Heleen Mees blogt: "In Nederland laten we veel te veel kansen liggen!"

geplaatst op 19 april, 2009 om 21:11 | 39 reacties

Econoom Heleen Mees bepleit een hervorming van de Nederlandse verzorgingsstaat naar een kansenmaatschappij naar New Yorks voorbeeld. Ze ging hierover in debat met fractieleider van de SP, Agnes Kant.

Na de uitzending hebben we lekker geborreld en nagepraat met Jeroen, Paul en de andere gasten in het café beneden de studio. Agnes Kant was daar veel relaxter dan tijdens de uitzending. Jammer dat ze mijn pleidooi voor een kansenmaatschappij naar New Yorks model niet steunde.

Ik woon nu bijna tien jaar in New York. In het gebouw waar ik woon is 24 uur per dag, 7 dagen per week een doorman aanwezig, er is een poetsvrouw en een conciërge die voor reparaties en klein onderhoud zorgt. Nannies zorgen voor de kinderen in de buurt en dogwalkers laten de honden uit. Koeriersdiensten en taxi’s rijden af en aan. En op steenworp afstand van mijn huis een deli, een stomerij, een bakker, een Starbucks, een kledingmaker, een nagelstudio, een slijterij, een bloemenstalletje en een parkeerservice. De winkels zijn de hele week tot negen uur ’s avonds open en de deli zelfs dag en nacht.

Wat New York zo bijzonder maakt is dat ik daar de hele dag mensen tegenkom die een totaal andere achtergrond hebben dan ik. Ze zijn geboren in China, Mexico of ergens anders en komen naar New York om de Amerikaanse droom te leven. De banen in de persoonlijke dienstverlening bieden migranten, die vaak de taal nog niet spreken, kansen om een bestaan op te bouwen. Terwijl migranten in Nederland vaak in een uitkering belanden.

Niet alleen ongeschoolde migranten komen hun geluk beproeven in New York. Integendeel. De stad is een ware talentenmagneet. De energie en opwinding van het leven in zo’n mensenkluwen zijn voor velen onweerstaanbaar. Daarom pleit ik er in mijn nieuwe boek Tussen hebzucht en verlangen voor om de Nederlandse verzorgingsstaat om te bouwen naar een kansenmaatschappij naar New Yorks model.

In Nederland laten we veel te veel kansen liggen!



Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , , ,

Erwin van Lambaart: "Het is een flinke omschakeling om persoonlijke gevoelens te bespreken"

geplaatst op 10 december, 2008 om 18:57 | 5 reacties

Het grote publiek kent Van Lambaart als jurylid van Op zoek naar Evita. Sinds 2006 bestiert Van Lambaart het theaterbedrijf van Joop van den Ende.

Ik kijk frequent naar Pauw & Witteman. De diversiteit van de gasten en onderwerpen spreken mij aan. Bovendien krijgt actualiteit veel ruimte in het programma. Nu was het verzoek gekomen om zelf aan te schuiven. Uit voorgesprekken met de redactie bleek dat ze naast mijn werk als producent en directeur, ook vooral erg geïnteresseerd waren in mijn persoon. Hoe ik in het vak ben gekomen? Of ik steun kreeg van mijn ouders? Wat voor rol mijn vader speelde in mijn jeugd en hoe ik dat zelf nu doe als vader? Ik moest wennen aan die insteek. Ik ben gewend om te praten over het vak, over nieuwe producties of talentvolle artiesten. Het is dan een flinke omschakeling om zulke persoonlijke gevoelens en herinneringen te bespreken en daarmee te delen met 1,2 miljoen Nederlanders! Andere onderwerpen die ter sprake zouden komen waren uiteraard mijn functie binnen Stage Entertainment en de actualiteit van de première van Joseph and the amazing techiniolor dreamcoat aanstaande vrijdag.

Gisteren in de loop van de dag hoorde ik wie mijn tafelgenoten zouden zijn. André Rieu zou aanwezig zijn, iemand die ik bijzonder waardeer door wat hij voor elkaar krijgt in binnen- en buitenland. Een gepassioneerde musicus met een grote drive om te entertainen. Verder zouden Mark Rutte en Agnes Kant aanschuiven en vooruitblikken op het debat dat ze vandaag in de Tweede Kamer zouden hebben over de financiële crisis en de stappen die de overheid onder leiding van Wouter Bos hierin neemt. De openingsvraag aan tafel was dan ook wat de effecten van crisis zijn op, in ons geval, de musicalmarkt. De verkopen lopen bij ons op dit moment (nog) gelijk aan vorig seizoen waarin we in totaal een record aantal van 2,3 miljoen kaarten verkochten. De historie zegt ons bovendien dat mensen juist in barre tijden geld en tijd vrijmaken voor een theaterbezoek. Even weg uit de problemen van alledag en genieten van een mooi verhaal. Dat was in de jaren dertig al zo en is ook anno 2008/2009 het geval.

