Politicoloog Monique Samuel gaf een beschouwing van de gespannen situatie in Egypte. Samuel is gespecialiseerd in het Midden-Oosten en ze heeft er ook familie wonen.

Toen ik gisterenochtend 26 januari wakker werd, had ik nooit kunnen vermoeden dat ik ’s avonds aan de beruchte rode tafel van Pauw & Witteman zou zitten.
Sterker nog, toen ik de korte mail van een redacteur las met daarin het verzoek haar even te bellen, schrok ik me te pletter. Ik bij Pauw en Witteman? Ongelofelijk.

Bang was ik niet. Wel nerveus. Het verschil? Bij het eerste wil je niet in de uitzending zitten en ren je het liefst hard weg, bij het tweede wil je héél graag in de uitzending zitten alleen weet je nog niet of het item doorgaat.
Wat moet ik aan? Schoot er door mijn hoofd. Ik rende naar m’n kledingkast en staarde radeloos naar al mijn shirtjes en broeken. Wat ga ik zeggen? Was de volgende vraag en ik rende naar de pc om het laatste nieuws met betrekking tot de protesten in Egypte te checken. Ja, dat en nog veel meer schiet allemaal door je hoofd als je wordt uitgenodigd voor Pauw & Witteman.

Maar toen ik eenmaal in de Westergasfabriek was, viel alle stress en nervositeit van me af. Ik mag praten… dacht ik steeds. Ik mag uitleggen wat er gebeurt. Ik kan een bijdrage leveren aan de ontwikkelingen in Egypte, ik kan het Westerse bewustzijn vergroten… En ik voelde me trots. Allereerst op die vele Egyptenaren die zo moedig vechten voor hun rechten, die strijden om eerste levensbehoeften die ieder mens nodig heeft. En daarnaast was ik ook een heel klein beetje trots op mezelf, want tja ik was maar wel mooi te gast bij Pauw & Witteman…

Bekijk de hele uitzending.

Martin Gaus gaf in Pauw & Witteman zijn mening over hondengoeroe Cesar Millan. Gaus had vooral kritiek op de ster van de hitserie Dog Whisperer vanwege diens harde aanpak om honden af te richten. Die kritiek zorgde voor veel felle mailtjes van kijkers. Martin Gaus reageert op deze reacties.

Afgelopen dinsdag zat ik bij Jeroen Pauw en Paul Witteman. Deze keer was Ceasar Millan het onderwerp van gesprek. Beelden lardeerden de onderwerpen en zoals dat gaat bij televisie: het moet spraakmakend zijn dus wordt er selectief uitgekozen.

Ik kreeg zo veel reacties, voor en tegen, aardig en heel onaardig, met argumenten maar vooral zonder argumenten. Meestal kwam het er op neer dat ik jaloers zou zijn en deze man zijn succes misgun om dat het ten koste zou gaan van mijn succes. Daarom heb ik de behoefte om een en ander recht te zetten, men roept nu wel van alles maar veel daarvan is bezijden de waarheid.

Ten eerste:

