Hero Brinkman blogt: “Met de PvdA weet je het nooit.”

geplaatst op 27 oktober, 2009 om 20:13 | 6 reacties

20091026-still-hero_brinkmanPVV-Kamerlid Hero Brinkman was maandag te gast bij Pauw & Witteman nadat hij voor de derde keer een bezoek had gebracht aan de Nederlandse troepen in Uruzgan.

Gisteravond een zeer gezellige uitzending van Pauw en Witteman gehad. Drie zeer lieftallige dames aan de tafel (nee, ik doe niet flauw) en de ontspanning was duidelijk zichtbaar. Het was voor mij zeer verrassend dat de PvdA met een overweldigende meerderheid van 70 tegen 30 % voor had gestemd wat betreft de AOW naar 67. Het slappe compromis in de vorm van een uitzondering voor zware beroepen is natuurlijk compleet onwerkbaar en gedoemd te mislukken. Tja, een regentenpartij ten top die met alle macht vast houdt aan het pluche en bang is dat na de volgende verkiezingen voor vele politici andere mooie baantjes gezocht moeten worden. Ongelooflijk dat ik in mijn jonge jaren nog ooit lid ben geweest van deze club. Wat is er toch in vredesnaam met deze zogenaamde volkspartij aan de hand?

Moet nog even terugdenken aan het debat over Uruzgan. Ik hoop toch echt dat mevrouw Hamer deze keer voet bij stuk houdt en geen enkele verlenging of nieuwe missie in Afghanistan toestaat na oktober volgend jaar. Maar laten we eerlijk zijn: met de PvdA weet je het nooit. Iets wat echt ondergesneeuwd is van mijn kant tijdens het debat over Uruzgan is mijn waardering voor ons leger in het algemeen en onze individuele soldaat in het bijzonder. Laat ik daar dan ook maar helder over zijn. Ik ben ook megatrots op ons leger en op de prestaties van onze soldaten. Daar ligt het ook echt allemaal niet aan. Ook het legermanagement is natuurlijk van een zeer hoog niveau, daar hoeven we ons in de wereld absoluut niet voor te schamen. Het is de politiek die over Afghanistan de verkeerde beslissing neemt. Denkend dat wij met ons geld en onze legers “the hearts and minds” van dit trotse, maar eeuwen door vreemden onderdrukte volk, wel even in een paar jaar kunnen veroveren. Een land dat uiterlijk en innerlijk nog in de middeleeuwen verkeert, kan niet binnen een paar jaar met volle overtuiging overwonnen en getransformeerd worden tot een jonge westerse democratie. Dat is een proces van eeuwen en zal gedragen en gedreven moeten worden door het volk en niet door een vreemde mogendheid.

Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , , , ,

Maarten ‘t Hart blogt: “Alles moet blijkbaar altijd overgedaan worden.”

geplaatst op 9 september, 2009 om 22:18 | 14 reacties

Maarten ‘t Hart was te gast bij Pauw & Witteman om over zijn boek  ’Verlovingstijd’ te praten. Aan tafel was ook een debat over de Nederlandse troepen in Uruzgan, waar ‘t Hart zich in mengde.

Ik heb de uitzending gisteren als zeer plezierig ervaren. Het viel mee qua tijdstip. Ik was om half één thuis, sliep meteen in, werd pas om half zes wakker, dus toch vijf uur slaap. Meer dan genoeg voor mij.  Zo meteen ga ik naar de herhaling kijken. Ik was erg tevreden over mijn inbreng van de Russen in de discussie over Afghanistan. Het lijkt wel alsof  iedereen vergeten is dat zij daar eerst tien jaar zaten, en tegen een enorme zeperd opliepen. Maar ja, alles moet blijkbaar altijd overgedaan worden.

Veel succes vanavond met Van Agt. Ik vond hem altijd vreselijk, maar nu hij zo moedig opkomt voor de Palestijnen waardering voor hem.

