Vol spanning leefden veel Amerikanen toe naar de eerste confrontatie tussen McCain en Obama. Tot teleurstelling van Groenhuijsen eindigde het debat in een bloedeloos gelijkspel.

Jammer eigenlijk. Van de swingende Obama die in verkiezingstoespraken stadions aan zijn voeten krijgt, is in zo’n debat weinig over. Ik heb hem wel eens de beste spreker genoemd sinds John Kennedy en Ronald Reagan. Maar daar zie je niks van terug als hij achter een lessenaar tegenover aartsrivaal John McCain staat.

Weg is de ronkende taal. Weg de weidse politieke vergezichten. De bijna messiaanse formules waarmee hij miljoenen Amerikanen heeft ontroerd zijn verdampt. Obama-aanhangers moeten teleurgesteld zijn. Een zesje. Meer valt er niet van te maken.

We hadden thuis in Washington Amerikaanse vrienden te eten en lieten ons ijstoetje om naar het debat te kijken. Het zijn allemaal toegewijde, ja zelfs fanatieke Democraten. Een paar van hen voeren zelfs campagne voor Barack Obama in de staat Virginia waar nogal wat twijfelende kiezers wonen. Ze wisten zeker dat de rechtse, licht bejaarde John McCain ten onder zou gaan tegen de linkse, energieke Barack Obama.

Zouden ze op het puntje van hun stoel zitten om maar geen woord te hoeven missen? Niet dus. Het duurde niet lang of het ging tussendoor ook over hele andere dingen. Over de school van onze kinderen of dat we een lekker rustig weekeinde tegemoet gaan omdat vanwege het belabberde weer (beetje Hollands herfstweer hier in Washington!) de voetbal- en baseball-wedstrijden van de kids vast niet door gaan.

Geloof me, deze vrienden zijn net als ik politieke junkies. Ze aten erg nerveus hun bordje leeg want ze wilden naar de televisie kijken. Geen wonder. Zo’n eerste grote debat is de ultieme test voor de kandidaten. Alle helpers zijn weg. Er is geen uitzinnige menigte die je opzweept. Er huppelen geen politieke dansmariekes in de achtergrond. Er zijn geen excuses meer. Je moet het echt helemaal zelf doen. Zo’n debat is in de lange race naar 4 november als de Champions League bij voetbal of de monsterbeklimming naar Alpe d’Huez in de Tour de France.

Maar het was dus een saai debat. Een beetje als met een voetbalwedstrijd die sullig in 1-1 eindigt. Nou goed dan 2-2, vanwege die paar sprankelende momentjes. Maar voor de rest geen vernietigende oneliners, geen rake grap die de tegenstander van zijn stuk brengt. McCain en Obama draaiden hun vertrouwde lesje af. Wie al meer toespraken van ze had beluisterd hoorde weinig nieuws.

Was het gebrek aan lef? Staat er te veel op het spel voor echt vuurwerk? Dan krijgt de kandidaat al snel het verwijt niet ‘presidentieel’ te zijn. Een van deze twee mannen staat binnenkort immers als de opvolger van George Bush op de statige trappen van Capitol Hill. Er moet een slimme afwisseling zijn van vertrouwen en vechtlust, stijl en strijdbaarheid. Daarbij past geen heftige moddersmijterij.

Met onze Amerikaanse Obama-vrienden hebben we afgesproken aanstaande donderdag weer naar de TV te gaan kijken als de beide running mates – Joe Biden en Sarah Palin – debatteren. Ze weten nu al zeker dat wat Obama nog niet lukte – de genadeklap voor McCain – donderdag heus wél te verwachten is. Palin zal zo blunderen dat het McCain onherstelbare schade toebrengt. Ik riep nog iets over wishful thinking. Maar dat hielp al niet meer. De botte grappen over Palin vlogen al in de rondte.
Misschien zijn de kandidaten in het debat niet erg fel, hun aanhagers zijn dat gezeten voor de televisie wel. Ik ga – ondanks het suffige gelijkspel van vrijdag – dus toch weer lekker kijken.

Klik hier voor de betreffende uitzending.