“Beste Jan, bedankt voor je toelichting bij Pauw & Witteman. Dat je de kanker mag krijgen! Zie de foto’s incl interview vanuit ziekenhuis graag tegenmoet! Vriendelijke groet, Juul”

Zomaar een mailtje van iemand die vanachter het mailadres juulke99@hotmail.com en onder de naam Juul Vaessen reageert op mijn optreden bij Pauw & Witteman naar aanleiding van een Telegraaf-publicatie van Jolande van der Graaf over Ruben, de enige overlevende van de vliegramp in Tripoli. Bestaat zo’n gast echt? Maakt ie speciaal voor dit soort gelegenheden een nieuw mailadres en een nieuwe alias aan? Dat een of andere wezenloos me kanker toewenst (de ziekte waaraan mijn vader een kleine twee jaar geleden overleed, dus wellicht heb ik de genen, good for you, Juul), ik kan er niet wakker van liggen.

Evenmin als van de Twitter-recensie van Francisco van Jole, officier, rechter en beul in één van de Republiek der Politieke Correctheid. “Bij P&W zit Jan Dijkgraaf weer in z’n vertrouwde ‘Ik ben een lul maar kom overal mee weg’ rol. Verlaat straks handenwrijvend de studio.” Tja, als je eenmaal een imago hebt, moet je het vooral cultiveren. Als de paar mensen die er wel toe doen in mijn leven me maar kennen zoals ik echt ben.

U moet het me maar niet kwalijk nemen, maar de opinies van de Juul Vaessens en de Francisco van Joles, elk op hun terrein het topje van de ijsberg, laten me Siberisch koud. Ik kreeg bij Pauw & Witteman, omdat de journalistenvakbond NVJ verzaakte en Jolande van der Graaf en haar hoofdredacteur Sjuul Paradijs niet wilden of konden wegens ernstige doodsbedreigingen, de gelegenheid het op te nemen voor een van de beste journalistes van Nederland. Want dat is Jolande van der Graaf.

En voor de collega’s van het nieuwe blad BINNENHOF: ik ken Jolande al 22 jaar, maar compromitterende foto’s van haar en mij samen zullen jullie kunnen maken noch kopen. Wat dat betreft ben ik net Bart Chabot: zo verbaasd dat één leuke vrouw ooit voor me viel, dat ik nooit het risico zal lopen die te verliezen…

Bekijk hier de hele uitzending.

Het was vrijdag voor mij een spannende dag: allereerst was daar de lancering van mijn boek bij de uitgever. Ik had de eer mijn boek te mogen uitreiken aan dhr. Herstel, directeur Gevangeniswezen (directeur van alle gevangenissen in Nederland). Dat het ministerie van Justitie dhr. Herstel afvaardigde om mijn boek in ontvangst te nemen, beschouw ik als een fantastisch gebaar van justitie. Het betekent dat zij de problematiek rondom kinderen van gedetineerden wel degelijk erkennen en bereid zijn om een gebaar te maken.

“Maar” vroeg dhr. Witteman gisteren in de uitzending, “wat zou justitie nou concreet voor deze kinderen kunnen betekenen?” Ik gaf hierop enkele mogelijkheden. Eigenlijk wil ik hieraan toevoegen dat er ook een schone taak is weggelegd voor de maatschappij. Ik hoop door het bespreekbaar maken van dit onderwerp, dat de maatschappij zich het lot van deze kinderen aantrekt. Dus nodig Pietje uit voor een verjaardagspartijtje ook al zit zijn ouder in de gevangenis. Kinderen hebben het zo nodig om geaccepteerd te worden, die moet je niet dubbel straffen door ze ook nog eens te isoleren. Zij zijn niet de misdadiger maar het ‘kind van’, en hebben er niet om gevraagd.

Tegen ouders die op het punt staan om een strafbaar feit te plegen (door geldgebrek o.i.d) zou ik willen zeggen: zijn er geen andere mogelijkheden om uit een ogenschijnlijk uitzichtloze situatie te komen? Bijvoorbeeld schuldsanering. Denk goed na wat u uw kinderen aandoet als u gevangen wordt gezet: ze gaan door een hel. Een hel die waarschijnlijk hun verdere leven sporen achterlaat.