Bekijk hier de gehele uitzending

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , , ,

Jenny Arean blogt: "je voelt en ruikt soms dat ze er geen zin in hebben."

geplaatst op 1 april, 2009 om 14:26 | 30 reacties

Nederlands cabaretière en actrice Jenny Arean zit bijna 49 jaar in het vak. Collega’s eerden haar met een hommage tijdens Amsterdams Kleinkunst Festival. In de uitzending gaf ze ook een optreden.

Meteen na de uitzending kreeg ik een sms-je van Peter van Straaten en zijn vrouw Els. ‘Je zag er uit als een meisje dat nog nooit gerookt en gedronken heeft.’ Haha, dat geeft de burger moed. Terwijl de avond niet lekker begon, want mijn taxi was te laat. Ik moest om negen uur in de studio zijn om te soundchecken, samen met het orkest Tango Dorado. Om vijf voor negen was er nog geen taxi. In eerste instantie word ik dan ontzettend pissig, want het orkest zit te wachten, en die sound check moet goed.

Geluid is een delicate aangelegenheid, het is moeilijk in woorden uit te leggen hoe iets moet klinken. In het theater zorgt mijn geluidsman Jan Heideveld daar voor, die weet precies hoe ik het hebben wil. Op televisie is dat moeilijker. Meestal is er te weinig tijd om het goed te krijgen; zo vond ik toen ik het nummer terughoorde dat mijn stem teveel in het orkest lag.

Een gesprek bij Pauw & Witteman is altijd spannend. Soms is het overduidelijk dat culturele onderwerpen niet hun speciale belangstelling hebben, om het netjes uit te drukken. Als ze Mulisch hebben is het een ander verhaal, maar zo’n mevrouw uit de kleinkunst die een lied komt zingen, je voelt en ruikt soms dat ze er geen zin in hebben. Nou moet ik zeggen, gisteren viel het erg mee, de toon was vrolijk. Op zich is het een merkwaardig fenomeen, dat mannen alleen geïnteresseerd lijken in mannendingen, zoals politiek en economie. Barend & Van Dorp hadden er ook een handje van. Als kleinkunstmevrouw word je daar een beetje cynisch van, moet ik zeggen.

Ik vond het wonderlijk en erg leuk om mee te maken hoe Maxime Verhagen opeens glazig ging kijken toen hem naar de invloed van Beatrix werd gevraagd. Kijk, zo werkt de politiek, dacht ik, zo gaat dat, opeens weet hij nergens van. Hetzelfde geldt voor onze aanwezigheid in Afghanistan. De afspraak is dat we er weg gaan, maar je voelt aankomen, je ruikt gewoon dat we er langer zullen blijven. ‘Het was een moeilijke beslissing,’ zal Verhagen later zeggen, ‘een héle moeilijke afweging, maar we blijven toch.’

Ik heb vanochtend meteen het boek over Maxima besteld. Uit sensatieoverwegingen natuurlijk, die pulp moeten we in huis hebben. Als Jeroen en Paul het boek serieus genoeg vinden om te bespreken mag ik het toch zeker ook lezen! De uitleg van Ineke Holtwijk vond ik meesterlijk, over de verschillende manier waarop er in Argentinië en in Nederland naar Maxima gekeken wordt. Daar bestaat het sprookje van de grote prins, de mooie prinses en de boze schoonmoeder. En hier zien wij een mooie dame uit een welvarende familie die ook nog verstand van economie heeft. We mogen blij zijn dat we Maxima hebben, ze doet Willem Alexander ook zo goed. Ik vind haar een enig mens.



Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , , , , ,

Kolonel Kees Matthijssen blogt:"Als je eenmaal in de uitzending zit met andere interessante gasten, besef je ook dat een uur niet zo heel erg lang is"

geplaatst op 10 februari, 2009 om 17:43 | 47 reacties

Kolonel Kees Matthijssen heeft het bevel van de Task Force Uruzgan overgedragen aan brigadegeneraal Middendorp en kwam terug naar Nederland.

