Geen woorden maar daden: heerlijk die ‘oude politiek’!

De uitzending ging over passie, pure passie. Passie voor het ijs, passie voor de schaatssport, passie te streven naar een betere wereld en gezondheid voor iedereen. Passie ook voor de ‘nieuwe politiek’. En Rita gaat het allemaal heel anders doen…Nieuwe politiek: ze gaat naar de mensen toe! De vraag is nu; met welk programma. Ze presenteerde bij de oprichting van haar partij tien thema’s. Die vervolgens wel heel leeg zijn gebleven (check haar website). En als dat nieuwe politiek is geef mij dan maar oude politiek. Die komt met een tien puntenactieplan om de zorgsystemen rondom eetstoornissen van preventie en vroegsignalering tot nazorg beter op elkaar af te stemmen zodat de patiënt centraal staat en optimaal gebruik kan maken van de aanwezige kennis en kunde. Lees: sneller beter wordt. Best daadkrachtig, die oude politiek.

Maar ook jammer dat die ‘nieuwe politiek’ van Rita wat is blijven zweven onder het plafond van de studio in Amsterdam. Geen idee of het de kijkers ‘geraakt’ heeft. Mij niet. Terwijl ik oprecht geïnteresseerd bent in haar oplossingen van de enorme complexe problemen waar we elke dag weer mee te maken krijgen. Maar die oplossingen, helaas, ze bleven geheim. Geheimhouding en boetes van 1000 euro, het kleeft aan de beweging van Rita “Máár.. de problemen worden opgelost. Het is een kwestie van vertrouwen,” zegt Rita. Tja vertrouwen…

Ik vond het weer een hele belevenis aan tafel te zitten. En met een heel concreet onderwerp namelijk de problematiek rondom de signalering, behandeling en nazorg van eetstoornissen, oftewel de ‘zorgketen’. Deze keten van zorg en hulpverlening rondom deze patiënten is niet optimaal geregeld. Ik heb de afgelopen maanden vele gesprekken gevoerd met (ex-)anorexia patiënten en hun familieleden. Ja ja beste lezer. Ook ‘de gevestigde politieke orde’ praat heel gewoon met mensen over inhoudelijke zaken. Is dat geen mooi staaltje nieuwe politiek? Iets om trots op te zijn dacht ik zo.

Maar goed, het is een heel treurig verhaal dat er jaarlijks jonge kinderen, vaak meisjes, sterven aan deze vreselijke ziekte! Jessica Villerius, documentairemaakster bij de KRO, heeft de schrijnende trieste situaties treffend in beeld weten te brengen. Het is een enorme complexe ziekte waar ‘dé eetstoornis’ maar een uitingsvorm is maar waar vaak meerdere problemen en ziektebeelden onderliggen. Hele gezinnen die van wanhoop niet meer weten bij wie ze terecht moeten en kunnen. De verschillende typen van behandeling die niet inzichtelijk zijn. De rol van de huisartsen die zo belangrijk is in de doorverwijzing van de patiënten naar de juiste klinieken. Het feit dat een ziek meisje ‘niet ernstig genoeg is’ voor een opname in het ziekenhuis maar te complex is voor een eetstoornis kliniek. De handen in het haar en de wanhoop nabij. Komt nog es bij dat de meeste patiënten geen enkel ziektebesef hebben. Wordt het helemaal ingewikkeld als je merkt dat je kind wegglijdt en je geen idee hebt hoe je dit moet stoppen. De politiek kan helaas de ziekte niet aanpakken. Maar ze kan wel zorgen dat de begeleiding, opvang en behandeling van de patiënten adequaat is georganiseerd in het zorgsysteem.

De documentaire van Jessica sterkt mij om door te gaan deze strijd te vertalen in politiek beleidslijnen. Waarbij ik, ondersteund door mijn coalitiepartners, de ministers van Jeugd & Gezin en van Volksgezondheid een actiepuntenplan ga aanbieden. In dit actiepuntenplan worden concrete suggesties en oplossingen aangedragen voor feitelijke problemen in de zorgsystemen. En laten we dan nu toch eens de patiënt centraal stellen en niet de instituties zoals de huisartsen en de zorgaanbieders.  Zij moeten ondersteunend laten zijn aan de vraag van de patiënt.

