Het omroepkoor staat op de lijst van geschrapte onderdelen op de cultuurbegroting. Met een flashmob tijdens de uitzending van Pauw & Witteman protesteerde het koor tegen de bezuinigingen op cultuur.

Gisteravond zat ik samen met mijn Groot Omroepkoor in de zaal bij Pauw & Witteman. We zongen zonder aankondiging “Auferstehung” uit de 2e Symfonie van Mahler. Een protestsong, een opstand, een ketting van zangers die stuk voor stuk opstaan om voor de camera te laten zien wat voor moois Nederland in huis heeft, een bundel professionele zangers die dagelijks keihard werken voor een uitvoering die je bij de kladden grijpt, die onbekende werken op de planken zet zoals het moet. En reken maar dat dat hard werken is, niks linkse hobby!! Dit koor is niet zomaar een koor maar zangers van topkwaliteit. Een koor waar de beste dirigenten als Maris Janssons en Simon Rattle van zeggen: “We moeten dat groot omroepkoor erbij hebben.”

JA en dan de verbazing van de gasten aan tafel. Prachtig om te zien.  Ook Jeroen Pauw en Paul Witteman wisten niet dat we hadden afgesproken met elkaar naar voren te lopen om als één front voor de camera te gaan staan. Een tsunami van zang in de nek van de presentatoren. Dit is levende muziek! Muziek die je wakker schudt. Een gulle, warme en emotionele schreeuw.

De vraag van Jeroen Pauw of we ook in staat zijn om onze eigen broek op te houden verbaasde mij. Deze vraag wordt ook niet gesteld aan politieagenten en leraren. Je verwacht ook niet dat een politieagent na de dienst nog een pistooltje of een knuppel gaat verkopen op de markt, toch?

Bekijk hier de hele uitzending.

Volgens de Vlaamse comedian-mentalist Gili (Lieven Gheysen) is iedereen paranormaal, omdat paranormaliteit is aan te leren. Hierover was hij maandag te gast bij Pauw & Witteman. Naar eigen zeggen voert Gili een kruistocht tegen alle oplichters van deze wereld, die beweren van gene zijde informatie te krijgen en mensen op die manier een oor aannaaien.

Terwijl de Vlaamse paragnosten zich al maanden in een oorverdovende stilte hullen, is dat in Nederland wel even anders. De dag na mijn passage in Pauw & Witteman kreeg mijn website en meer bepaald het gastenboek een stortvloed aan reacties, vooral uit “paranormale” zijde. (Lees gerust even na op www.gili.be)

Ik kan mij best voorstellen dat mijn stellingen een regelrechte aanval lijken op iets waar heel wat mensen in geloven en dat zoiets pijn doet.  De reacties gaan dan ook van platte verwijten van een bedenkelijk niveau tot het uiten van ontgoocheling (what’s in a name … ), maar getuigen vooral van een eenzijdige benadering van het onderwerp. Men verwijt mij dat ik niet open-minded ben, terwijl ik net beide kanten van het spectrum toch wel héél goed ken.

Punt is dat ik zelf óók ooit geloofde in paranormaliteiten, om de eenvoudige reden dat ik toen nog niet wist wat ik nu wél weet.  Tijdens de voorbereiding van mijn theatershow “Iedereen Paranormaal” leerde ik technieken om een zesde zintuig te faken.  Sindsdien kwam ik tot de spijtige vaststelling dat elke ‘echte’ paragnost bewust of onbewust diezelfde technieken gebruikt.  Je zal me nooit horen zeggen dat het zesde zintuig niet bestaat.  Ik zeg alleen dat alle paragnosten die ik ontmoette of aan het werk zag, niet echt waren maar (zelf)bedrog pleegden.

Laat mij een duidelijk onderscheid maken tussen twee soorten helderzienden. Er is het overgrote deel dat van nature zeer sensitief en intuïtief is en heel eerlijk mensen wil helpen met die gave. Daar is op zich niets bovennatuurlijks aan, maar dat catalogeer ik veeleer als een zeer mooie menselijke eigenschap. Spijtig genoeg lezen sommigen onder hen dan de foute boeken, ontmoeten de foute mensen en volgen de foute cursussen.  Ook zij worden uiteindelijk slachtoffers en worden opgelicht door die tweede soort helderzienden.