Tot slot zou ik politiek Den Haag willen vragen: nodig mij uit voor een gesprek, tezamen met stichtingen zoals Gezin in Balans en Exodus. Laten we eens kijken of we de situatie voor deze kinderen eenvoudiger kunnen maken, want kinderen zijn de toekomst. Ook deze kinderen! Bezoektijden vallen bijna altijd onder schooltijd. Een kind zou niet moeten kiezen tussen school of bezoek aan zijn of haar ouder. Dus een flexibele bezoekregeling zou een verademing zijn. Een kind heeft recht op school en om zijn ouder te kunnen knuffelen. Ook zou het fijn zijn voor kinderen waarvan de ouder ver weg in Nederland vast zit om die te helpen met een speciaal vervoersregeling. Kinderen hebben vaak geen geld voor dure treinkaartjes.

Ik vond het een eer om uitgenodigd te worden door de heren Pauw & Witteman en hun fantastische team. Dank jullie wel!

Bekijk hier de hele uitzending.

Gisteren bracht de Onderzoeksraad voor de Veiligheid zijn definitieve rapport uit over de crash van het Turkish Airlines-toestel vorig jaar. Luchtvaartexpert Benno Baksteen reageert.

Mensen kunnen grote trauma’s overwinnen. Dat lieten de verhalen van Lammi en van de neven Mustafa zien. Bijzonder om bij zulke mensen aan tafel te mogen zitten. Interessant ook dat het voor alle drie belangrijk bleek te begrijpen wat er precies was gebeurd.

Dat mensen bij trauma’s grote behoefte hebben aan kennis ontdekte ik in 1989 toen ik na de crash bij Paramaribo van Surinam Airways in een studio van AT5 terecht kwam. Die zat vol met Surinaamse landgenoten die snakten naar informatie en uitleg en daar heb ik na de uitzending nog lang mee nagepraat. Dat hielp. Ik besloot waar mogelijk en nodig te blijven helpen bij het geven van uitleg bij luchtvaartongevallen.

Het rapport over het Turkish Airlines-ongeval is dan ook in twee opzichten belangrijk. Voor de slachtoffers om verder te kunnen en voor de luchtvaart om tot verbeteringen te komen. Hoewel het rapport qua onderzoek uitstekend is, schiet het juist op die punten tekort. Met name door de manier waarop het is gepresenteerd en de manier waarop het als gevolg daarvan in de media is gekomen. De compilatie die de redactie van P&W had gemaakt liet dat uitstekend zien. De boodschap leek helder: de vliegers hadden het snelheidsverlies moeten zien en hebben het dus verkeerd gedaan.

Daar schieten we echter niets mee op. De vliegers zijn ook dood en hebben echt niet gedacht ‘vandaag letten we niet op want daar hebben we even geen zin in’ . De belangrijke vragen zijn: hoe zijn ze in die situatie gekomen en waardoor hebben ze het niet tijdig gemerkt. Nuttige inzichten ontstaan pas als je probeert dat te begrijpen, niet als je vaststelt dat het anders had gemoeten. Dat wisten we al.

Sinds twee jaar ben ik voorzitter van een adviescollege van de Minister van Verkeer en Waterstaat. We adviseren over de veiligheid van burgerluchtvaart in Nederland met speciale aandacht voor internationale ontwikkelingen. Ons laatste advies, “De voorschriften voorbij”, gaat over die ontwikkelingen en over het verder verhogen van de veiligheid van al bijzonder veilige systemen en de lastige vragen die daarbij aan de orde komen. Het is vorige maand door de Minister naar de Kamer gestuurd. Het is openbaar en beschikbaar via deze link.

Benno Baksteen is voorzitter van DEGAS (Dutch Expert Group Aviation Safety).

Bekijk de gehele uitzending.