Het is nu dan ook niet meer de vraag óf de zorgverleningsketen beter op elkaar moet worden afgestemd. De vraag is nu wannéér hebben we dat voor elkaar! Samen met Jessica, hulpverleners, ervaringsdeskundigen, patiënten, ouders van patiënten en anderen gaan we dit probleem te lijf! Ik zeg: geen woorden maar daden en het interesseert mij niet of dit nu oude of nieuwe politiek is als het maar gebeurt!

Het resultaat telt: volg me op www.cda.nl/uitslag

Bekijk hier de hele uitzending.

Europarlementariër Esther de Lange (CDA) hekelde het plan van ex-Beatle Paul McCartney om op maandag een ‘meat free day’ in te stellen. 

Paul McCartney tegenspreken, dat doe je niet zomaar. Vele reacties waren het gevolg. Tot aan mijn Britse schoonfamilie aan toe, want zeker in Engeland is Sir Paul een grootheid, die je niet zomaar afvalt. Het wordt dus een lastige Kerst, daar in Engeland, dit jaar. Bij de traditionele kalkoen en de vegetarische ‘cashew bake’ van mijn schoonzusje zal het thema zeker opnieuw aangesneden worden. Daarbij zal ons kerstmenu mijn punt alleen maar onderstrepen.

Het pleiten voor een ‘meat free day’ is kort door de bocht, was en blijft mijn stelling. Het feit dat veel Nederlanders dat al doen nog daargelaten (veel afwisseling en alles met mate blijft nu eenmaal het best voor je gezondheid). Maar als je weet dat 50% van het geproduceerde voedsel nooit geconsumeerd wordt en dat 20 procent van onze volle supermarktkar uiteindelijk in de prullenbak verdwijnt, dan moet je toch concluderen dat er ook door het zuiniger omgaan met voedsel veel te winnen valt. Een kliekjesdag, dus! Daarnaast vind ik het jammer dat de ex-Beatle en zijn volgelingen alle ‘meat’ over één kam scheren. Vergelijk je Zuid-Amerikaans rundvlees met de consumptie van bonen, dan hebben ze een punt: een Argentijnse steak heeft per kilo een CO2 impact van maar liefst 60 kilo. Bij een Europees biefstukje is dat 15 kilo. Wat verklaart het grote verschil? De intensievere houderijsystemen in Europa. In dit geval is intensiever dus beter; een ‘inconvenient truth’ voor bepaalde partijen, maar wel waar. Dan kan Marianne Thieme flippen wat ze wil, de cijfers liegen niet. In het geval van varkensvlees en kip worden de verschillen met vegetarische alternatieven nog kleiner. Kip heeft een CO2 impact van 2,6 kilo per kilo product en cashewnoten 2,3 kilo.

Daarmee doet mijn kerstlunch qua CO2 dus niet onder aan de (overigens ook heerlijke) ‘cashew bake’ van het vegetarische deel van de familie. Om over de heerlijke kliekjes de volgende dag (kalkoen op brood met cranberrysaus – delicious!) nog maar te zwijgen… Allen alvast een goede Kerst gewenst!

Bekijk hier de gehele uitzending.

Worden er in Nederland teveel telefoons getapt? Daarover ging Tweede Kamerlid Madeleine van Toorenburg (CDA) tijdens de uitzending in debat met advocaat Inez Weski.

Zo voer je een kamerdebat over telefoontaps en zo ben je ineens onderweg naar Pauw en Witteman om daarover een discussie te voeren met, onder meer, advocate Inez Weski. Dat de dag zo zou verlopen had ik niet gedacht, met al het geweld over de kilometerheffing. Het kan verkeren. Een hele ervaring! Boeiend ook hoe zo’n uitzending wordt voorbereid. Eerst mag het publiek van alles vragen, bij voorkeur niet over de te behandelen onderwerpen, en meteen zitten we midden in de discussie over de spitsheffing en de afluisterpraktijken. Een zeer betrokken en belangstellend publiek, dat moet worden gezegd. Wel een beetje het ‘hol van de leeuw’, omdat alles meteen met alles werd verbonden: de gevreesde privacy-schending van de kastjes voor in de auto, de zogenaamde ‘stasi-achtige afluisterpraktijken en de ‘geheime’ wereld van de prostitutie. Dat maakte de avond natuurlijk wel fascinerend.