Dit tweede (kleinere) groepje “helderzienden” – meestal en niet toevallig ook fulltime met deze “activiteit” bezig -  wéét heel goed dat hun gave boerenbedrog is. Ze weten heel goed dat hun winkels met kristallen, pendels en handboeken voor geen meter paranormaal zijn, maar wél  goed verkopen. Deze verwerpelijke soort charlatans heeft er geen enkel probleem mee om wanhopige slachtoffers financiëel en vaak psychologisch de dieperik in te duwen.  Dat is de groep bedriegers waar  ik mijn pijlen op gericht heb.

Tot nader order is iedereen zowel in Nederland als in België vrij te denken wat hij of zij wil en voor mijn part mag echt iedereen geloven wat hij wil.  Maar als ik zie hoeveel misbruiken en bedrog er zijn in die wereld, dan kan u het mij niet kwalijk nemen dat – als ik dan eens iets weet dat echt nuttig kan zijn – ik die kennis dan ook wil doorgeven.  Een gewaarschuwd man is er twee waard.

Verder was het fijn vertoeven bij Pauw & Witteman.  Comfortabel werken met een heel professionele ploeg, waarvoor dank!

Bekijk de hele uitzending.

Schrijver en journalist Joris Luyendijk liep een maand lang rond op het Binnenhof en bestudeerde de relatie tussen de politiek en de media. Zijn bevindingen schreef hij op in het boek Je hebt het niet van mij, maar… Voormalig communicatieadviseur en journalist Ton Elias (VVD) gaf aan tafel een reactie op de bevindingen van Joris Luyendijk.

Stel nu eens dat het toenmalige hoofdbestuur van de VVD  een wijze man of vrouw gevraagd had een rapport voor hen te schrijven over die moeizame verkiezingsperiode. En stel nou eens dat in dat rapport dat  een paar maanden later zou zijn verschenen allerlei fouten die de toenmalige campagneleider Hans Hoogervorst zou hebben gemaakt jegens Rita Verdonk in die campagne breed zouden zijn uitgemeten.

Wat zou er gebeuren als dat hoofdbestuur wel een zelfgemaakte samenvatting zou publiceren, maar het rapport zelf niet zou vrijgeven?

Zou de journalistiek op zoek zijn gegaan naar het origineel? Uiteraard. Zou het gevonden en gepubliceerd worden? Waarschijnlijk. Zou het hoofdbestuur drie jaar later in een boek van een parlementair journalist worden opgehemeld, omdat de gevolgde aanpak  van “bewonderenswaardige openheid” getuigde?? Van z’n lang zal z’n leven niet.

Ik maak deze fictieve vergelijking om aan te tonen dat de (parlementaire) journalistiek zichzelf de maat niet neemt. Met het toenemen van het belang van de rol van de pers in politieke processen, is die vaststelling steeds minder een kwestie van onderlinge journalistieke mores en steeds meer een maatschappelijk probleem.

Eerst terug naar de vergelijking. Vlak voor de verkiezingen in 2006 bracht De Volkskrant een grote  primeur. Nederlandse militairen zouden hebben gemarteld in Irak. VVD-minister Kamp kwam in het defensief; Nederland stond internationaal meteen in het beklaagdenbankje.

De krant stelde een commissie in – en die maakte gehakt van zowel het verhaal als de manier waarop het tot stand kwam. Het rapport kreeg niemand te zien en de hoofdredactie publiceerde een samenvatting.

Geen enkel ander medium ging achter het echte rapport aan, dat dan ook nergens verscheen. Het valt allemaal gedocumenteerd terug te lezen in een interessant boek van Elsevier-journalist Eric Vrijsen dat afgelopen zomer verscheen en waaraan ik ook het citaat over de “bewonderenswaardige openheid” ontleende.

Vrijsen is heel eerlijk. Zo schrijft hij ergens: “Onder journalisten geldt de ongeschreven regel dat je elkaar niet via de kolommen gaat zitten corrigeren. Als een collega een fout maakt, negeer je dat.”

Met het project CAP100 wil presentatrice Lucille Werner mensen met een handicap onder de aandacht brengen bij het bedrijfsleven en omgekeerd. Myra van Zanten is één van de deelnemers aan het project.

