Hero Brinkman blogt: “Met de PvdA weet je het nooit.”

20091026-still-hero_brinkmanPVV-Kamerlid Hero Brinkman was maandag te gast bij Pauw & Witteman nadat hij voor de derde keer een bezoek had gebracht aan de Nederlandse troepen in Uruzgan.

Gisteravond een zeer gezellige uitzending van Pauw en Witteman gehad. Drie zeer lieftallige dames aan de tafel (nee, ik doe niet flauw) en de ontspanning was duidelijk zichtbaar. Het was voor mij zeer verrassend dat de PvdA met een overweldigende meerderheid van 70 tegen 30 % voor had gestemd wat betreft de AOW naar 67. Het slappe compromis in de vorm van een uitzondering voor zware beroepen is natuurlijk compleet onwerkbaar en gedoemd te mislukken. Tja, een regentenpartij ten top die met alle macht vast houdt aan het pluche en bang is dat na de volgende verkiezingen voor vele politici andere mooie baantjes gezocht moeten worden. Ongelooflijk dat ik in mijn jonge jaren nog ooit lid ben geweest van deze club. Wat is er toch in vredesnaam met deze zogenaamde volkspartij aan de hand?

Moet nog even terugdenken aan het debat over Uruzgan. Ik hoop toch echt dat mevrouw Hamer deze keer voet bij stuk houdt en geen enkele verlenging of nieuwe missie in Afghanistan toestaat na oktober volgend jaar. Maar laten we eerlijk zijn: met de PvdA weet je het nooit. Iets wat echt ondergesneeuwd is van mijn kant tijdens het debat over Uruzgan is mijn waardering voor ons leger in het algemeen en onze individuele soldaat in het bijzonder. Laat ik daar dan ook maar helder over zijn. Ik ben ook megatrots op ons leger en op de prestaties van onze soldaten. Daar ligt het ook echt allemaal niet aan. Ook het legermanagement is natuurlijk van een zeer hoog niveau, daar hoeven we ons in de wereld absoluut niet voor te schamen. Het is de politiek die over Afghanistan de verkeerde beslissing neemt. Denkend dat wij met ons geld en onze legers “the hearts and minds” van dit trotse, maar eeuwen door vreemden onderdrukte volk, wel even in een paar jaar kunnen veroveren. Een land dat uiterlijk en innerlijk nog in de middeleeuwen verkeert, kan niet binnen een paar jaar met volle overtuiging overwonnen en getransformeerd worden tot een jonge westerse democratie. Dat is een proces van eeuwen en zal gedragen en gedreven moeten worden door het volk en niet door een vreemde mogendheid.

Bekijk hier de hele uitzending.

Diederik Samsom blogt: “Geld staat niet voor de klas en geld surveilleert niet op straat.”

diederik samsomPvdA-Kamerlid Samsom ging met FNV-voorzitter Jongerius in debat over de AOW-plannen van het kabinet.

Beste Agnes,

Dank voor je blogbrief vandaag. Ja, ik ben erbij op 21 november. Om te demonstreren voor een sociale en toekomstgerichte AOW. Dat mijn ideeën over zo’n AOW wat verschillen van die van jou, lijkt me niet bezwaarlijk voor mijn deelname. Uiteindelijk gaat het immers om hetzelfde doel: hoe houden we de publieke voorzieningen in de toekomst overeind en zorgen we dat mensen op een fatsoenlijke manier hun arbeidzame leven doorkomen.

Over dat eerste lijken we het bijna eens. Ook jij ziet immers de enorme tekorten die er in de zorg, in het onderwijs en in andere delen van de publieke sector ontstaan in de komende tientallen jaren. En dat gaat over meer dan geld. Geld kun je op veel manieren bij elkaar halen, zoals jullie in je alternatieve plan van juni ook lieten zien. Helaas zijn de ‘alternatieven’ sinds de crisis geen ‘alternatieven’ meer maar  ‘aanvullingen’, dankzij de crisis hebben we ze inmiddels allemaal nodig. En de belangrijkste: bezitters van dure huizen zwaarder belasting, AOW fiscaliseren en zorgpremies eerlijker delen, doen we ook al.

Maar het overeind houden van publieke voorzieningen gaat ook over mensen. Geld verzorgt immers geen ouderen, geld staat niet voor de klas en geld surveilleert niet op straat. Dat doen mensen. En natuurlijk moeten we dan in de eerste plaats zorgen dat mensen die nu langs de kant staan, waaronder veel 50-plussers, aan een baan komen. Daar zijn we ook mee bezig en daar worden spectaculaire resultaten geboekt. Ook mede dankzij jullie inspanningen. Maar ook jullie zijn je gaan realiseren dat dat alleen niet genoeg is. Dat blijkt wel uit het nieuwe alternatieve plan dat jullie in september bij de SER inbrachten. Dat plan zorgt ervoor dat mensen in de toekomst iets langer moeten doorwerken om dezelfde AOW-uitkering per maand te krijgen. Mijn jongere zus moet in jullie plan langer doorwerken om dezelfde AOW te krijgen als ik. Daarmee zorg je dat mensen langer op de arbeidsmarkt blijven en dat lijkt al heel veel op ons voorstel. Jullie zijn niet de club van ‘65 is 65’, jullie denken net als wij iets verder dan de neus lang is.