Nadat we Pauw & Witteman medio vorig jaar te gast hadden op Kamp Holland in Uruzgan, was het niet meer dan logisch om na terugkeer in Nederland te gast te zijn in hun programma. Dat heb ik met alle plezier gedaan. Het was een mooie gelegenheid om te spreken over vele facetten van de missie in Uruzgan. Als je eenmaal in de uitzending zit met andere interessante gasten, besef je ook dat een uur niet zo heel erg lang is. Je realiseert je achteraf dat er nog wel meer dingen waren waarover iets te zeggen was. Of nog leuker, om te zoeken naar raakvlakken met de andere gasten. Die raakvlakken zijn er, ook al liggen ze misschien niet direct voor de hand.

Als je Bénédicte Ficq vakkundig hoort spreken over de rechtswereld waarin zij functioneert, dan besef je dat Nederland een goed en zorgvuldig functionerend rechtssysteem heeft. Een vergelijking met het rechtssysteem in Afghanistan gaat dan volledig mank en zou ook niet terecht zijn. We mogen niet verwachten dat we in Afghanistan op korte termijn ook zo’n rechtssysteem op kunnen zetten. Op dat vlak is er nog veel te doen, maar het heeft bij ons ook enige tijd geduurd voordat we zover waren.

Ireen Wüst maakt duidelijk hoe moeilijk het is om als topsporter datgene te presteren dat je graag zou willen. Het is geen automatisme. Het komt aan op het in elkaar vallen van alle puzzelstukjes zowel op het fysieke als op het mentale vlak. Als militairen niet zijn uitgezonden, zijn ze doorgaans aan het opleiden en trainen. In het militaire vak komt het aan op trainen van fysieke, mentale maar ook tactische vaardigheden. Ook daarbij geldt dat alle puzzelstukjes in elkaar moeten vallen, om gereed te zijn voor operationele inzet.

In de uitzending worden beelden getoond van een interview dat Peter ter Velde maakte met Taliban aanhangers. Er was geen gelegenheid om daar uitgebreid bij stil te staan, maar er zijn toch een paar dingen die ik daar over wil zeggen. Eerder heb ik de beelden samen met de Afghaanse brigadegeneraal Hamid, commandant 4de Afghaanse Brigade, bekeken. Hij vond het zeer interessant om te zien dat een Nederlandse journalist een dergelijk interview hield. Ik vond het interessant om te horen hoe hij deze Taliban aanhangers inschatte. Hij kwam tot de conclusie dat deze mensen geen hardcore Taliban zijn en bovendien te winnen zijn voor en door de Afghaanse overheid. Dit zijn mensen die op enig moment de ommezwaai kunnen maken. De sleutel hiervoor ligt volgens hem vooral bij het Afghaanse bestuur. Als zij deze mensen betere leefomstandigheden, meer werkgelegenheid en meer veiligheid bieden, dan zouden ook zij steun leveren aan het Afghaanse bestuur. Wat dat betreft is het interview van Peter ter Velde tekenend voor de situatie in Uruzgan, waar we toch een langzame kentering zien.

Wat we zien is een verhoging van de veiligheid in grotere delen van Uruzgan. We constateren daarbij dat de bevolking uit gebieden waar ISAF of de Afghaanse overheid minder frequent aanwezig is, ook meer veiligheid en vooruitgang wil. Zo hebben we een aantal weken geleden in Deh Rawood met 40 dorpsoudsten uit de Tanghi vallei deelgenomen aan een shura. Deze Tanghi-vallei stond tijdenlang bekend als veilige haven voor de Taliban. Nu lijkt daar verandering in te komen. De veiligere situatie heeft dus haar uitwerking op andere gebieden. Uiteraard is dat een positieve ontwikkeling en het bewijs dat de gewone Afghaan niets liever wil dan vrede en veiligheid voor zijn familie en omgeving.

Interessant was ook om de visie van mijn counterpart te horen op de ontwikkelingen in Uruzgan. Hij heeft heel scherp de rol voor ogen van het Afghaanse bestuur, politie en leger. Er wordt vaak gesproken over de rol van ISAF in Afghanistan. We moeten echter niet vergeten dat ISAF er ter assistentie en ondersteuning van de Afghaanse autoriteiten is. Dat betekent dat zij zelf de leidende rol moeten hebben. We spreken dan van Afghan ownership, Afghan leadership.