Jaja, daar waren we gisteravond dan bij Pauw & Witteman!
Gezien?!! ;)
Het was uiteindelijk plezierig om mee te maken en vooral erg leuk en inspirerend om mee te mogen doen.
Dank Lucille!

De uitzending begon om 23:00 uur, dus daarvoor was er nog een half uur om nader kennis te maken met de andere kandidaten en medewerkers van de uitzending.
Even iets drinken, want straks komen we op de televisie.
Spannend!!

Men liet ons eerst eerst even de studio zien en de indeling van de zitplaatsen.
Daarnaast moest je ook nog even langs de make-up, want je moet er natuurlijk wel mooi uitzien op de tv he! ;)
Het is 23:00 uur, ‘t begint!
Op de plaatsen zitten dus en luisteren..

Naast Lucille zaten nog drie andere personen aan tafel:
Wubbo Ockels, Frits Wester en Liesbeth Spies, interim-voorzitter van het CDA.
Lucille kwam als laatste aan het woord, dus we moesten eerst luisteren naar de verhalen van de andere drie gasten.
Interessante verhalen, maar iets te complex om hier even in ’t kort samen te vatten.

Toen kwam uiteindelijk Lucille aan het woord!!
Ze nam een erg gedreven houding aan en verwoorden datgene, wat wij juist met deze training zo goed leren:
‘Durf te dromen en kijk naar wat je kan, niet naar datgene wat je niet kunt.
En ga daarvoor!!’
Richard, Jacco en ik kwamen ook alle drie aan het woord en dat was ook erg leuk om te mogen doen!!

Al met al, was het een enorm plezierige avond, hebben we leuke en interessante dingen meegemaakt, dat wel te danken is aan ’t goede iniatief van CAP100!

Kijk naar jezelf, neem de regie in eigen hand en durf vooral te dromen.
Lucille, Pieter, Judith en alle overige medewerkers hebben de wereld weer even laten zien, dat mensen met een beperking, ook gewoon mensen zijn en erbij horen!
Ontzettend bedankt daarvoor!!!

Lerares van het jaar 2010 Trudy Coenen ging in debat met Ton Elias (VVD) en Michel Rog (voorzitter van de vakbond CNV) over het plan van de VVD om slecht functionerende leraren te ontslaan.

Ga nooit meer naar Pauw & Witteman, na de uitzending kon ik niet in slaap komen. Allerlei fantastische volzinnen kwamen in me op. Had ik dat nou maar gezegd of dat of dat… De wekker ging om zeven uur. Ik zag er precies zo uit als mijn leeftijd is.

De uitzending is als in een roes aan me voorbij gegaan. Ik vind het nog steeds bijzonder dat ik zoveel aandacht krijg, ik vertel alleen maar hoe ik mijn werk ervaar. Ik heb er spijt van dat ik Dhr. Elias niet gevraagd heb hoe hij nou precies de kwaliteit van een leraar wil meten, politici praten over het algemeen zo veel dat ik de draad al heel snel kwijt ben. Ik had hem moeten vragen concreter te zijn.  Aan Jörgen Raymann had ik achteraf nog willen zeggen dat kinderen met een goede basis zelf zorgen dat ze niet in gevaarlijke situaties terecht komen al heb je dat natuurlijk  niet altijd zelf in de hand.

Al met al ben ik tevreden met hoe het is verlopen. De ontvangst en begeleiding is geweldig, ik waande me een beetje een vip. Na de uitzending ontving ik heel veel smsjes. Op school hadden veel collega’s me gezien en ik kreeg veel positieve feedback.

Toen de les begon was ik meteen weer met beide benen op de grond. Ik vroeg of mijn kinderen me hadden gezien maar ze hebben nog nooit gehoord van Pauw & Witteman. “Wat leuk,” zeiden ze beleefd, ik ging maar gauw over tot de orde van de dag. Als Youp van ‘t Hek bij ons op school rond zou lopen, zou niemand hem herkennen, dat relativeert wel lekker.

Bekijk hier de hele uitzending.