• Ik heb de beelden van Cesar Millan niet uitgekozen, laat staan met opzet de ‘’verkeerde’’ beelden uitgekozen zoals men suggereert.
• Ik denk veel genuanceerder over Cesar Millan dan ik gisteren kon uitspreken.Ik vind ook dat Millan juist heel goed aangeeft dat mensen verantwoordelijk zijn voor hun honden en dat ze de plicht hebben hun hond een hondwaardig leven te geven. Ik vind het fantastisch dat hij dat eigenaars over heel de wereld kan vertellen. Dat heb ik ook gezegd.
• Millan is een kei in het lezen van lichaamstaal, hij weet precies wat hij doet en op welk moment. U heeft daar helemaal gelijk in en die credits komen hem ook helemaal toe. Maar er komen de laatste maanden steeds vaker eigenaars bij ons die sissen naar hun probleemgevende honden. Als we vragen of het helpt zeggen ze van niet. Ze vertellen wel vaak dat hun honden juist moeilijker zijn geworden en vaak agressief naar henzelf waar dat voorheen niet aan de orde was. Mensen zien de uitzendingen van Millan, krijgen hoop en doen hem na, maar ze overzien niet wat hij werkelijk met die honden doet en kunnen dat ook niet overzien. Ze missen zijn kennis, zijn ervaring en zijn zelfvertrouwen. Dat maakt in mijn ogen veel wat hij doet gevaarlijk. En hij zegt wel dat mensen hem niet moeten nadoen maar dat is niet wat mensen doen. Ze doen hem wel na. Althans, een flauwe afspiegeling van hem. En dat mist zijn doel. Veel van wat hij doet kan anders, beter, veiliger en met minder stress voor hond en eigenaar. Dat is mijn mening, gebaseerd op 35 jaar ervaring met het trainen van probleemhonden.

In feite is dat m’n enige commentaar op hem, dat zijn televisiebeelden te weinig onderbouwd worden en gevaarlijk zijn voor eigenaars. Verder heb ik alleen maar bewondering voor deze man die keihard werkt, miljoenen mensen laat zien dat honden recht hebben op een hondwaardig leven en dat ze geen vervanging zijn van liefde en geen vervulling zijn van eigen behoeften. Dat alleen al maakt dat ik hem liever op de buis dan eraf wil. Hij dient een breder doel en dat ondersteun ik helemaal.

Ik behandel niet alleen gematigde problemen bij honden, wij krijgen het uitschot dat overal al geweest is en waar geen resultaten zijn behaald. Het laatste anderhalf jaar hebben wij twaalf honden uit de opslag hier gehad. Ze waren wegens bijtincidenten in beslag genomen. Al die honden kregen na een agressietest afgenomen door de gedragsbioloog van Utrecht een euthanasieadvies aan hun broek, zes van die honden hebben langer dan een jaar in een hok gezeten, geïsoleerd, zonder relatie met welke verzorgster of soortgenoot dan ook, nooit werden ze eruit gehaald omdat ze volgens zeggen levensgevaarlijk zouden zijn. Ze waren getraumatiseerd door aanstaren, bevelen schreeuwen, wegjagen met hogedrukspuiten en het gebruik van vangstokken. Van de rechter kregen die twaalf honden bij ons een laatste kans. Zes van hen werden verdoofd bij ons binnen gebracht. Ik kan u verzekeren, zulke honden zijn psychopaten geworden. Dat waren ze niet maar zijn ze door de omstandigheden in hun isolatie wel geworden. Ze zijn op een na (die ook naar zijn eigenaar heel gevaarlijk was geworden) allemaal naar huis gegaan na een herhaalde agressietest. Al die honden zijn getraind met de clicker. Wat ik wil zeggen, als men denkt dat we hier alleen wat lichte probleem gevalletjes hebben en de honden alleen wat kunstjes met de clicker aanleren (wat ons werk helemaal niet is), dan weet men niet wat we hier doen. Maar men oordeelt wel, daar heb ik moeite mee.

Ik zal de zondag van Millans’s optreden ook aanwezig zijn. Niet om commentaar te geven maar om heel open te luisteren en in mijn eigen kennis en inzichten dat op te nemen wat me bevalt. Dat doe ik altijd, ik volg waar ik kan workshops, onze bibliotheek bevat meer dan 500 boeken over hondengedrag en het trainen van honden, ik leer voortdurend bij. Ik sluit niets uit. En ik zal me er niet voor schamen, en het wederom luid en duidelijk uitdragen, zoals ik mijn leven lang al doe. Ik hou van de dialoog en van argumenten, dat mis ik nu vooral in al die beledigende en soms bedreigende reacties.

Ga naar de website van Martin Gaus.

Bekijk hier de hele uitzending.

