nikes.
Voortdurend schoenen uit en schoenen aan in zijn cultuur. En ook nog heel geschikt om mee te gooien. Crisismanager Ben Verwaayen van Alcatel gooit de vertrouwde termen over de kredietcrisis hoog in de lucht, om ze weer eens in een ander arrangement op te vangen. Geen kredietprobleem maar een kwestie van vertrouwen. Niet op het huishoudboekje passen maar daadkrachtig optreden. En natuurlijk doet de regering alles fout. Maar wat moeten ze dan in Den Haag? Miljarden euro’s bijdrukken? De antwoorden glijden steeds weg in nog meer analyses achteraf. Tenslotte wringen Paul en Jeroen er een antwoord uit over beter onderwijs. Wie kan daar tegen zijn?
Zelf laat ik ook veel liggen. Jammer vind ik de gemiste duim van Máxima. Die stak ze op bij de laatste rit in de Gouden Koets op Prinsjesdag. Tegelijkertijd brak een brede lach door, kennelijk zag ze iemand onderweg die ze goed kende. Doordat ik die dag griep had, keek ik me suf aan tv. Maar maakte de koorts dat ik zag wat ik wou zien? De redactie vond het moment gelukkig terug. Kijk mij nou eens, net een echte koningin. Máxima kan goed relativeren, ronduit haar emoties tonen, spontaan zeggen wat ze vindt (beetje dom) en toch een charismatische betrokkenheid tonen bij hoog en laag. Heel Hollands, maar wel in een exotische verpakking. En dus ook geschikt voor de wereldmarkt. Dat had ik willen zeggen, met nog tien dingen meer. Gemiste kansen? Maar goed ook. Want zo hoort het bij een praatshow die elke avond het succes moet verdienen. Nou ja.
GM gaat failliet, importeur Kroymans is al bankroet en de autoverkopen blijven dalen. Autogek en hoofdredacteur van Quote Sjoerd van Stokkum kwam daar over praten. Wat hem betreft had hij er nog veel langer over door kunnen praten.
Helaas had ik maar een kwartier gisteren aan tafel bij Pauw en Witteman en ging het meer over de verdwenen miljarden van Elco Brinkman. Graag had ik nog even doorgepraat over een van mijn favoriete onderwerpen: auto’s en de mannetjes in die industrie. Neem de Engelsen. Van hun eens zo trotse industrie met meer dan vijftig merken is niets meer over. Alleen het excentrieke Morgan staat nog fier overeind, maar die bouwen dan ook maar een handjevol auto’s per jaar.
Mini en Rolls-Royce zijn van BMW, Bentley van Volkwagen, Jaguar en Land Rover zijn eigendom van het Indiase Tata en de rest is in rook op gegaan. Stakingen, roest, wanproducten, een duur Brits pond en de opkomst van de Japanse auto-industrie (die in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw al wel betrouwbare auto’s konden maken); de lijst met excuses is legio. Een zelfde scenario zie je nu in Amerika. Te lang zijn de fabrikanten daar stug door gegaan met het bouwen van auto’s die ze al jaren bouwen: groot, lomp en duur in verbruik. Innovatie? Hell no! En dan komt een keer de rekening. Een rekening die het zo trotse Amerika maar niet onder ogen wilde zien en daarom gewoon de lopende band liet aanstaan. Bovendien was dat vaak een goedkopere ‘oplossing’ dan een bedrijf met duizenden werknemers failliet te laten gaan. Wandel eens op een zondagmorgen door Detroit. Je weet niet wat je ziet. Ooit was deze stad het trotse bolwerk van de Amerikaanse auto-industrie, nu is het een spookstad waar je je ergste vijand op zondagmorgen nog niet durft achter te laten.
geplaatst op 31 maart, 2009 om 16:14
| 11 reacties
Boele Staal, voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Banken, had samen met de top van de financiële sector een gesprek met minister Bos over de bonuscultuur.
Met plezier kijk ik terug op mijn bezoek aan Pauw & Witteman gisteravond waarin ik een toelichting mocht geven op het herenakkoord over bonussen in de financiële sector. Voor het herenakkoord was alle aanleiding, omdat er veel maatschappelijke onrust is over de financiële sector. Die maatschappelijke onrust is begrijpelijk, maar vanuit de sector willen we graag de discussie op realistische basis voeren. Het was fijn om de gelegenheid te krijgen om uitleg te geven.