Hoofdredacteur van het Katholiek Nieuwsblad Mariska Orbán schreef een open brief naar VVD-Kamerlid Jeanine Hennis-Plasschaert. De brief zorgde voor ophef door de persoonlijke manier waarop Orbán het VVD-Kamerlid oproept abortuspraktijken aan te pakken.

Een fel debat aan tafel bij Pauw en Witteman. Dat had ik ook verwacht: het aan de kaak stellen van het feit dat abortus niet zomaar een kleine ingreep is, maar dat je hiermee een minimensje ‘weghaalt’, is een onderwerp waar een enorme taboe op heerst in Nederland. Ik heb blijkbaar een open zenuw geraakt.

Maar, ook al heb ik spijt dat ik Jeanine Hennis gekwetst heb, zij heeft er zelf voor gekozen om haar persoonlijke leven mee te nemen in haar werk als Kamerlid. Veel Kamerleden doen dat niet. Ik vind het heel mooi dat zij dat doet maar daarmee is zij ook aanspreekbaar op de wijze waarop haar persoonlijke ervaringen haar werk als Kamerlid kleuren. Dat heb ik gedaan, in een open brief op de opiniepagina van Katholiek Nieuwsblad. Niets meer en niets minder.
In mijn open brief aan Jeanine Hennis wilde ik mij als het ware aan haar spiegelen, door verbinding te maken. Niet met zakelijke argumenten maar juist met emotie. Maar nu zie ik dat die emotionele benadering niet heeft geleid tot een open gesprek maar als het ware de deur heeft dicht gedaan. Dat betreur ik. Toch blijf ik overtuigd het abortusdebat niet alleen op basis van zakelijke argumenten gevoerd kan worden. Dat ook de emotie, bij voor en tegenstanders, een plek moet krijgen. Maar deze ervaring leert dat je dat op een hele integere, zorgvuldige en respectvolle manier moet doen.
In Nederland wordt het beeld geschetst alsof tegenstanders van abortus een stelletje godsdienstfanaten zijn die vrouwen hun autonomie af willen nemen en hen tegen hun zin met een kind willen opzadelen. In andere landen wordt een meer evenwichtig debat gevoerd.

Hamvraag blijft. Wat doen we nu eigenlijk met een abortus? Wetenschappers hebben ons geleerd dat het genetisch pakket van een mens al meteen aanwezig is. We hebben het niet over een willekeurig pakketje cellen. Maar over een mens in wording. Abortus doodt dat minimensje. Dat is heel erg fundamenteel. Ik weet wel dat niet iedereen dat zo ziet of voelt. Maar ik voel het wel zo. En vanuit die emotie zal ik altijd blijven strijden tegen een abortus en vóór alternatieven om abortus te voorkomen.

Natuurlijk wil ik niet terug naar de illegale abortussen, naar breinaalden en achterafkamertjes. Maar mijn ideaal blijft een samenleving waarin iedere mens welkom is, juist ook als een mens het meest kwetsbaar is. Wie aan een abortus denkt, heeft een hulpvraag. Ik denk dat er veel meer antwoorden op die hulpvraag mogelijk zijn dan we nu als samenleving bieden. Abortus maakt ons lui en onverschillig. Dat zal ik altijd aan de kaak blijven stellen.
Ik hoop dat deze commotie leidt tot een nieuw maatschappelijk en politiek debat over abortus in Nederland. Door te beginnen met het erkennen dat abortus niet zo maar iets is, maar dat je dit een leven mee kunt dragen. Als je dat verdriet al voelt bij het verlies waar je niets aan kunt doen, door een miskraam, hoe veel groter moet dat dan wel niet zijn als je zelf de eerste stap zet om dit te doen? Laten we een einde maken aan de mythe dat een abortus niets meer is dan het wegnemen van een handjevol cellen. En laten we een einde maken aan de mythe dat iedereen die een abortus laat plegen dat doet uit vrije wil. We sluiten onze ogen voor de oorzaken die achter de vraag om abortus zitten. Bijvoorbeeld de angst om uit je familie verstoten te worden. Abortus mag nooit het maatschappelijk antwoord zijn op vrouwen die de gevolgen van hun zwangerschap niet zelf kunnen dragen maar nergens hulp of alternatieven vinden. Daarvoor is ieder mensenleven te mooi en te kostbaar.

Bekijk hier de hele uitzending.