Natuurlijk wil je nog veel meer bespreken over bijvoorbeeld het bedrijf of de rol van Joop van den Ende als leermeester. Dat dit uiteindelijk niet zo was, kwam door de waan van de dag, door actualiteiten en interessante discussies. Maar dat geeft niet, dat kan wellicht een volgende keer. Dan kunnen we het gelijk hebben over de ervaring van Jeroen Pauw bij het bezoeken van een musical, want ik kreeg tijdens en na de uitzending het idee dat hij toch nieuwsgierig is waarom ruim 3 miljoen Nederlanders per jaar wel naar een musical gaan. Hij zou Sunset Boulevard gaan bezoeken. Ik ben uiteraard bijzonder benieuwd naar zijn oprechte mening.



Bekijk hier de volledige uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , , , ,

Ewout Irrgang blogt: "Het is 21.45 uur en een redacteur van Pauw en Witteman belt”

geplaatst op 10 oktober, 2008 om 21:33 | 50 reacties

SP-Tweede Kamerlid Ewout Irrgang werd 2 uur voor de uitzending uitgenodigd om zijn licht te laten schijnen op de injectie van 20 miljard euro in de Nederlandse financiële sector.Donderdagochtend kom ik na een debat in de Tweede Kamer Wouter Bos op de gang tegen. “Wel even bellen hè, als je weer een financiële instelling nationaliseert”, zeg ik tegen hem.

 

De dag ervoor heb ik van hem in een Kamerdebat geëist dat hij ten minste de fractievoorzitters belt als hij weer 17 miljard aan belastinggeld wil uitgeven, zoals bij de nationalisatie van Fortis Nederland en ABN Amro gebeurde vorig weekend. Tot mijn verbazing weigerde hij dat toe te zeggen. Dat vond ik niet netjes, omdat de Tweede Kamer begrip toonde voor het feit dat hij soms snel moet ingrijpen. Ook als dat officieel in strijd met de wet is. De Comptabiliteitswet stelt namelijk dat de Tweede Kamer dertig dagen van tevoren moet worden ingelicht.

Donderdagavond laat in de Tweede Kamer. Het is kwart voor tien. Een redacteur van Pauw en Witteman belt. Er komt belangrijk nieuws aan. Om tien uur is er een persconferentie van Bos en Wellink. Dat kan maar één ding betekenen: de overheid moet weer een reddingsactie op touw zetten voor de financiële sector. Ik moet als de donder een taxi in, want de uitzending begint al om elf uur in Amsterdam. Een medewerker van de SP-fractie zorgt ervoor dat ik vanuit de taxi telefonisch live kan meeluisteren met de persconferentie.

De kleine spaarders van Icesave krijgen de eerste twintigduizend euro spaargeld gegarandeerd van Bos. Goed nieuws. Die ochtend had Bos een vergelijkbaar voorstel van mij nog afgewezen. Tegelijkertijd maken Bos en Wellink bekend maar liefst twintig miljard aan hulp voor de financiële sector paraat te hebben. Er zijn wel een aantal voorwaarden. Ik bel fractievoorzitter Agnes Kant om onze reactie te bespreken. Wat krijgen burgers nu precies terug voor hun belastinggeld dat in de financiële sector wordt gestoken? Worden instellingen deels genationaliseerd of mogen we alleen meepraten? Is het niet beter om financiële instellingen die failliet dreigen te gaan direct te nationaliseren? Zoals ook bij Fortis Nederland en ABN Amro uiteindelijk gebeurde?

Agnes blijkt een uurtje geleden al gebeld te zijn. Door Wouter Bos. Wat hij de dag ervoor niet wilde toezeggen, doet hij vanavond dus wel. Een voorstel van mijzelf en GroenLinkser Kees Vendrik dat het kabinet opdraagt in dit soort gevallen de fractievoorzitters in te lichten wordt even later door de Tweede Kamer aangenomen.