Aan mij de schone taak ons standpunt toe te lichten. Wij vinden natuurlijk ook dat er best veel wordt getapt maar liever zo inzicht krijgen in criminele netwerken, dan via verregaande deals met criminelen of door misdrijven maar te laten lopen om zo te zien hoe het zich allemaal ontwikkelt. Dan maar wat meer taps. En natuurlijk wordt in Nederland meer getapt dan in Engeland. Daar worden tapverslagen niet toegelaten als bewijs. Woeste Weski was het natuurlijk helemaal niet met mij eens en zo werd het een levendig debat. Zij is bekend om haar dramatiek, rustig blijven dus. Uitleggen hoe het wel zit, want de kijker moet het goed kunnen begrijpen.

Na ons debat werd de schijnwerper gericht op de komende musical over Yab Yum. Prettig dat ik er vooraf nog even op gewezen was dat, ook al ben je zelf niet aan het woord, de camera’s wel op je gericht kunnen zijn. Veel van de reacties die ik later kreeg gingen over mijn gelaatsuitdrukkingen tijdens dit item. In het bijzonder na de uitspraak “De meisjes deden natuurlijk precies wat ik wilde.” Brrrr.

Na afloop nog een gezellige borrel en met de taxi terug naar ’s-Hertogenbosch. Een interessante rit, omdat de taxichauffeur mij heel uitvoerig en gedegen uitlegde waarom die taxiwet zo problematisch is. Fijn om zo meer inzicht te krijgen in wat mensen bezig houdt, ook, misschien wel juist, op onderwerpen waar je zelf niet ‘over gaat’. Om 01:30 kon de sleutel weer in het slot van de voordeur, maar eenmaal in bed was het lastig de slaap te vatten. Teveel adrenaline. Best lastig als om 06:05 de kids op je springen omdat ze NU willen weten of de Sint is langs geweest. Bijzonder dat kinderen het nog zo op prijs stellen dat iemand in het holst van de nacht zomaar je huis binnen sluipt. Over privacy gesproken…

Bekijk hier de gehele uitzending.

Tweede Kamerlid Mirjam Sterk (CDA) reageerde op de intergratienota van minister Eberhard van der Laan.

‘Een ding weet je in de politiek zeker, en dat is dat je niets zeker weet.’ Ik weet niet van wie ik deze uitspraak ooit heb gehoord, maar dat is wel waar ik gisteren aan moest denken toen ik op weg was naar Amsterdam. Je bereidt je natuurlijk zo goed mogelijk voor op de punten die je wilt inbrengen. De integratievisie van minister Van der Laan is stevig en reëel. Maar naast de forse maatregelen op het gebied van de huwelijksmigratie, zou er wat ons betreft nog wel verder gegaan mogen worden op sommige punten. Een diplomavereiste voordat mensen naar Nederland komen maakt dat er veel minder geld nodig is om achterstanden weg te werken en maakt dat mensen makkelijk hun plek kunnen vinden. Een leerplicht voor iedereen die nog geen startkwalificatie heeft en een vorm van maatschappelijke stage in de inburgeringcursus om te zien wat er belangeloos in Nederland wordt gedaan. Mij kon niks gebeuren. Maar er gebeurt altijd iets wat je niet verwacht.

Zo begon de uitzending met een korte impressie van een bezoek aan de koningin dat er uiteindelijk toe leidde dat een Kamerlid twee uur later zijn aftreden aankondigde. Dat had Boekestijn ’s ochtends vast niet gedacht. Ik vraag me echt af wat deze man bezield heeft, want zoiets doe je gewoon niet. De redactie was in rep en roer. Terwijl we bijna begonnen, bleek dat Mark Rutte een reactie wilde geven. Redactie blij en ik ook.

Het werd een wat rommelige uitzending door de slechte verbinding met Venlo. Maar ook boeiend. Topsporters die ook topmuzikanten zouden kunnen worden door een bepaalde unieke ontwikkeling van de hersenen. Ik moest onwillekeurig denken aan een Patrick Kluivert als pianist, maar kon me daar niet zo veel bij voorstellen. Het pianospel was prachtig en de TBS-documentaire lijkt me de moeite waard. Kortom: het ging anders dan gedacht. Maar dat heeft ook zijn positieve kanten. Althans voor mij dan…

Bekijk hier de gehele uitzending.

