Sophie in ‘t Veld blogt: "De nieuwelingen zullen erg moeten wennen aan debatcultuur EP"
Sophie in ‘t Veld (D66) is Europeaan in hart en nieren en is wars van europessimisme. Dat bleek ook in het debat met de andere lijsttrekkers.
De meeste lijsttrekkers die gisteravond met elkaar in debat gingen, zullen na 4 juni zitting nemen in het Europees Parlement. Als nieuwelingen moeten ze de mores van hun nieuwe werkomgeving leren kennen, en na de kakofonie van gister die enigszins aan Italiaanse talkshows deed denken, vermoed ik dat ze erg zullen moeten wennen aan de debatcultuur in het Europees Parlement (EP).
Het debat is het EP is strak gedisciplineerd. Allereerst om praktische redenen: voor tolken is het onmogelijk om hun werk te doen als er méér dan een spreker tegelijk aan het woord is, of als sprekers elkaar in de rede vallen. Vandaar dat Wim van der Camp de door hem zo begeerde interruptie microfoon in het EP niet zal vinden (kennelijk meent hij dat op te vangen door de inzet van lawaaierige gadgets om collega’s in de rede te vallen).
En in de plenaire (voltallige) vergadering is de spreektijd per spreker beperkt tot een of twee minuten. Hierdoor wordt het debat soms statisch, maar het dwingt de sprekers wel bondig en to the point te zijn.
De debatcultuur in het Europees Parlement is daarnaast een mengeling van de nationale tradities: de polemische, intellectuele traditie van Duitsland, Britse spitsvondigheid en humor en Franse retorische hoogstandjes. Ballerig, puberaal gedrag en de andere sprekers in de rede vallen is in deze debatcultuur volkomen buiten de orde. Parlementariërs – meestal uit de hoek van ultra-rechts en ultra Eurosceptisch – die de aandacht proberen te trekken of het debat te verstoren met geroep en lawaai, kunnen rekenen op de hoon van hun collega’s.
Ook in het EP wordt wel actie gevoerd met zichtbare attributen, zoals T-shirts, vlaggetjes of tekstborden. Maar als het al te bont wordt, grijpt de Voorzitter in. Van mij mag het af en toe wel iets minder strak, een beetje ludieke actie van tijd tot tijd is leuk. Maar ook al wordt het EP steeds jonger en de debatten levendiger, ik vind het eigenlijk toch wel prettig dat we in het EP een oude traditie bewaren: die van de waardigheid van een huis van afgevaardigden.
