Els Lucas blogt: "Wilders zou een voorbeeld kunnen nemen aan Barack Obama"
Advocaat Els Lucas deed in september aangifte tegen Wilders. Het Openbaar Ministerie ging toen niet tot vervolging over, maar doet dit nu alsnog.
Inderhaast aan tafel gevraagd bij Pauw & Witteman merk ik opnieuw het belang een gedegen uitleg te geven over het fenomeen vrijheid van meningsuiting. In tegenstelling tot wat de heer Wilders zijn achterban wil doen geloven, is de beslissing van het Gerechtshof van 21 januari 2009 juist een overwinning van de democratische rechtstaat. Hij doet weliswaar voorkomen alsof hij ‘nu helemaal niets meer mag zeggen’, en dat nu is juist niet het geval. Het Gerechtshof heeft wel heel duidelijk aangegeven dat juist een volksvertegenwoordiger een ruime mate van vrijheid in zijn/haar uitingen toekomt, maar ook dat die vrijheid niet zover gaat dat alles is toegestaan.
Zowel het Openbaar Ministerie als het Gerechtshof onderschrijven, dat er veel vrijheid bestaat om een ideologie te bekritiseren, ook met felle woorden. De kern van het probleem is mijns inziens, dat een gehele bevolkingsgroep als ongewenste criminelen wordt bestempeld. Wilders houdt zijn achterban voor de gek door te stellen, of in ieder geval in sterke mate, de suggestie te wekken, dat het sluiten van de grenzen voor een specifieke bevolkingsgroep DE oplossing is voor alle problemen die zich in de Nederlandse samenleving voordoen. Een zondebok aanwijzen heet dat. Een gemiste kans, lijkt mij. Wilders zou een voorbeeld kunnen nemen aan Barack Obama, die kans heeft gezien gevoelens van angst om te buigen tot hoop voor de toekomst, niet door mensen uit te sluiten, maar juist door serieus de hand uit te steken, ook naar zijn tegenstanders. Daarbij slaagt hij er ook nog in de handen op elkaar te krijgen door duidelijk te maken, dat ieder individu een verantwoordelijkheid voor het geheel heeft te dragen.