De Vlaamse komiek Urbanus laat uit protest zijn haar groeien tot een nieuwe Belgische regering gevormd is.

Ik was vereerd om te gast te zijn in Pauw & Witteman. Niet omdat ik zoveel verstand had van de Belgische politiek, maar omdat ik een baard had. Vlaamse kijkers zullen zich wel afvragen waarom uitgerekend deze twee idiote tuinkabouters dat prangende probleem moesten komen uitleggen. Ik doe in elk geval mee met de actie. Zolang er geen regering komt, laat ik het haar op mijn hoofd groeien.

Ik vond de andere gasten best wel interessant. De man met het nieuwe hart was goed op dreef. Naast zijn uitvoerige verslag over zijn hartaanval had ik ook nog graag geweten wat voor vlees er toen op de barbecue lag. Ook de namen en de adressen van zijn vrienden, de diploma’s en de inentingen die hij in zijn schooltijd had gekregen, hoe vaak hij zijn ouders bezocht en zo. :o)

Toen men het over het afstaan van ingewanden had, vond ik het van Pauw wel zeer moedig dat hij zei “ik durf het niet”. Ik heb kontraktueel laten vastleggen dat na mijn dood mijn lichaam geschonken wordt aan de bitterballenfabriek. Ik leef trouwens al jaren met de donorhersens van een chihuahua. Bitterballen worden gemaakt van hondenhersens, vandaar.

Het borreltje achteraf vond ik super gezellig. Het is intussen al tien jaar geleden dat ik door Nederland toerde en het voelde weer even als thuiskomen. Ik moest er snel weer vandoor, want er wachtte mij nog een drie uur durende rit door regen, wind, hittegolven, sneeuwlawines en tsunami’s. Dat ging goed tot ik op twee kilometer van mijn huis geflitst werd door een flitspaal. Daar gaat mijn reisonkostenvergoeding dacht ik.

Mijn boete komt zeker terecht in de federale kas, die dan naar goede gewoonte door de Franstalige socialisten geplunderd wordt. Zij vergelijken zich graag met Robin Hood. ‘Wij stelen van de rijken en geven het aan de armen’. Moesten ze stelen van Coca cola, Shell, Mac Donnalds of Heineken, dan zou ik het nog sympathiek vinden, maar nee dat doen ze niet. Ze stelen van hardwerkende zelfstandigen en sparende werkmensen. Het uitdelen aan de armen doen ze pas nadat ze er eerst de lekkerste brokken voor zichzelf hebben uitgehaald.

Bekijk hier de hele uitzending.

Wereldomroep/NOS verslaggever Hans Jaap Melissen was te gast vanwege zijn boek ‘Haïti, een ramp voor journalisten.’ Hij blikt terug op de uitzending.

“Steeds meer mensen vieren hun verjaardag niet”, is de titel van het meest recente toneelstuk van theatergroep Carver, met daarin mijn tante Beppie Melissen. Ook ik was altijd één van die mensen die dat liever niet doen. Tot deze 11e januari: ik had zowaar een verjaardagsfeestje aan tafel bij Pauw & Witteman. Tijdens de voorafgaande reclame heeft de hele zaal mij zelfs toegezongen. Ook in de uitzending werd eraan gerefereerd. Terwijl ik was uitgenodigd vanwege een heel andere verjaardag. 12 januari is het één jaar geleden dat de aardbeving in Haïti plaatsvond. Een verjaardag zonder feestvreugde. Immers, ondanks alle toegezegde hulp merkt de gemiddelde dakloze Haïtiaan nog nauwelijks dat zijn leven beter wordt.

Veel van de aandacht tijdens de uitzending ging op aan nut en noodzaak van inzamelingsacties zoals die voor Haïti werden gehouden.