Die ondersteunende rol speelt op alle niveaus. Soms zou het veel gemakkelijker zijn om zelf de leidende rol te hebben, maar iedereen is ervan doordrongen dat dit niet wenselijk is. De Afghanen moeten in de toekomst volledig zelf de verantwoordelijkheid dragen en daarom op het gebied van veiligheid, bestuur en ontwikkeling de juiste keuzes maken.

Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , , , ,

Journaliste Joanie de Rijke blogt:"…en hou uit alle macht mijn tranen in. Want ik vertik het om mijn wanhoop aan mijn ontvoerders te laten zien."

geplaatst op 24 november, 2008 om 14:23 | 21 reacties

Journaliste Joanie de Rijke regelde voor een interview een ontmoeting met een talibancommandant, maar werd door hem ontvoerd.

Toen Arnon Grunberg in Afghanistan was, had hij de woorden van een collega van The Independent goed in zijn oren geknoopt: “Sterven is niet erg. Maar gekidnapt worden, daar zie ik tegenop.”

Ik heb daar vaak aan gedacht tijdens mijn zes dagen in de Afghaanse bergen. Ontvoerd worden is wachten. Gelaten, radeloos, misselijk van de beelden van onthoofdingen, begeleid door het roepen van Allah Akbar, steeds sneller. De tijd kruipt voorbij terwijl de wereld ergens ver weg doordraait. “We zijn er met zijn allen heel hard aan bezig om je vrij te krijgen, zo snel mogelijk.” Dat is het laatste dat ik per telefoon van mijn vrienden in Kaboel heb doorgekregen. Daarna besluit de commandant van de 12-koppige groep taliban dat ik genoeg gecommuniceerd heb. En weet ik niet meer wat er gaande is. De wereld is een stille plek geworden, hoog boven een kaal dal. We staan op met het eerste zonlicht boven de bergtoppen, rond een uur of zes. En dan is het opnieuw wachten. Mijn ontvoerders wisselen elkaar af. Sommigen zijn een paar uur weg. Om in het dal eten te halen. Of hun telefoon op te laden. Ik blijf zitten, op een rots boven de afgrond. Aan de stand van de zon kan ik ongeveer inschatten hoe laat we leven. Hoeveel dagen zal ik zo nog moeten zitten? Wanneer wordt de commandant het wachten beu en vermoordt hij mij alsnog? Hij zegt niets meer over de hele zaak. Hij ziet aan mijn gezicht dat ik vol vragen zit maar hij zwijgt bewust.

De derde dag komt hij aanzetten met de schoenen van een van de tien Franse paracommado’s die hij samen met zijn mannen in een hinderlaag lokte en doodschoot. Of ik ze niet wil hebben? Het terrein is tenslotte zwaar, zegt hij. Mijn maag keert om. Ik wil ze niet. Nooit niet.

De volgende middag haalt de commandant een paar spullen uit de zakken van zijn vest. Het zijn twee naamplaatjes van de gesneuvelde Fransen: Kevin Chassaing en Anthony Rivière. Ik moet ze voorlezen terwijl de groep taliban rond me zit. Ze willen ook weten wat er op de briefjes en kaartjes van de Fransen staat. Een busabonnement, de visakaart van Kevin. Er zit ook een halskettinkje met een zilveren hartje tussen, samen met een hangertje, ik geloof van de heilige Michaël waarop staat dat hij kracht geeft. Het is het meest emotionele moment van mijn zes dagen gijzeling. Ik heb die Franse spullen in mijn handen en hou uit alle macht mijn tranen in. Want ik vertik het om mijn wanhoop aan mijn ontvoerders te laten zien.

Ik mag de kettinkjes niet houden. De commandant wil ze terug. Hij steekt ze in zijn zak waar hij ook mijn visakaart heeft zitten. Mijn visakaart in zijn ene zak, die van Kevin in de andere. Maar ik ben er nog, en Kevin niet meer. En hoewel ik hem en Anthony en de andere acht militairen niet kende, doet die gedachte ontzettend pijn. Daarover kon ik niet praten in het programma. Daarom schrijf ik het hier.

Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , ,

Femke Halsema blogt: "Geweldige mannen en vrouwen, verkeerde missie"

geplaatst op 10 september, 2008 om 13:30 | 9 reacties

GroenLinks-leider Halsema worstelde met haar bezoek aan Uruzgan. Enerzijds is ze faliekant tegen de missie in Afghanistan terwijl ze anderzijds vierkant achter de militairen staat.

In de standaardhandleiding voor het maken van dit Gastenblog suggereert de redactie dat je iets zou kunnen schrijven over de borrel achteraf. Ha!
Nu was er misschien alle reden voor, maar een borrel om 9 uur ’s ochtends is dat mij iets te wild. Bovendien is in Kamp Holland alleen alcoholvrij bier te krijgen en dat was al dagen uitverkocht. Maar leuk was het na afloop wel.

Vanwege de hitte startten de opnamen van de twee Uruzgan-uitzendingen om half 7 ’s ochtends. De meeste militairen waren er ruim voor die tijd om een goeie plek te kunnen bemachtigen. Ik was gruwelijk vroeg opgestaan om mijn stukken door te lezen en mezelf, zo goed en zo kwaad als dat daar gaat, op te doffen (dat was maar half geslaagd kon ik gisteravond constateren). Televisieopnamen blijven eng. Het besef van honderdduizenden toeschouwers thuis zorgt voor een verlammend moment van zenuwen als het openingsdeuntje klinkt.

Deze uitzending was ook emotioneel beladen. Ik was me er scherp van bewust dat mijn opvattingen in Kamp Holland niet op enthousiaste bijval kunnen rekenen. Zeker na het indrukwekkende verhaal van Generaal van Uhm over de dood van zijn zoon en de getuigenissen van militairen die elke dag hun leven riskeren, is de boodschap van ‘een verkeerde missie’ ook een akelige om te moeten brengen. Maar ik vind het te gemakkelijk om mijn mening alleen te verkondigen in Nederland. Juist de meest betrokkenen hebben recht op politieke verantwoording.

Ik wilde ook uit kunnen leggen dat ik weliswaar moeite heb met deze missie, maar zeker niet met onze militairen. Ik ben nu twee keer in Uruzgan geweest en elke keer kom ik terug met diep respect: voor het werk dat zij doen én de manier waarop zij dat doen. Wat men verder ook van mijn aandeel in de uitzending vindt, na afloop merkte ik wel dat ik er voor de militairen in was geslaagd om dat onderscheid aan te brengen.

Na de uitzending volgde de ontlading. Veel militairen waren aangedaan door het interview met Van Uhm. Ze waren ook blij om hun werk en leven in het kamp eens zichtbaar te kunnen maken. Bovendien worstelen zij met de wetenschap dat veel mensen in Nederland net als ik weinig fiducie hebben in deze missie. Ik heb me dan ook nog uren lang de blaren op mijn tong staan praten, boven een zoveelste kop koffie. Het zijn geweldige mannen en vrouwen! En de Nederlandse politiek heeft hen opgezadeld met een hondsmoeilijke taak.

Bekijk de betreffende uitzending hier.
Femke Halsema schrijft ook op haar eigen weblog.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , , ,

Peter van Uhm blogt: "De situatie in Uruzgan is complex"

om 10:19 | 1 reactie

Commandant der Strijdkrachten Peter van Uhm blogt over het bezoek dat Pauw & Witteman brachten aan Kamp Holland. Volgens Van Uhm is zo’n bezoek belangrijk voor het moreel van de militairen aldaar.

Deze weblog heeft als titel ‘Ik was te gast bij Pauw & Witteman’, maar in de praktijk was dat natuurlijk precies andersom. Pauw en Witteman waren immers bij ons te gast om te kijken wat de missie in Uruzgan inhoudt. Zo’n bezoek is belangrijk voor het moreel van onze mensen, want ze vertellen immers graag over hun werk. Niet zelden wordt vanuit Nederland op basis van te geringe kennis een mening gegeven over het nut en de noodzaak van deze missie. Het is niet dat ik problemen heb met die kritische verhalen over onze missie, maar de situatie in Uruzgan is zo complex dat je eigenlijk alleen een goed oordeel kunt vellen, als je je verdiept hebt in de situatie en zo mogelijk daar zelf bent geweest. Pauw en Witteman hebben die stap in ieder geval genomen.