Ed Anker staat tot op de negende plek van de kieslijst van de ChristenUnie, maar hoopt via voorkeurstemmen toch terug te keren in de Tweede Kamer. Bij Pauw & Witteman ging hij in discussie met PvdA-leider Job Cohen.

“De ChristenUnie doet aan styling.” Dat was het nieuws van Bart Chabot die een dag ‘embedded’ ging bij de ChristenUnie. Die degelijke mensen van de ChristenUnie gaan zich eindelijk eens bekommeren om het uiterlijk. Het is een mooie en gezellige groep mensen. Er wordt veel gelachen. Zo schetste Chabot de sfeer bij de ChristenUnie.

Goed om dit van Chabot te horen. Hij vond het leuk bij ons en dat is mooi. Natuurlijk zegt dan direct een stem in mijn achterhoofd dat het niet alleen om de buitenkant kan gaan. Binnenkant en buitenkant zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en inhoud blijft het ChristenUnie adagium. Ook in mijn persoonlijke campagne. Dan gaat het over veiligheid en onderwijs bijvoorbeeld.

Wat dat betreft was het gesprek met Cohen teleurstellend. Job Cohen heb ik hoog zitten als bestuurder, maar politiek is niet alleen een kwestie van bestuur. Je mag van een politicus, en zeker van een premierkandidaat, verwachten dat hij ideeën heeft en dat hij voor die ideeën staat. Die indruk kreeg ik gisteravond niet. Als Cohen premier is wil hij akkoorden sluiten waarbij men van eigen standpunten moet willen afstappen. De PvdA lijkt vooral de burgemeester van Nederland te willen leveren en gaat daarna praten over ideeën.

Oké er was een soort van idee; Cohen wil omgaan met verschillen, maar lijkt daarbij naar een soort grijze eenheidsworstsamenleving te streven. Vrijheid van godsdienst is blijkbaar alleen van belang zolang je er geen last van hebt. Weten we dat ook weer.

En dan was er even nog Afghanistan. Ik vraag me ook af of Cohen zelf wel begrijpt waarom het Kabinet is gevallen. Heeft hij daar eigenlijk wel Wouter Bos over gesproken? Het is toch stuitend dat hij nu weer rustig alle opties wil gaan bespreken over de missie in Afghanistan, waar het op 20 februari in één nacht moest worden afgetikt. Dan word ik gewoon even heel chagrijnig. Dat voelde ik sterk van binnen en dat schijnt van buiten nogal zichtbaar te zijn geweest. Daar helpt geen styling aan.

Soms ben ik jaloers op iemand als de misdaadjournalist Bert Huisjes, die even zakelijk als beheerst kan uitleggen wie de ‘Tattoo Murderers’ zijn en wat ze willen. Dat trof des temeer daar hij verbonden is aan een krant als De Telegraaf die toch het liefst in vette koppen denkt. En wat een enige man, die Michiel Vos die Amerikaan is geworden omdat hij zich in zijn Amerikaanse gezin een ‘alien’ ging voelen, bijna van een andere planeet. Snel, alert, puntig, geestig ook en zo nu en dan toch weer heel Nederlands. Na de vertoning van zijn inburgeringgelofte (die hij heel serieus neemt) vertoonde hij toch de lacherigheid die Nederlanders bevangt bij zulke plechtigheden: doe gewoon. Wij halen hier ook niet de uitspraken van de groten uit het eigen verleden aan. We doen het liever met volkswijsheden, van wandbordjes tot aan Johan Cruijff, die iedereen zelf zou kunnen verzinnen. Onze grootste held, Willem van Oranje, heet niet voor niets Willem de Zwijger. Graag praat ik nog eens met Michiel over hun staatsnationalisme tegenover onze saamhorigheidsrituelen. Dan wordt misschien duidelijk waarom zij zo’n moeite hebben met een gewone ziekteverzekering, terwijl wij dat vanuit een vanzelfsprekende solidariteit heel normaal vinden – net zoals werkeloosheidsuitkeringen, AOW en pensioenen.