Zo blijf ik benadrukken dat de banken de gevolgen van de crisis en de maatschappelijke onrust zeer serieus nemen. Dat wordt ook duidelijk uit het herenakkoord zoals dat gisteren is gesloten. De belangrijkste afspraken zijn dat we een gezamenlijke verantwoordelijkheid hebben om de discussie over beloningen in de sector op realistische en constructieve wijze te voeren. Geen oververhitting meer in de discussie dus, maar afspreken dat de beloningssystemen in de financiële sector duurzamer en gematigder zijn dan wat in het verleden in delen van de sector praktijk was. Daar hoort bij: geen onverantwoordelijke risico’s gericht op louter korte termijn en aandeelhouderswaarde en tijdens de kredietcrisis zal de salarisstijging aan de top van het bedrijf niet meer zijn dan bij de rest van het personeel. We hebben meer afspraken gemaakt. Mocht u interesse hebben in het volledige akkoord, verwijs ik u graag naar de websites van de Nederlandse Vereniging van Banken of van het ministerie van Financiën.
Als u toch aan het surfen bent, is misschien www.veteranendag.nl een bezoekje waard. Want ook mijn voorzitterschap van de Nederlandse Veteranendag kwam gisteravond nog even aan de orde, omdat ik vanuit die rol in Uruzgan ben geweest. Een boeiende en indrukwekkende reis.
Ik maak mij nu op voor de presentatie van het rapport van de Adviescommissie Toekomst Banken komende dinsdag 7 april. De banken hebben de commissie, met oud-ING-topman Cees Maas als voorzitter, gevraagd de gevolgen van de kredietcrisis voor de toekomst van de bancaire sector in Nederland in kaart te brengen. De commissie gaat in het rapport onder andere in op de maatschappelijke rol van banken, de toezichtstructuur én de beloningsstructuur. Ik kijk uit naar de conclusies en aanbevelingen van de commissie en hoop dat ook deze stap bijdraagt aan een verder herstel van vertrouwen.
geplaatst op 19 maart, 2009 om 19:13
| 161 reacties
Talita Teves is eigenaresse van Amsterdam Auctioneers Glerum. Volgens haar is het nog steeds verstandig om te investeren in kunst.
Afgelopen vrijdagavond was ik te gast bij Pauw & Witteman, naar aanleiding van de opening van de TEFAF, de grote kunstbeurs in Maastricht. Ik ben veilingmeester en eigenaresse van het grootste Nederlandse veilinghuis Amsterdam Auctioneers Glerum, gespecialiseerd in het veilen van kunst en antiek. Al snel werd ook gesproken over de economische crisis en hoe deze de kunstmarkt heeft geraakt.
De kunstmarkt is een deelmarkt en deint natuurlijk altijd wel een beetje mee op de golven van de wereldeconomie. Maar dat betekent niet dat alle prijzen voor kunst en antiek gezakt zijn als gevolg van de huidige crisis. Sommige waarden houden goed stand en andere bewegen zelfs tegendraads. Tijdens de recessie van de jaren ’80 waren er diverse segmenten van de kunstmarkt waar de prijzen stegen, terwijl de waarde van aandelen bleef afnemen. Er zijn altijd mensen die in een slecht beursklimaat hun toevlucht zoeken in andere markten, waaronder de kunstmarkt. En een mooi schilderij wordt nou eenmaal niet zo gauw in zijn waarde geraakt als de hypotheekrente stijgt. Kunst of antiek vormt meestal een vrij rustig bezit.
Moet men dus beleggen in kunst in plaats van in aandelen? Ja!
Is succes op alle gebieden in de kunstmarkt gegarandeerd? Nee, dat niet.
De huidige economische crisis is niet uit het niets gekomen, maar is een versterking van een tendens die eigenlijk al jaren geleden is begonnen. Zo ook binnen de kunst; de smaak van de koper is niet van de ene op de andere dag veranderd en de waarde van het object ook niet.
De laatste paar jaar merkten wij in de kunstwereld al dat het aankoopgedrag verandert. Men kiest steeds meer voor kwaliteit i.p.v. kwantiteit. Unieke stukken en geen massaproducten. Kwaliteit, oorspronkelijkheid en vakmanschap krijgen meer gewicht. En namen, “merken”, daar draait het vaak om, ongeveer zoals ook is te zien in de modewereld, bij de aankoop van een auto en het boeken van een vakantie. Met namen bedoel ik dan in het bijzonder goede, bewezen, gevestigde namen. Niet de vele namen die voortkomen uit een eigentijdse hype. Er zijn veel tweede keus merken in de horlogewereld en er zijn ook veel namen in de kunstwereld die in jaren van overvloed met slimme marketing werden gecreëerd om een graantje mee te pikken. Een aardig voorbeeld daarvan vindt U in de Chinese hedendaagse kunst, waar plotseling enorme bedragen werden betaald voor werk van vele spannende nieuwe kunstenaars, waarvan hooguit een enkele de moeite waard is. Aan deze gekheid komt een eind en dat einde kondigt zich al een tijdje aan.
Nu de recessie ook ons heeft geraakt zal dit patroon zich alleen maar versterken.