De uitzendingen van Pauw & Witteman werpen een unieke blik in de keuken van de dagelijkse militaire werkelijkheid van Uruzgan. Met name door het veelvuldig contact van de redacteuren met onze mensen ter plaatse en de reis van Jeroen naar Chora is dat goed gelukt. De verhalen van de militairen van de Battlegroup kregen daarnaast een extra zware lading, omdat tussen opname en uitzending van Pauw & Witteman de soldaat Jos ten Brinke sneuvelt en enkele anderen gewond raken. Het toont tevens de gedrevenheid van onze mensen.

Op de avond voor de eerste uitzending noemt Jeroen Pauw in ‘De Wereld draait door’ het een moedeloze missie. Het mag duidelijk zijn dat dit niet mijn mening is. Maar ik respecteer deze visie gebaseerd op zijn eigen bevindingen. Paul Witteman spreekt over een goedbedoelde missie, zonder welke het leven voor de Afghanen een stuk beroerder wordt. Iets positiever dus, maar vooral zijn laatste uitspraak snijdt wat mij betreft het meest hout; “Ik heb wel eens onbenulliger uitzendingen verzorgd…”

Bekijk de betreffende uitzending hier.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , ,

Dennis Havermans blogt: "Even sip zijn én dan weer verder gaan"

geplaatst op 9 september, 2008 om 13:10 | 6 reacties

Eerste luitenant Dennis Havermans blogt over de eerste uitzending van Pauw & Witteman vanuit Uruzgan. Hij is onder de indruk van de verhalen van generaal van Uhm en de andere militairen, maar hij miste aandacht voor de opbouw van Afghanistan.

Begin juli vertrok ik naar Afghanistan om mij in te zetten voor een beter Uruzgan. Mijn doel is de Afghanen een toekomst bieden door te werken aan sociaal – economisch wederopbouw én het bevorderen van lokaal ondernemerschap. Niet als beroepsmilitair, maar als reservist via het netwerk IDEA. Dat is onderdeel van de civiel militaire samenwerking in Afghanistan. Door het overbrengen van mijn kennis en vaardigheden als oud-ondernemer wil ik de Afghanen in staat stellen zelf te zorgen voor hun levensonderhoud. Een dankbare baan, maar een baan waar risico’s aan zijn verbonden die ik normaal gesproken niet heb.

Ik heb grote waardering voor de collega’s die in de uitzending vertelden over hun gevoel tijdens gevechtssituaties. Hun woorden hebben grote betekenis en gelden voor velen van ons. Toch heb ik aan de uitzending – om met de woorden van de generaal te spreken – een sip gevoel overgehouden. Bekijk hier wat een militair bedoelt met ‘zich sip voelen’.

In de eerste plaats omdat er tijdens de uitzending nagenoeg geen aandacht is gegeven aan de inspanningen en successen die de wederopbouw kent. De mannen en vrouwen van bijvoorbeeld het Provinciaal Reconstructie Team, spannen zich dagelijks in om op terreinen als infrastructuur, gezondheidszorg, bestuurskracht, onderwijs en economie betere leefomstandigheden voor de Afghanen te creëren. Deze mensen zijn continue ‘buiten de poort’ en in contact met de bevolking en boeken successen. Natuurlijk is het niet mogelijk om op al deze terreinen direct het hoogste resultaat te realiseren. Het is immers een proces wat we hier neerzetten en geen product! Daarbij moet het land van ver komen na ruim 30 jaar oorlog, maar zijn de mogelijkheden groter dan de onmogelijkheden. Het is maar net waar je de nadruk op wilt leggen. Ik ben dan ook vooral sip omdat het een gemiste kans is dat deze kant van de missie niet is belicht.

In de tweede plaats ben ik sip, door het overlijden van mijn collega Jos ten Brinke en de verwonding van de overige collega’s. Laat ik vooral doen wat de generaal met oprechtheid en moed met ons allen heeft gedeeld; even sip zijn én dan weer verder gaan.

Bekijk de betreffende uitzending hier

Categorie: Gastenblogs
Tags: , ,