Ik vind dat hulp na rampen niet afhankelijk moet worden gemaakt van de toevallige bereidwilligheid van een gulle gever. Dan redden alleen mediarampen het in de strijd om de aandacht: de ramp waar toevallig spectaculaire beelden van zijn. En wordt de ene ramp bedolven onder de hulp en heeft de andere het nakijken. Er zou daarentegen ook een standaard internationale reactiemacht kunnen klaarstaan die de noden in kaart brengt bij een ramp en hulp bestelt die echt nodig is, betaald vanuit internationale middelen.

Of die boodschap goed is overgekomen bij de andere gasten aan tafel en de kijker. Ik weet het niet.

Of die situatie ooit werkelijkheid wordt weet ik al helemaal niet. Vaste patronen zijn vaak moeilijk te doorbreken. Zelfs als blijkt dat die niet werken. Het bewijs dat ‘we met zijn allen’ niet in staat zijn geweest de Haïtianen adequate hulp te bieden ligt op straat, in Port-au-Prince. Daar hebben ze voorlopig nog geen reden voor een vrolijk verjaardagsfeest.

Bekijk hier de hele uitzending.

De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA heeft nieuw leven ontdekt op aarde in een giftig meer in Californië. Het gaat om een soort bacterie dat andere eigenschappen heeft dan al het andere leven op aarde. Wetenschapsjournalist Govert Schilling ging  in op dit nieuws.

Prachtig medium, televisie. Maar hoe toon je een bacterie? Een elektronenmicroscoop in de studio is ook weer zo wat.

Pauw & Witteman-redacteur Rachel Franse zat er duidelijk mee in haar maag, afgelopen dinsdag. Leuk als ik wat zou komen vertellen over de NASA-ontdekking van een bijzondere bacterie die arseen in z’n DNA heeft in plaats van fosfor. Maar kon ik ook wat laten zien?

Dinsdagnacht viel bij mij het kwartje. Als ik iets wilde uitleggen over de bouwstenen van het leven, moest ik het niet moeilijker maken dan nodig was. Gewoon bouwstenen meenemen. Duploblokjes.

Woensdag bracht ik een bliksembezoek aan de Intertoys op de Varkensmarkt in Amersfoort – mijn kinderen zijn de deur uit, en de zolder is lang geleden al opgeruimd. Een doos Duplo met minstens zes verschillende kleuren blokjes (voor koolstof, waterstof, zuurstof, stikstof, zwavel en fosfor) was snel gevonden. Daar knutselde ik drie wezentjes van. Een roze blokje uit de Hello Kitty-lijn moest dienst doen als arseen.

Vlak vóór de uitzending, woensdagavond, werd alles even gerepeteerd. Nog nooit zo veel volwassen mensen serieus in de weer gezien met Duplo. Stiekem had ik ook nog een groen Marsmannetje meegenomen.

Als je de uitzending terugkijkt, zie je dat het fantastisch werkte. Tegenover mij zaten Jeanine Hennis-Plasschaert en Francisco van Jole aandachtig toe te kijken naar mijn uitleg over de ‘vreemde’ levensvorm. Volledig gebiologeerd, letterlijk en figuurlijk. En Theo Maassen – jong dochtertje thuis – had zelden zo’n zachtaardige blik in z’n ogen.

En de kijkers? Die reageerden enthousiast. In de mail, op Facebook, op  Twitter, en zelfs op straat. ‘Eindelijk begrijp ik het’ is misschien wel het mooiste compliment dat je als wetenschapsjournalist kunt krijgen.

Nu zit ik wel met een doos Duplo thuis. Kleinkinderen zijn nog niet in zicht. Theo mag ’m op komen halen – daar had ik natuurlijk aan moeten denken toen we na afloop van de uitzending samen mijn gekleurde beestjes uit elkaar haalden.

En de volgende keer dan? Dan bedenk ik gewoon weer iets nieuws om moeilijke dingen toegankelijk te maken.

Prachtig medium, televisie.

Bekijk hier de hele uitzending.