En wat de Nederlandse inburgeringquiz betreft (we maken van alles in dit land een quiz), inderdaad stemmen we met Amerikanen overeen in het onverwijld uitpakken van een cadeautje. Maar verder zijn er alleen maar verschillen. Roept men in Amerika ongeacht de inhoud meteen ‘wonderful!’, ‘amazing!’ enzovoort, dan gaat het schenken hier gepaard met ‘je mag het ruilen’ en ‘dat had je niet moeten doen’. Trek zelf uw conclusies. En wederom de bewondering voor meneer Jeroen en meneer Paul die ogenschijnlijk uit de hand lopende discussies precies op tijd weer in hun gareel weten te brengen: trek ook uw conclusies.

Het is maandag 26 april 2010, half acht ‘s morgens. Terwijl ik in de keuken voor mijn gezin sinaasappelen sta uit te persen, lees ik de voorpagina van de Volkskrant met daarop het bericht over mijn nieuwe boek over de vuurwerkramp: “Vuurwerk voor taarten oorzaak ramp Enschede”. Vrijwel onmiddellijk gaat mijn gsm: een radio 2-programma wil mij graag interviewen. Al snel volgen andere telefoontjes met dezelfde verzoeken. Het gaat de hele dag door. Radio, televisie, kranten, Belgische media, etc. Ik verwijs ze allemaal door naar de volgende dag, omdat ik met de redactie van Pauw & Witteman heb afgesproken om die avond bij hen voor het eerst de inhoud van mijn boek toe te lichten. Het wordt mij niet in dank afgenomen, maar de journalisten die mij kennen weten dat ik altijd handel naar ‘een man een man, een woord een woord’ en accepteren de situatie. Ik zeg tegen iedereen dat ik hoop dat ze het boek gaan lezen en dat ik daarna graag al hun vragen zal beantwoorden. Het gaat om de inhoud en niet om de waan van de dag. Het gaat om een onopgelost mysterie dat naar mijn overtuiging tien (!) jaar na dato alsnog opgehelderd kan worden. Moet worden.

Intussen gooit de politie Twente olie op het vuur. Eerder deze maand hebben korpschef Martin Sitalsing en ik persoonlijk afgesproken dat hij op 29 april op het politiebureau in Enschede het eerste exemplaar van het boek in ontvangst zou nemen: zonder pers, zonder fotograaf, geen media-moment. Ook is toen afgesproken dat het geen vertrouwelijke overhandiging zou zijn. De uitreiking zou een gebeurtenis zijn waaraan bekendheid mocht (en zou) worden gegeven. Dit staat zwart op wit en is op vrijdag 23 april nogmaals gecommuniceerd, inclusief de mededeling dat de Volkskrant al op maandag zou publiceren.

Om 12 uur, tussen alle media-telefoontjes door, word ik gebeld door de politie Twente dat Sitalsing het eerste exemplaar niet in ontvangst zal nemen. Ik vraag waarom. Vanwege de publiciteit in de Volkskrant, antwoordt de mij onbekende politieman. Maar dat wist de korpschef, houd ik hem voor. Sitalsing vindt het ongepast om gezien de media-aandacht het boek aan te nemen, zegt de man. Ik leg hem uit dat ik dit jammer vind, maar het besluit van Sitalsing uiteraard respecteer. Later die middag zal de weigering van de politie uitgroeien tot een relletje waar ik mij verre van houd. Ik blijf het zeggen: Het gaat me om de inhoud en niet om de waan van de dag. Ik blijf hopen op een nieuw politieonderzoek naar de toedracht van de vuurwerkramp. Dat is veel belangrijker dan ‘geruzie’ over de uitreiking van het eerste boekexemplaar. Dit licht ik ’s avonds op televisie toe, als Jeroen Pauw en Paul Witteman mij er naar vragen.

Het is al nacht wanneer ik na het interview in Pauw & Witteman door een chauffeur van de VARA terug wordt gereden naar huis. De uitzending verliep goed, hoewel ik achteraf nog wel wat meer boosheid op de autoriteiten en wat meer frustraties over het dwarsbomen van de waarheidsvinding had willen uiten. Nog vijf uur dan sta ik weer sinaasappelen te persen met de ochtendkrant naast me. Ik ben benieuwd hoe het boek verder zal worden ontvangen en welke journalisten me gaan bellen, nu de waan van de dag achter de rug is.