Dat houdt dus in dat U nog steeds goed zit bij de aankoop van een mooie 17e eeuwse Oude Meester, een door een 18e eeuwse meubelmaker gesigneerd Louis XVI bureau en een gevierde 19e eeuwse stadsschilder in originele lijst.
Dit klinkt misschien als ver buiten bereik voor velen, maar dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Ook met een budget tot €5000 kunt U op de veiling Uw slag slaan:
Een 18e eeuwse fauteuil, dat vaak comfortabeler zit dan het moderne meubel (vanaf €1.500)
Een originele pentekening of aquarel door één van de Cobra-kunstenaars (waaronder Corneille, Appel, Lucebert etc.) (vanaf €1.000)
Een 18e eeuws Chinees porseleinen serviesdeel, blauwwit versierd met lange lijzen (vanaf €4.000)
Een 18e eeuwse spiegel afgezet met rocailles, bloemen en vogels (vanaf €3.000)
Een gouden mannenhorloge van Jaeger Le Coultre, model Tournante uit de jaren ‘30 (vanaf €2.500)
Een Art-deco zilveren broche afgezet met diamanten (vanaf €2.000)
Het aanschaffen van kunst en antiek is dus vaak financieel aantrekkelijk en het geeft U het plezier van het bezit van een uniek gebruiksvoorwerp of decoratief object. Daarnaast is er nog de onweerstaanbare charme van de ‘doorleefdheid’ van een voorwerp.
Achter ieder object gaat een geschiedenis en verhaal schuil. Het voorwerp is een spiegel van de tijd waarin het is gemaakt door de vormgeving, de voorstelling, het materiaal enzovoorts. Het verhaal wordt grotendeels aan Uw eigen fantasie over gelaten; aan die tafel bijvoorbeeld is twee eeuwen lang gegeten, gedronken, gediscussieerd en gelachen.
Ik hoop dat ik U een beetje enthousiast of in elk geval een beetje nieuwsgierig heb kunnen maken. En dat U gauw eens bij ons komt kijken. En voor diegene die het bezoeken van een veiling hoogdrempelig achten; laat dat nou los. Er is geen markt zo transparant als die van de veiling; het betreft tenslotte een openbare verkoping.
Ik heb mijn bezoekje aan Pauw & Witteman een erg leuke ervaring gevonden. Ik ontving na de uitzending een overweldigend aantal reacties, waarvoor veel dank.
Wellicht mag ik U binnenkort eens in het veilinghuis verwelkomen.
De bestuursvoorzitter van Smit Internationale en Havenman van Jaar 2008 Ben Vree, maakte vorige week de jaarcijfers van zijn bedrijf bekend. Zijn optreden bij Pauw & Witteman zorgde voor heel wat reacties achteraf.
Zelf kijk ik inderdaad van tijd tot tijd graag naar de uitzendingen van Pauw & Witteman wanneer ik niet te laat thuis ben of niet te veel andere zaken te doen heb. Meestal is dit dan lekker lui vanuit bed liggend kijken. Afgelopen donderdag zelf een keer onderwerp van gesprek te zijn geweest in deze uitzending is op zich al een bijzondere belevenis en leuk om mee te maken.
Wat mij zeer verbaasde waren met name de vele reacties achteraf van vrienden, familie, collega’s, kennissen etc. Plotseling kreeg ik SMS-jes en mailtjes van mensen die ik allang uit het oog had verloren of die zelfs inmiddels al ver weg ergens in het buitenland woonden maar toch het programma via “uitzendinggemist” hebben bekeken. Zo kreeg ik mails met hartverwarmende reacties uit Singapore, Frankrijk, Rio de Janeiro etc., maar ook van mensen waar ik het bestaan al lang niet meer van wist.
Het bij-effect van deze uitzending is dus dat ik nu met heel veel plezier al deze mails weer zit te beantwoorden en oude herinneringen kan ophalen met oude bekenden en bestaande vrienden. Alleen daarom al was het voor mij zeer de moeite waard om een keer zelf gast te zijn in dit programma welk klaarblijkelijk een grote kijkdichtheid heeft onder Nederlanders in binnen- en dus ook buitenland.
• Reageer op de inhoud van het blog. Voor algemene reacties op de uitzending, kunt u hier terecht.
• Discussie juichen we toe, maar houd het netjes.
• De redactie behoudt zich het recht voor reacties te verwijderen die in strijd zijn met onze fatsoensnormen.
Door betalingsproblemen van Dubai is er grote onrust ontstaan in de financiële wereld. Marco de Baat is eigenaar van AA Properties Dubai.
PvdA-Kamerlid Samsom ging met FNV-voorzitter Jongerius in debat over de AOW-plannen van het kabinet.