Italië-expert Anne Branbergen schreef samen met Martin Šimek het boek Silvio. Modern leiderschap over de Italiaanse leider Silvio Berlusconi. Zij volgt Berlusconi al sinds zijn politieke opmars in 1994.

Wat een ervaring, een praatprogramma waarin iedereen naar elkaar luistert, vragen kunnen worden gesteld én beantwoord en zelfs ruimte is voor humor! Dat ben ik niet gewend in Italië.
Het afgelopen jaar heb ik, alle, maar dan ook alle Italiaanse praatprogramma’s op tv gevolgd in verband met het boek ‘Silvio, modern leiderschap’ dat ik samen met Martin Šimek heb geschreven.
Een jaar lang kon ik nooit ’s avonds, want maandag is het L’Infedele van Gad Lerner, dinsdag is het Ballarò van Giovanni Floris, woensdag is het Exit van een hele mooie dame op wiens naam ik even niet kan komen, donderdag is het wekelijkse hoogtepunt Annozero van Michele Santoro, vrijdag zijn de Invasioni Barbariche van Daria Bignardi, zaterdag én zondag is Che tempo che fa van Fabio Fazio. En dan is het alweer maandag.
Allemaal urenlange (semi) politieke praatprogramma’s, en ik moest ze allemaal zien, om mijn vinger permanent aan de polsslag van Italië te kunnen houden. Want op tv gebeurt het. Wat?
De presentator geeft de aftrap en slingert een stelling de lucht in. Bijvoorbeeld: “Kunnen wij Italianen onszelf nog in de spiegel blijven aankijken met een dergelijke regering, die we per slot zelf hebben gekozen?” Die eerste zin kun je meestal nog wel verstaan.

Daarna niets meer, want dan gaat men schreeuwen. De presentatoren lopen hulpeloos van gast naar gast, die speciaal op grote wederzijdse antipathie zijn geselecteerd. Dat is vrij makkelijk in Italië, want je hebt twee soorten mensen: Pro- of Anti-Berlusconi. Kies uit beide antropologische categorieën de felste vertegenwoordigers, en je Italiaanse talkshow is een feit.
Er valt niets te verstaan, er kan geen gedachte worden geformuleerd, het is de hele avond schreeuwen, gesticuleren, ogen rollen, heftig ‘nee-nee-nee’ schudden terwijl iemand anders wat zegt, beledigd opstaan, weglopen en toch weer terugkomen, uiteraard op voorwaarde dat jíj nu&meteen het woord krijgt.

Bovenstaand fragment: Die ene met dat kale hoofd is minister Sandro Bondi van Cultuur. Hij is een apostel van Berlusconi en is woedend op de man tegenover hem omdat hij ‘een verrader’ is. Die man heet Adolfo Urso (je hebt nog mensen die ‘Adolf’ worden genoemd), is vice-minister en hoort bij Fini, de post-fascist (zie Adolfo). Fini heeft Berlusconi verraden, vindt Bondi, en dat uit hij tegen Adolfo.

De opdracht is: zorg dat de tegenstander niet aan het woord komt, of, als het hem toch is gelukt, zorg dan dat hij het zo snel mogelijk weer kwijt raakt. Door bijvoorbeeld keihard ‘Je-liegt-je-liegt-je-liegt’ door zijn verhaal te blijven schreeuwen, net zo lang tot hij het uitgeput opgeeft. De winnaars zijn meestal de Pro-Berlusconi mensen, want die maken zich geen zorgen of ze intelligent overkomen. De Anti-Berlusconi mensen willen een intellectuele indruk maken en dat is hun zwakte.
Dus het was voor mij een verbijsterende avond, bij Pauw & Witteman. Je kon wat zeggen! Iemand anders ook! Je kon op elkaar reageren! De presentatoren hadden de regie en maakten zelfs grapjes! En ondanks dat torenhoge kijkcijfers!

Bekijk hier de hele uitzending.