Bekijk hier de hele uitzending.

Marianne Thieme bond dinsdagavond de kat de bel aan door palingvissers op de man af voor te houden dat hun handel voorbij is. Dat is eerlijk en moedig. En Thieme heeft gelijk. De palingstand in ons land is zo dramatisch teruggelopen, dat alleen een Europa-breed herstelplan en een exportverbod op glasaaltjes nog soelaas kan bieden. Maar bij zaken waarbij de ernst van de situatie zo evident is, past niet de stijlfiguur van de overdrijving. En daar ging het mis.

Eerst verweet ze de Nederlandse palingvissers in hun eentje verantwoordelijk te zijn voor dreigend uitsterven van de soort. Dat is onzin. Het op grote schaal wegvangen van glasaaltjes voor de kust van Portugal en Spanje is oorzaak nummer één. Vervolgens riep zij op om ook de verkoop van kabeljauw te verbieden. De toestand van de kabeljauw is onvergelijkbaar met die van de paling. Afhankelijk van herkomst en vismethode kan kabeljauw prima worden gegeten. Er is zelfs kabeljauw uit Alaska en Noorwegen, die voldoet aan de strenge eisen van het MSC-keurmerk.

Eenmaal op stoom was Thieme niet meer te stoppen. Op de allerbeminnelijkste vraag van mede-gast Henk Krol: “Maar Mevrouw Thieme, welke vis mogen we nog wel eten?”, was het antwoord: “geen”. Tja, dan wordt het lastig. Even later werden longlines 550 maal om de wereld gesponnen en verdwenen Boeings in sleepnetten die door het Krügerpark worden gesjord. Op dat moment heb je de lachers op de hand, maar om de verkeerde reden.

Thieme heeft een punt en eentje die onze samenleving in het hart raakt: ouderwetse en hoogintensieve vormen van landbouw, visserij en overexploitatie zijn niet langer te verkopen. We moeten naar duurzamere, slimme alternatieven waarbij ecologie en economie elkaar in balans houden. Daarbij past geen overdrijving. Een droge constatering van de feiten en de toegebrachte schade aan het milieu zijn al erg genoeg. Combineer dat met praktische oplossingen, want die zijn er volop. Bijvoorbeeld door consumenten te verleiden tot de consumptie van verantwoord gevangen vis en samen met de visserijsector te kijken naar alternatieve vangstmethoden. Vis eten kan best, zolang je maar kiest voor een duurzaam gevangen vis.

Heerlijk, zo’n aswolk, dan zie je weer hoe kwetsbaar alles is wat wij mensen op aarde uitvoeren. Eén pufje, en de hele wereld is ontregeld. Gelukkig valt er nog geen enkel mensenleven te betreuren, het levert alleen ongemak op en het kost geld. Maar de natuur rekent niet in geld. Beschouw het maar als een knipoog van de aarde naar iedereen die denkt dat je alle risico’s kunt uitbannen.

Het mooie van de aswolk is ook dat we niet kunnen voorspellen hoelang het nog duurt. Veel mensen dachten dat die wolk na een dag wel voorbij zou zijn, want erupties verdwijnen meestal na een dag uit het nieuws. Maar erupties duren meestal maanden, en vaak zelfs jaren, en deze zal geen uitzondering zijn. We weten heel wat over vroegere erupties van IJslandse vulkanen, maar die zijn er in verschillende soorten, en we weten niet op welke die van vandaag lijkt. Vulkanen zijn net zo onvoorspelbaar als het klimaat.

Het stilvallen van het luchtverkeer doet je realiseren hoe verwend wij eigenlijk zijn. Veel van onze bezigheden zijn luxe: we hoeven niet met vakantie, we hoeven niet te vergaderen in Mexico, we hoeven geen mango’s uit Suriname of tonijn uit de Middellandse Zee te eten.  Ook de Nederlandse landbouw produceert vooral luxe: tulpen voor Rusland, ham voor Italië en orchideeën voor de vensterbank. Goed om eens na te denken hoe het is als we echt back to basics zouden moeten.

