Sabine Uitslag blogt: “Ik vond het weer een hele belevenis om aan tafel te zitten.”
CDA-Kamerlid Sabine Uitslag stelde naar aanleiding van de documentaire ‘Vel over Probleem II’ opnieuw Kamervragen aan Minister Ab Klink van Volksgezondheid.
Geen woorden maar daden: heerlijk die ‘oude politiek’!
De uitzending ging over passie, pure passie. Passie voor het ijs, passie voor de schaatssport, passie te streven naar een betere wereld en gezondheid voor iedereen. Passie ook voor de ‘nieuwe politiek’. En Rita gaat het allemaal heel anders doen…Nieuwe politiek: ze gaat naar de mensen toe! De vraag is nu; met welk programma. Ze presenteerde bij de oprichting van haar partij tien thema’s. Die vervolgens wel heel leeg zijn gebleven (check haar website). En als dat nieuwe politiek is geef mij dan maar oude politiek. Die komt met een tien puntenactieplan om de zorgsystemen rondom eetstoornissen van preventie en vroegsignalering tot nazorg beter op elkaar af te stemmen zodat de patiënt centraal staat en optimaal gebruik kan maken van de aanwezige kennis en kunde. Lees: sneller beter wordt. Best daadkrachtig, die oude politiek.
Maar ook jammer dat die ‘nieuwe politiek’ van Rita wat is blijven zweven onder het plafond van de studio in Amsterdam. Geen idee of het de kijkers ‘geraakt’ heeft. Mij niet. Terwijl ik oprecht geïnteresseerd bent in haar oplossingen van de enorme complexe problemen waar we elke dag weer mee te maken krijgen. Maar die oplossingen, helaas, ze bleven geheim. Geheimhouding en boetes van 1000 euro, het kleeft aan de beweging van Rita “Máár.. de problemen worden opgelost. Het is een kwestie van vertrouwen,” zegt Rita. Tja vertrouwen…
Ik vond het weer een hele belevenis aan tafel te zitten. En met een heel concreet onderwerp namelijk de problematiek rondom de signalering, behandeling en nazorg van eetstoornissen, oftewel de ‘zorgketen’. Deze keten van zorg en hulpverlening rondom deze patiënten is niet optimaal geregeld. Ik heb de afgelopen maanden vele gesprekken gevoerd met (ex-)anorexia patiënten en hun familieleden. Ja ja beste lezer. Ook ‘de gevestigde politieke orde’ praat heel gewoon met mensen over inhoudelijke zaken. Is dat geen mooi staaltje nieuwe politiek? Iets om trots op te zijn dacht ik zo.
Maar goed, het is een heel treurig verhaal dat er jaarlijks jonge kinderen, vaak meisjes, sterven aan deze vreselijke ziekte! Jessica Villerius, documentairemaakster bij de KRO, heeft de schrijnende trieste situaties treffend in beeld weten te brengen. Het is een enorme complexe ziekte waar ‘dé eetstoornis’ maar een uitingsvorm is maar waar vaak meerdere problemen en ziektebeelden onderliggen. Hele gezinnen die van wanhoop niet meer weten bij wie ze terecht moeten en kunnen. De verschillende typen van behandeling die niet inzichtelijk zijn. De rol van de huisartsen die zo belangrijk is in de doorverwijzing van de patiënten naar de juiste klinieken. Het feit dat een ziek meisje ‘niet ernstig genoeg is’ voor een opname in het ziekenhuis maar te complex is voor een eetstoornis kliniek. De handen in het haar en de wanhoop nabij. Komt nog es bij dat de meeste patiënten geen enkel ziektebesef hebben. Wordt het helemaal ingewikkeld als je merkt dat je kind wegglijdt en je geen idee hebt hoe je dit moet stoppen. De politiek kan helaas de ziekte niet aanpakken. Maar ze kan wel zorgen dat de begeleiding, opvang en behandeling van de patiënten adequaat is georganiseerd in het zorgsysteem.
De documentaire van Jessica sterkt mij om door te gaan deze strijd te vertalen in politiek beleidslijnen. Waarbij ik, ondersteund door mijn coalitiepartners, de ministers van Jeugd & Gezin en van Volksgezondheid een actiepuntenplan ga aanbieden. In dit actiepuntenplan worden concrete suggesties en oplossingen aangedragen voor feitelijke problemen in de zorgsystemen. En laten we dan nu toch eens de patiënt centraal stellen en niet de instituties zoals de huisartsen en de zorgaanbieders. Zij moeten ondersteunend laten zijn aan de vraag van de patiënt.
Het is nu dan ook niet meer de vraag óf de zorgverleningsketen beter op elkaar moet worden afgestemd. De vraag is nu wannéér hebben we dat voor elkaar! Samen met Jessica, hulpverleners, ervaringsdeskundigen, patiënten, ouders van patiënten en anderen gaan we dit probleem te lijf! Ik zeg: geen woorden maar daden en het interesseert mij niet of dit nu oude of nieuwe politiek is als het maar gebeurt!
Het resultaat telt: volg me op www.cda.nl/uitslag
Europarlementariër 




Laila Na’lawi riep met andere Palestijnse Nederlanders de Nederlandse regering op het Israëlische geweld te veroordelen. Ze ging in discussie met CDA-Kamerlid Haverkamp.