GroenLinks-leider Halsema worstelde met haar bezoek aan Uruzgan. Enerzijds is ze faliekant tegen de missie in Afghanistan terwijl ze anderzijds vierkant achter de militairen staat.

In de standaardhandleiding voor het maken van dit Gastenblog suggereert de redactie dat je iets zou kunnen schrijven over de borrel achteraf. Ha!
Nu was er misschien alle reden voor, maar een borrel om 9 uur ’s ochtends is dat mij iets te wild. Bovendien is in Kamp Holland alleen alcoholvrij bier te krijgen en dat was al dagen uitverkocht. Maar leuk was het na afloop wel.

Vanwege de hitte startten de opnamen van de twee Uruzgan-uitzendingen om half 7 ’s ochtends. De meeste militairen waren er ruim voor die tijd om een goeie plek te kunnen bemachtigen. Ik was gruwelijk vroeg opgestaan om mijn stukken door te lezen en mezelf, zo goed en zo kwaad als dat daar gaat, op te doffen (dat was maar half geslaagd kon ik gisteravond constateren). Televisieopnamen blijven eng. Het besef van honderdduizenden toeschouwers thuis zorgt voor een verlammend moment van zenuwen als het openingsdeuntje klinkt.

Deze uitzending was ook emotioneel beladen. Ik was me er scherp van bewust dat mijn opvattingen in Kamp Holland niet op enthousiaste bijval kunnen rekenen. Zeker na het indrukwekkende verhaal van Generaal van Uhm over de dood van zijn zoon en de getuigenissen van militairen die elke dag hun leven riskeren, is de boodschap van ‘een verkeerde missie’ ook een akelige om te moeten brengen. Maar ik vind het te gemakkelijk om mijn mening alleen te verkondigen in Nederland. Juist de meest betrokkenen hebben recht op politieke verantwoording.

Ik wilde ook uit kunnen leggen dat ik weliswaar moeite heb met deze missie, maar zeker niet met onze militairen. Ik ben nu twee keer in Uruzgan geweest en elke keer kom ik terug met diep respect: voor het werk dat zij doen én de manier waarop zij dat doen. Wat men verder ook van mijn aandeel in de uitzending vindt, na afloop merkte ik wel dat ik er voor de militairen in was geslaagd om dat onderscheid aan te brengen.

Na de uitzending volgde de ontlading. Veel militairen waren aangedaan door het interview met Van Uhm. Ze waren ook blij om hun werk en leven in het kamp eens zichtbaar te kunnen maken. Bovendien worstelen zij met de wetenschap dat veel mensen in Nederland net als ik weinig fiducie hebben in deze missie. Ik heb me dan ook nog uren lang de blaren op mijn tong staan praten, boven een zoveelste kop koffie. Het zijn geweldige mannen en vrouwen! En de Nederlandse politiek heeft hen opgezadeld met een hondsmoeilijke taak.

Bekijk de betreffende uitzending hier.
Femke Halsema schrijft ook op haar eigen weblog.