Bianca Stigter blogt: "Zou een pornofilm van röntgenbeelden mogelijk zijn?"
Bianca Stigter was één van de genomineerden voor de AKO Literatuurprijs 2008, maar Doeschka Meijsing ging er maandag met de prijs vandoor. Elk genomineerd boek werd geprezen door een ambassadeur en voor Stigter was dat Daphne Bunskoek.
Winnen is leuker dan verliezen, maar ik voelde me geen loser toen juryvoorzitter Wim Deetman om bijna twaalf uur vertelde dat Doeschka Meijsing de AKO literatuurprijs had gewonnen. Genomineerd zijn is bij deze prijs ook een soort winnen, zeker op deze avond, waarop alle zes schrijvers uitbundig werden geprezen. Als dat lullig klinkt, nou vooruit dan maar.
Ook bij de andere genomineerden zag ik na afloop geen ‘sippe gezichten’, zoals Chris de Stoop dat noemde toen we nog in de foyer zaten te wachten. Wel jammer dat Leon de Winter er niet was, een schrijver wiens eerste boeken ik al lang geleden stuk las, vooral De (ver)wording van de jongere Dürer en het Duitse boek dat daar weer in voorkomt, Aus dem Leben eines Taugenichts, een boek dat nog steeds door mijn hoofd speelt als ik vrolijk ben of wil worden. (alleen al de eerste zin: Das Rad an meines Vaters Mühle brauste und rauschte schon wieder recht lustig, der Schnee tröpfelte emsig vom Dache, die Sperlinge zwitscherten und enzovoort).
De Winter verscheen wel in het Kurhaus via een satellietverbinding, waarop niet alleen hij, maar ook de rest van zijn gezin te zien was. Nadat Meijsing gewonnen had, werden ze nog even in beeld genomen, misschien in de hoop in Californië wel een sip gezicht te zien?
De laudatio’s waren voor mij het hoogtepunt van de avond, zoals ze dat voor elke genomineerde geweest zullen zijn. Toen ik in de krant had gelezen wie de ambassadeurs van de zes boeken waren, begon het raden wie welk boek zou gaan aanprijzen. Niet verwacht dat Daphne Bunskoek voor De ontsproten Picasso zou gaan. Maar ze zei er geweldige dingen over; het brauste en rauschte. Net als in de uitzending van Pauw en Witteman van een paar weken geleden, had de redactie plaatjes uitgezocht die bij stukken in De ontsproten Picasso horen en die werden op groot scherm vertoond. Het was geweldig om Vermeers Meisje met de parel weer te zien naast Scarlett Johanssons interpretatie daarvan in de film die dit schilderij als aanleiding neemt, en de ‘röntgenportretten’ van twee zoenende mensen en van een fellatio. Eerder komisch dan opwindend. Zou een pornofilm van röntgenbeelden mogelijk zijn?