Ben ik tevreden? Ja zeker, ik kon duidelijk maken waar wij voor gaan. Pro-Europees, maar wel kanttekeningen. Want Europa moet meer ambitie tonen de komende vijf jaren maar ook over bepaalde zaken niet gaan. Ambitie op de terreinen van energie, economie, immigratie en veiligheid. En laat aub gezondheidszorg, pensioenen, onderwijs en sociale zekerheid aan Nederland over. Het volgende debat lonkt: vanavond in Assen. De stad van de TT! Ik kan de gezichten van mijn collega’s en hun argumenten dromen. Maar vervelen, ho maar. Wees gewaarschuwd, de motor van Europa komt op snelheid!

Bekijk hier de volledige uitzending.

Geachte heer Wijffels, beste Herman,

Een brief van mij verwacht u wellicht niet en ik zou me ook niet tot u richten als de nood niet hoog was. Ik veronderstel dat u de economische en politieke ontwikkelingen in Nederland op de voet volgt, temeer daar u als informateur de geestelijke vader bent van het huidige kabinet. Net als ik maakt u zich wellicht grote zorgen over de moeizame crisisonderhandelingen in het kabinet, die – nadat ze al rijkelijk laat startten – nu onderbroken zijn voor een lang weekend. Dit weekend vindt het congres van de PvdA plaats en de PvdA-leden zullen de onduidelijkheid gebruiken om hun eigen lijst met eisen op tafel te leggen. Als de politieke onderhandelaars er volgende week niet uitkomen dan staat voor volgend weekend het CDA-congres op de agenda en ook daar zullen eisen worden geformuleerd. Het negatieve effect is dan dat de loopgravenoorlog tussen de twee grootste partijen in het kabinet nog heviger wordt dan deze al is.

De coalitiepartners lijken vooral af te willen koersen op een politieke uitruil, die alle drie betrokken partijen zo min mogelijk electorale schade oplevert. In dat geval is het best denkbare resultaat een modderig compromis, dat te bescheiden investeringen bevat, in de omstandigheden te grote bezuinigingen en slechts symbolische afspraken over de noodzakelijke hervormingen. Zo’n compromis sleept de drie coalitiepartijen misschien door de economische crisis maar de Nederlandse samenleving niet. U zult het met mij eens zijn dat onze samenleving nu het meeste gebaat is bij forse en snelle investeringen om de werkloosheid af te remmen en bij duurzame hervormingen om de begroting weer op orde te krijgen en de arbeidsmarkt te moderniseren. U zult het ook met mij eens zijn dat dit crisispakket daadkrachtig politiek leiderschap vereist, en de bereidheid van alle betrokkenen om over hun eigen schaduw heen te springen. GroenLinks in ieder geval bereid pijnlijke maatregelen voor haar rekening te nemen, als deze leiden tot meer werk en tot een Green Deal, waarvan u ook een verklaard voorstander bent.

Voor de crisismaatregelen wordt, zoals u weet, het regeerakkoord opengebroken. Aangezien u CDA, PvdA en CU twee jaar geleden wist te overreden tot samenwerking, zou ik nu een dringend beroep op u willen doen om de onderhandelingen heel snel in goede banen te leiden. U heeft daarbij grote kennis van de internationale en nationale economie en in uw carriere meermalen aangetoond dat u in moeilijke onderhandelingsomstandigheden uitkomst kunt bieden. Bovendien bent u zich er ook zeer van bewust dat de economische en klimaatcrisis gelijktijdig en samen moeten worden bestreden. Begin volgende week wil ik de premier verzoeken om u tijdelijk de leiding te geven om de onderhandelingen over een nieuw regeerakkoord heel snel vlot te trekken en in de gewenste richting te duwen. Ik hoop dat u dit verzoek wilt ondersteunen door uw bereidheid om te hulp te schieten, kenbaar te maken.