Er zijn wel verschillen tussen jullie plan en dat van ons. Als mijn zus een zware baan heeft, mag ze in ons plan stoppen als ze 65 is en krijgt ze 70 procent van het laatstverdiende loon. Jullie plan houdt geen rekening met zware beroepen, ze blijft dan achter met een lagere AOW op 65. Als ze onverhoopt een WIA-uitkering heeft dan stopt die bij jullie per 65 en wordt ingeruild voor een lagere AOW. Dat doet ons plan niet, daar lopen de uitkeringen door tot 67. En een buurman hier om de hoek, die nu 57 is, wordt in ons plan geheel ontzien – hij staat immers vlak voor pensioen, is vroeg begonnen met werken en dreigt nu toch al aanvullend pensioen mis te lopen door de crisis- maar moet in jullie plan meteen meedraaien en krijgt dus een iets lagere AOW.

Er valt nog genoeg te discussiëren over de vraag wat nu echt de meest sociale invulling is van ons gezamenlijke doel: de prachtige verzorgingsstaat en fatsoenlijk werk voor iedereen. De discussie gister leverde al één resultaat op: zware beroepen – waar jullie plan niet over repte – gaan we nu samen te lijf. Honderd jaar gezamenlijke strijd voor betere arbeidsvoorwaarden is immers nog niet af. Moedig Voorwaarts.

Met strijdbare groet,

Diederik

Volg Diederik Samsom ook via de flips die hij voor Pauw & Witteman maakt.

Agnes Jongerius blogt: “Diederik, zie je 21 november.”

agnes jongeriusFNV-voorzittter Agnes Jongerius ging bij Pauw & Witteman in debat met PvdA-Kamerlid Diederik Samsom over de AOW-plannen van het kabinet.

Diederik Samsom. Hij zei dat hij er bij was. Maar heeft hij het wel begrepen dan, waar we in 2004 voor streden op het Museumplein? Het ging over het recht om eerder te stoppen met werken. Niet alleen voor mensen met een zwaar beroep, maar voor alle mensen in Nederland. Zelf extra kunnen sparen om eerder te kunnen stoppen met werken. “Het blijft allemaal hetzelfde, het schuift gewoon twee jaar op.” Daarmee probeerde Samsom uit te leggen dat het kabinet helemaal niet aan de gemaakte afspraken over (vroeg-) pensioen morrelt.

Diederik, zo mis je niet alleen de kans om de mensen zelf te laten kiezen wanneer hun AOW in gaat. Je ontneemt ze ook nog eens de keuzemogelijkheid die we in 2004 samen hebben bedongen voor de pensioenen. Dat noem ik ouderwets, ik had je betrouwbaarder en moderner verwacht.

Ik ben blij dat jij het in ieder geval wel met mij eens bent dat er meer dan twee zware beroepen zijn in Nederland. Of eigenlijk één, want meneer Wientjes (voorzitter VNO-NCW, red.), de mijnen in Limburg zijn al een tijdje geleden gesloten. Ik ben benieuwd Diederik hoe jij heel ‘zwaar werkend’ Nederland gaat helpen. Hoe ga jij voorkomen dat Nederland een groot uitzendbureau wordt?

En Diederik, ik ben erg blij met je toezegging om in november mee te demonstreren voor een eerlijke en echt sociale AOW. Waar zullen we afspreken op 21 november? Groningen, Eindhoven of Rotterdam?

Misschien is Rotterdam de beste keuze. Dan komen we vast ook dé linksbuiten van Feyenoord, Coen Moulijn tegen. Die zei bij het verlaten van het pand: “Agnes, houd je rug recht, ik sta achter je”.

Bekijk de gehele uitzending.

Irene Moors blogt: “Ik ben toch bang dat ik slecht getimed iets heel doms zeg.”

R20090930-irene_moorsTL bestaat 20 jaar. Irene Moors is een van de bekendste gezichten van de zender en was een van de pioniers die in Luxemburg de start van RTL Véronique meemaakten.

