Manon Uphoff blogt: “Waylon en Midas zorgen voor lucht.”
Manon Uphoff schreef het boek De spelers, waarin een Nederlandse vrouw een relatie krijgt met een vluchteling uit Sarajevo.
Als ik de studio binnenkom tref ik Arnold Karskens die achter internet door het openingshoofdstuk van De Spelers scrolt. Hij kent Sarajevo goed, zegt hij, was altijd onder indruk van veerkracht van de mensen daar, maar is er vanavond om Teun de Groot te begeleiden die zijn verhaal doet over aanhouding en rechtzaak tegen oud SS-er Heinrich Boere. Die ochtend heb ik Boere voorbij zien komen in nieuwsflarden, een miezerig mens.
Na afloop van de uitzending (‘Je gaat NIET aan je haar zitten,’ had ik als advies gekregen, ja, het zijn suffe details, maar sinds ik, mijn hand geklemd om een enorm cognacglas als om een reddingsboei de indruk wekte dat ik zonder alcohol nog geen seconde door zou komen, neem ik zulke adviezen ter harte) praten we na. ‘Is het erger als de moordenaar van je vader een miezerig, klein, druilerig mens is?’ is de teneur van het gesprek, en ja, dat is erg. ‘Veel oorlog,’ zegt Jeroen Pauw na afloop. Maar Waylon en Midas zorgen voor lucht, Midas door te vertellen dat inenten tegen de Mexicaanse griep onzin is (steeds als ik dat ‘Mexicaanse’ bij ‘griep’ hoor denk ik aan een heel vrolijk soort griep, met sambaballenhoofdpijn en een opgewekte Caramba!koorts), en door nog eens te benadrukken dat bacillen met een woeste snelheid door elk papieren zakdoekje scheuren, Waylon door met glanzende kuif en blauwe ogen zowel de mooie jongen als een verrot goede muzikant te zijn.
Het gesprek aan tafel verloopt goed, de vragen zijn relevant, het cliche, dat een kwartier kort is, is waar, maar ik voel me prettig bij de gasten, en aan tafel, die veel kleiner is dan verwacht, en ben onder de indruk van de vastgehouden koele woede van Teun de Groot. ‘Als hij 1 dag vastzit, die Boere, en dan sterft, is het ook goed,’ zegt hij.
Ik kom er niet aan toe om tegen Midas Dekker te zeggen dat hij eigenlijk ook mijn Nemesis is, en die van elke schrrijver! Want bij elke lezing, waar dan ook in het land, valt bij ontvangst te horen: ‘Vorige keer, met Midas Dekker, was het zooo leuk!’
Mijn dochter geeft na afloop haar fiat. Dan is er de wijn, daarna de vriendelijke chauffeur naar huis. Mijn zus belt. ‘Midas Dekker was lachen,’ zei ze, en daarna zegt ze iets vriendelijks over mij.
Zo wil je dan elke dag wel bij P en W zitten.