In afwachting van uw reactie groet ik u hartelijk,

Femke Halsema

Onderweg naar het overleg in de Kamer zet ik de auto twee keer aan de kant om vier interviews af te geven aan radiozenders. Het is negen uur als ook een redacteur van Pauw en Witteman belt. De rest van de dag verloopt in de roes van het debat met de minister. Het doorbreken van de weerstand bij mijn collega’s die reageren vanuit een Pavlov-reactie neemt enige tijd in het beslag. Alsof het CDA verplicht tot het elke avond met je schoonmoeder op de bank zitten. Verder veel telefoongesprekken, sms’jes en interviews. Ondertussen stromen de mails met veel steunbetuigingen binnen. Met Lukas, mijn voorlichter, bereid ik onder het eten de andere thema’s van het programma voor.

Na zeven jaar zijn de zenuwen een stuk minder voor een uitzending. Toch blijft er een gezonde dosis gezonde spanning. Ik bereid me voor op de verwachte Pavlov-reactie bij mijn tafelgenoten, maar de uitzending verloopt eigenlijk prima. Op een bepaald moment leek de discussie er op uit te draaien dat het helemaal goed komt als er maar alleen vrouwen aan de macht zouden zijn. En als sporadisch lezer van chicklit – ik beken – had ik willen zeggen tegen Komrij dat ik ook niet de hele avond naar Buitenhof wil kijken maar soms ook gewoon naar Pauw en Witteman. Maar mannen van het statuur van Nordholt en Komrij val je niet in de rede. De verwachte reactie bleef uit en ik kreeg steun vanuit alle hoeken van de tafel. Na de uitzending opnieuw veel sms-jes. Dat voelt als cadeautjes na een brave, maar leuke uitzending.

Bekijk hier de gehele uitzending.

Laila Na’lawi riep met andere Palestijnse Nederlanders de Nederlandse regering op het Israëlische geweld te veroordelen. Ze ging in discussie met CDA-Kamerlid Haverkamp.

Samen met 20 andere Nederlanders van Palestijnse afkomst heb ik een open brief aan de regering ondertekend. De brief roept de regering op om de aanval van Israël op de Gazastrook ondubbelzinnig te veroordelen, iets wat helaas tot nu toe nog steeds niet is gebeurd. De brief was de aanleiding voor P&W om mij uit te nodigen aan tafel.

Daar mocht ik in gesprek met Maarten Haverkamp van het CDA. Ondanks dat ik het CDA- standpunt al kende, verbaasde hij me toch. Hij wilde of kon maar niet de zaken benoemen zoals ze zijn: buiten proporties, inhumaan, onrechtvaardig. Ik vind het wel goed van hem dat hij aanschoof ondanks het feit dat de overige tafelgasten duidelijk een andere mening waren toegedaan.

De tijd voorbij vloog voorbij en ik had nog zoveel meer willen zeggen. Over de uitspraken van Jort Kelder bij P&W eerder deze week bijvoorbeeld. Hij suggereerde dat de Palestijnen willens en wetens hun kinderen het dak of de straat op sturen om kogels op te vangen. Met dit soort opmerkingen probeert hij de Palestijnen te ontmenselijken en ze als beesten af te schilderen. Want dan is het makkelijker het grote aantal doden, waarvan 1 op de 3 kind (!), te rechtvaardigen onder het mom van ‘ach, het zijn toch maar barbaren’. Echt diep triest en zo onwaar.
Gelukkig hoef ik mijn best niet eens te doen om dit te ontkrachten. Een druk op de knop van je afstandsbediening en je kunt op Al Jazeera zien hoeveel verdriet en leed er op dit moment in de Gazastrook is.

Van een zeer zwaar onderwerp schakelden we over naar iets luchtigs dat op dit moment net zoveel (en misschien nog wel meer!) mensen in Nederland bezighoudt: schaatsen! Wat een leuke inside stories van Herbert Dijkstra. Hij kon ze ook heel goed vertellen.

Salah Edin had ik wel eens van gehoord, naar aanleiding van zijn foto die gebruikt was in de film Fitna. Ik vind discussies over muziekteksten niet zo bijster interessant. In de jaren ’70 werden er ook liedjes geschreven over drugs, rebellie en geweld en dat vindt men nu romantisch. Ik denk dat hier de uitdrukking geldt: don’t judge a book by its cover.

Al met al was het een boeiende en gevarieerde avond. En ik ben tevreden dat ik de mensen in Gaza een stem heb kunnen geven.

Bekijk hier de volledige uitzending.