Ik zal eerlijk zijn. Ik ben vaker uitgenodigd bij het programma Pauw & Witteman maar had altijd 2 redenen om niet te gaan. Ten eerste: ik ben een ochtendmens en tussen 23.00 uur en 24.00 uur ben ik niet op mijn scherpst ! Ten tweede: de politieke en actuele onderwerpen in P&W zijn vaak boeiend maar erover meepraten is iets anders. Faalangst dus. Ik ben toch bang dat ik slecht getimed iets heel doms en verkeerds zeg tijdens zo’n uitzending.

De uitnodiging kwam. Reden van invitatie : 20 jaar bij RTL! Nu kon ik toch niet weigeren. Die faalangst moest ik nou toch echt na 20 jaar LIVE tv maken overboord zetten. Bovendien had ik nog de TV kantine te promoten en had ik net een montage van hoogtepunten van Telekids achter de rug dus ik was helemaal in de mood om terug te blikken. Ik doe het. Die avond zat ik aan tafel met vijf mannen in colbert al dan niet met stropdas. Toch is het ongemakkelijk als enige vrouw tussen grijzende intelligente heren. Zeker na het floppen van de Tafel van 5 worden vrouwen aan een talkshow tafel minder serieus genomen. Ik voelde de druk. ‘Als ik nou maar niet iets stoms zeg’.

Naast mij zat de omstreden viroloog Ab Oosterhuis die tijdens het gesprek abosluut niet heeft kunnen overtuigen onschuldig te zijn aan belangenverstrengeling. Ik vroeg mij minutenlang af waarom Osterhaus, als hij niets te verbergen heeft, hij toch het risico van de twijfel niet weghaalt. Waarom geen aandelen in totaal iets anders. “Wat dacht u van aandelen in bakstenen?” dacht ik nog aan tafel. Ik heb het niet durven zeggen.

Schuin tegenover mij meneer Wientjes die Agnes Jongerius bijna tot tranen toe boos en verdrietig heeft gemaakt door zijn ‘niet verschijnen’ en daarmee het AOW overleg het stempel ‘officieel mislukt’ heeft meegegeven. Aardige man die Bernard maar hoe denigrerend naar mevrouw Jongerius die waarschijnlijk ook alles heeft geprobeerd in haar kunnen om de boel te redden. De hoed en de rand weet ik er niet van. Maar tot iemand die zo boos is lacherig zeggen “ik bel haar wel weer”. Ik kon het niet aan. Ik ben blij dat ik niet getrouwd ben met deze Bernard. Weggaan om sigaretten te halen en dan
nooit meer terugkomen. En dan later nog even roepen “we bellen nog wel”.

Iemand die niet gehinderd wordt door enige bescheidenheid is Fons van Westerloo. Ik mag hem graag want het is mijn oude programma directeur. Iemand die absoluut verstand heeft van mediazaken en dat zullen we weten ook. Als niemand hem zou onderbreken had hij makkelijk een uur kunnen vertellen over alles wat er wel en niet deugd in Televisie-land en hoe Wakker Nederland dat allemaal anders en beter gaat aanpakken. Maar waar hebben we het over. Slechts 2 uur televisie wat gevuld gaat worden door deze nieuwkomer. Ik weet dat Fons sinds zijn vertrek bij RTL geniet van totaal andere dingen. Vissen, reizen, lekker eten… En er is nog iets waar hij zichtbaar heel erg van geniet. Aan tafel zitten bij Pauw & Witteman. Maar Fons, bedankt voor de complimenten. Overigens jammer dat ook jij mij niet serieus neemt aan een talkshowtafel. Zo bleek uit een kleine sneer in mijn richting.
Maar dat kan ik aan na 20 jaar.

Na afloop behoorlijk wat sms verkeer. Wat was je leuk, fris en kwam je goed over ! Oh ja ? Ik had geen idee. Ik vond het boeiend. Ik heb genoten van alle ingestarte fragmenten en had nog bergen anekdotes paraat over pionieren bij de eerste commerciële zender. Maar dat komt later wel. Bij mijn volgende bezoek aan Pauw en Witteman. Want nu durf ik wel!



Bekijk hier de gehele uitzending.

Maarten van Rossem blogt: "Ik praat graag langdurig zonder in de rede gevallen te worden"

Maarten van Rossem was te gast bij Pauw en Witteman omdat hij met pensioen is gegaan.

Mijn pensioen blijft een populair onderwerp. Vandaag trad ik op bij Pauw+Witteman om te rapporteren over mijn afscheid van de Universiteit Utrecht en mijn ervaringen met het gevreesde zwarte gat dat de gepensioneerde wacht. De andere onderwerpen waren het vertrek van minister Vogelaar en de daaraan gekoppelde vraag of Vogelaar was vertrokken vanwege ideologische onenigheid met partijleider Bos, en de klemmende vraag of de overheid niet wat toleranter zou kunnen zijn voor kleine café’s die failliet dreigen te gaan omdat daar niet meer mag worden gerookt. Over deze beide onderwerpen ontwikkelde zich een levendige discussie, die in het geval van het Vogelaar-vraagstuk iets te kort duurde en in het geval van het roken iets te lang. Over het roken ontstond een patstelling die een herhaling van argumenten onvermijdelijk maakte. Over de kwestie-Vogelaar kon volgens mij zonder veel moeite consensus worden bereikt. Vogelaar is niet heengezonden vanwege haar standpunt over het integratiedebat, maar vanwege haar moeizame bestuurlijke functioneren. Bij het debat maakte Fatima Elatik welsprekend duidelijk dat de standpunten van Bos en Vogelaar in de praktijk zonder moeite kunnen worden gecombineerd. Streng optreden tegen Marokkaanse lastposten is geboden, maar het Nederlandse integratiedebat kan wel degelijk wat kalmer van toon.

Het is lastig iets verstandigs te zeggen over het laatste onderwerp, waarbij ikzelf het hoofdbestanddeel was. Natuurlijk vond ik dat het niet lang genoeg duurde, maar dat vind ik eigenlijk altijd. Dat is ten dele terug te voeren op de karakterologische deformatie die ook in het item aan de orde werd gesteld: ik praat graag langdurig zonder in de rede gevallen te worden. Ik vond het jammer dat mijn langzamerhand wat sleetse confrontaties met de Hilversumse “conventional wisdom” veel tijd kregen, terwijl mijn ervaringen als docent met de studenten onvermeld bleven. Anderzijds loopt het bij vrijwel alle tv-uitzendingen waaraan ik heb meegewerkt geheel anders dan het voorgesprek en de planning deden vermoeden. Daarover moet de gast niet wakker liggen en dat zal ik vannacht ook niet doen.



Bekijk hier de hele uitzending.

Maarten van Rossem blogt: "Op mijn eerste pensioendag kwam P+W goed uit"

Om tien uur ’s avonds was Van Rossem klaar met een lezing in het land en spoedde zich per taxi naar studio Plantage in Amsterdam. Aan tafel liet hij er geen gras over groeien: “McCain is het best te karakteriseren als een verwarde bejaarde.”

Voor mij was het vandaag een eigenaardige dag, omdat het de eerste dag van mijn pensioen was. Gisteren werkte ik nog normaal, vandaag waren mijn activiteiten niet meer dan arbeidstherapie voor ouderen, gericht op het stimuleren van het brein, zodat het niet overhaast aftakelt na de eerste cheque van de AOW. Zodoende kwam P+W mij wel goed uit: ik had mijn eerste pensioendag volledig gevuld met stimulerende activiteiten, maar miste nog een activiteit voor de tweede helft van de avond. Wat is er mooier dan enkele honderdduizenden alerte kijkers duidelijk te maken dat John McCain in zijn huidige geestelijke en lichamelijke toestand volkomen ongeschikt is voor het presidentschap. Dat wordt mijns inziens te weinig duidelijk gemaakt. Helemaal tevreden over mijn eigen optreden was ik niet, omdat ik wat meer aandacht had willen besteden aan het failliet van de neoliberale beginselen.


Marga van Praag was aandoenlijk onzeker van zichzelf over dit jubileumoptreden. Het is merkwaardig dat iemand met zoveel tv-ervaring toch zo onzeker is bij een dergelijk optreden. Ik begrijp wel waar P+W heen wilden met hun Marga-moment, maar het kwam niet helemaal uit de verf, er leek mij ook wel sprake van een lichte, overigens zeker niet onwelwillende neerbuigendheid. Wel is het lastig om dergelijke sentimenten te vermijden, juist omdat Marga van Praag zo ontzettend onzeker is.

Aboutaleb kan zichzelf goed redden, nee, het is meer dan dat, hij is een begaafd politicus. Aan dit laatste item (ja, ik weet ook geen beter woord) kleefden twee bezwaren, Wilders stond toch weer centraal en had dan als zodanig harder aangepakt moeten worden. Ik had graag iets gezegd over de zonderlinge liefde van het Journaal voor Wilders, maar heb dat nagelaten. Ik had ook eerder –althans dat vond ik zelf achteraf—iets moeten zeggen over het probleem van incident versus
structuur. Bij al dat wezenloze gepraat over enkele duizenden lastige Marokkaanse jongeren, dienen we te beseffen dat die problemen op geen enkele wijze een bedreiging vormen voor de “identiteit” (wat dat dan ook moge wezen), cohesie en continuïteit van de natie.

Mij viel op hoe voorkomend P+W waren toen ze even in elkaars vaarwater raakten bij de soepele afwisseling van de vragen. Zoals eerder bleef ik net iets te lang hangen na afloop, wat mij altijd een licht schuldgevoel geeft ten opzichte van de chauffeur die staat te wachten.

Bekijk hier de betreffende uitzending in zijn geheel