Als ik in Amsterdam bij de studio arriveer, kan ik gelijk door de uitzending inlopen. Om uit te leggen dat de financiële sector een sector is waarvan de heersende liberale mode zei dat de overheid daar zich zo weinig mogelijk mee moest bemoeien. Diezelfde overheid blijkt in deze crisis echter niet het probleem, maar de oplossing. Hans Goedkoop blijkt in de uitzending net als ik hier een parallel met de jaren dertig te zien. Ook toen was zo min mogelijk bemoeienis van de overheid de heersende opvatting. Maar ook toen was de conclusie dat de overheid de economie niet zo op zijn beloop moest laten. De batterij van mijn telefoon blijkt het na de uitzending te hebben opgegeven door alle sms’jes en telefoontjes. Graag tot een volgende keer!

Klik hier om de betreffende uitzending te bekijken.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , , , , ,

Maike Meijer en Margôt Ros bloggen: "En dan barst de uitzending los. We laten ons meevoeren en dat gaat wonderwel"

geplaatst op 22 september, 2008 om 11:36 | 3 reacties

Maike Meijer en Margôt Ros waren uitgenodigd om te praten over hun komische TV-serie Toren C, elke vrijdagavond om 21.55 uur te zien op Nederland 3.

Het begon al bij de deur. Er staat een hele smalle jongen in een onberispelijk grijs pak bij de deur van Studio de Plantage. Margôt schudt de jongen zijn hand en zegt: ‘Hallo, wat fijn dat je ons komt begroeten, je bent de gastheer van Pauw en Witteman?’ Waarop Maike in Margôt’s oor sist: ‘Hij is ook een gast aan tafel. Hij komt net van de paralympics.’ Margôt zegt meteen: ‘Oh! Ben jij die tafeltennisser? Gefeliciteerd met je gouden medaille!‘ Maike sist in Margôt’s oor: ‘Brons’. ‘O Brons! Sorry, gefeliciteerd!’ Hoe slecht kun je binnenkomen, al was het wel weer een echte ‘Toren C’ scène. Nico Blok kan de vergissing goed hebben en er gelukkig smakelijk om lachen.
Wat heel leuk was: terwijl we zaten te wachten, konden we met een scheef oog onze eigen derde aflevering van Toren C op TV zien. In de kamer naast ons zaten de technici van Pauw en Witteman namelijk te kijken naar de aflevering en er werd hard gelachen.
We dachten dat het heel groot zou zijn daarbinnen bij de heren aan tafel. Maar zo zie je maar weer: televisie bedriegt het oog maar al te vaak! Het was meer een gezellige huiskamer. En dan barst de uitzending los. We laten ons meevoeren en dat gaat wonderwel. Maar natuurlijk blijft er na afloop een lijst vragen liggen die we niet hebben kunnen of durven vragen. Hier zijn ze:

1 Aan Agnes (Kant): heb je na een debat met Geert Wilders in de koffiekamer nog steeds ruzie met hem of doen jullie dan weer heel aardig tegen elkaar?
2 Aan Nico: heb je een vriendin?
3 Aan Nico: hoe heeft die jongen die maar één been had en geen armen, leren zwemmen?
4 Aan Jeroen: denk jij nu ook misschien: ‘heb ik het gas wel uitgedraaid?’ Terwijl je toch heel ernstig blijft kijken.
5 Aan Agnes: waarom draag je altijd leren jasjes, is dat om je zekerder te voelen?
6 Aan Paul: heb jij nou net echt: ‘KANtoren C gezegd, in plaats van Toren C?’

We hadden ook nog willen vertellen over hoe groot het plezier is geweest, dat wat we al heel lang wilden maken ook echt helemaal mochten maken en dat het één groot feest was, en we wilden ook nog heel graag ingaan op de scène van ‘The Office’ en vertellen over hoe geweldig Ricky Gervais is en ons grote voorbeeld. We hadden reclame willen maken willen maken voor een eventueel tweede seizoen Toren C en dat we op DVD gaan uitkomen en dat we hopen dat iedereen die gaat kopen.
Na afloop nog geborreld met de heren en toen in ieder geval nog aan Agnes onze vraag over Wilders kunnen stellen. En ze zei: ‘nee hoor, in de koffiekamer is het heel gezellig, Wilders heeft veel humor, alleen zijn ideeën zijn verwerpelijk.’ Ze wilde alleen haar echte leeftijd niet verklappen, maar dat vergeven we haar, als vrouw zijnde. Maar ze heeft wel een man die huisvader is, en daar zijn wij heel jaloers op.
We hopen dat we mogen terugkomen, aan tafel bij de heren en praten over Toren C deel twee!

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , , , ,