Nicolet Koetsier blogt: “Wat er dan door je heen gaat is niet in woorden uit te brengen.”
Dankzij de versnelde adoptieprocedure konden Nicolet Koetsier en haar man hun Haïtiaanse adoptiezoon zondag ophalen in Brussel.
Tjonge jonge wat een impact zeg. Eindelijk, ons mannetje is veilig thuis. Het is een zeer emotionele rollercoaster en niet alleen nu, maar eigenlijk al sinds we onze tweede procedure zijn gestart in 2006. In augustus 2007 kregen wij het voorstel van onze zoon. Inmiddels zijn we 2,5 jaar verder en is hij eindelijk veilig thuis.
Het is zo nodig om ons in te zetten voor de mensen en kinderen in Haïti, helaas is het niet mogelijk om eventuele giften rechtstreeks aan families te geven, al zou je het wel willen zodat de kinderen in hun eigen land kunnen opgroeien. Maar ten eerste zien de biologische ouders je echt als een wandelende portemonnee en als je de kinderen financieel zou steunen tot bijvoorbeeld hun vijftiende, dan nog is de infrastructuur van dit land zo vernietigd nu dat deze kinderen ook op de leeftijd van 15 jaar geen toekomst hebben in Haïti.
Straks als ze volwassen zijn kunnen ze zelf beslissen of ze naar Haïti terug willen of iets kunnen en willen betekenen voor hun vaderland. Tenslotte hebben ze na de adoptie een goede basis voor een goede toekomst en hebben ze onderwijs kunnen volgen in het land waar ze geadopteerd zijn en kunnen ze ook werkelijk iets betekenen voor hun geboorteland. En natuurlijk is het niet de beslissing en keuze van de kinderen zelf geweest om geadopteerd te worden en is het heel belangrijk alles bespreekbaar te maken zodat ze weten dat het juist voor deze kinderen belangrijk is waar hun roots liggen.
In ons geval hebben we net een roots opdracht opgegeven via Roots Program Haiti en zouden we bij het ophalen van onze zoon een ontmoeting hebben met de biologisch moeder van onze twee andere zonen uit Haïti die we inmiddels al weer tien jaar bij ons hebben. Helaas is het door de aardbeving nu niet mogelijk om naar Haïti af te reizen, maar we zijn wel ontzettend blij dat hij met Bas, een Nederlander die twee maanden als vrijwilliger bij GLA was, mee naar Nederland kon mee reizen met de repatriëringvlucht in samenwerking met Buitenlandse Zaken van België en Nederland.
Ook de aankomst van deze vlucht is nog ontzettend onzeker geweest. Weliswaar was het vliegtuig op vrijdag om vier uur lokale tijd in Haïti aangekomen op het vliegveld, maar de vraag wanneer deze vlucht kon vertrekken is heel onzeker geweest. Uiteindelijk zijn ze via de Dominicaanse Republiek naar Melsbroek (België) gevlogen, waar het vliegtuig om 19.30 landde. Wat er dan door je heen gaat is niet in woorden uit te brengen. Wat fijn dat deze mensen veilig thuis zijn.
En onze kleine man heeft het nacht en dag ritme gewoon lekker omgedraaid door de lange tijdsduur van de reis en natuurlijk het tijdsverschil met Nederland. Heel langzaam zijn we dat nu aan het afbouwen zodat hij het Nederlandse slaapritme op gaat pakken. Net als wij natuurlijk, want als ons mannetje naar bed gaat gaan wij ook pas en kruipen we heerlijk tegen elkaar aan. Dat is het enige wat nu telt, papa en mama, waar wij zijn is hij ook.
Via deze weg willen we iedereen ontzettend bedanken voor alle steun de afgelopen periode, berichtjes, kaartjes, bloemen, cadeautjes, het is niet in woorden uit te drukken.
Onze gedachten gaan ook uit aan de mensen die hun dierbaren door deze aardbeving verloren hebben, het heeft ons zeer diep geraakt.