Maar zo zitten we niet in elkaar. We willen niet terug naar de eenvoud, de economie moet groeien, ook al hebben we eigenlijk niets meer nodig. Ook voor de aswolken zal wel een technologische oplossing komen: net zoals treinen vroeger koevangers voor de locomotief hadden, zo zullen de vliegtuigen van de toekomst wel asvangers voor hun straalmotoren krijgen. De luxe is ons te dierbaar om ons die door de natuur te laten afpakken.

Bekijk hier de hele uitzending.

Priscilla Jourdan is de vriendin van Marcel Kaatee, die beschuldigd werd als boekhouder betrokken te zijn bij een aantal afpersingszaken. Jourdan schreef het boek Gangsterliefje tegen wil en dank, over haar leven tijdens het proces tegen Kaatee.

Ik hoorde dat ik definitief aan tafel zou komen te zitten bij Jeroen Pauw, en werd erop voorbereid dat het wel eens een ‘pittig’ gesprek zou kunnen worden. Ook had ik van iemand die er ook wel eens te gast was geweest, gehoord dat Jeroen vrouwen ‘niet moet’ aan tafel, wat mijn vooroordeel (helaas, ik ben ook maar een mens) versterkte. Ik heb namelijk vaak gedacht: ‘Je zal maar tegenover hem zitten. Dan ben je nog niet klaar!’ Dus, op mijn qui vive stapte ik de uitzending in en ‘was klaar voor Jeroen’. Ik dacht: ik laat de vloer niet met me aanvegen!

Tijdens het gesprek dat Jeroen met mij had, dacht ik echter op een gegeven moment ‘wanneer komt hij nou met zijn cynisme, de vooroordelen en de ‘ja maar waar rook is, is vuur’ tirade’. Toen deze uitbleef, kalmeerde de felle tekkel in mij en ik voelde me tegen alle verwachting in zelfs gewaardeerd en ook nog als zodanig behandeld (hoezo vooroordeel, Priscilla?!). Ik kon mijn zinnen uitspreken en Jeroen en de andere tafelgasten luisterden echt naar me.

Het programma was naar mijn idee veel te snel afgelopen; het had nog wel uren mogen duren! Jeroen had het helemaal niet op mij (eigenlijk ons, Marcel zat in het publiek) gemunt. Jawel! Maar niet in negatieve zin! Ik vond het heel erg leuk om op televisie te zijn.

Na afloop was er een goed verzorgde borrel, waar de nazorg fantastisch was. Uitgebreid vroeg redacteur (in ons geval) Inger ons over hoe we het hadden ervaren, of het naar onze zin was gegaan, en ze vertelde wat haar was opgevallen. Met een hapje en een drankje erbij leek het wel een avondje uit.

Toen kwam opeens DE enige echte Jeroen Pauw bij ons staan, de man waar ik zo bevooroordeeld over was geweest, op wie ik thuis, veilig van achter mijn strijkplank naar het programma kijkend, altijd aanmerkingen had. Diezelfde man had mij zojuist voor televisiekijkend Nederland, heel respectvol en charmant behandeld. Oepsie!

Jeroen, Marcel en ik, en Chantal van de uitgeverij die mij die avond steunde, en die mijn PR zo geweldig doet niet te vergeten, hadden nog een enorm gezellige avond. Om een uur of 01:00 zei Marcel dat we maar eens op huis moesten gaan. Onderweg naar huis hadden we het erover hoe we ons toch zo vergist konden hebben, ‘want wat een schat is Jeroen in werkelijkheid’.

Jakob Doorn (Vishandel Jan van As) ging in debat met Marianne Thieme, leider van de Partij voor de Dieren. Zij bepleit een verbod op de verkoop van paling en kabeljauw.

Als visspecialist van Vishandel Jan van As te gast bij Pauw en Witteman. Dat maak je niet elke dag mee. Ik was gevraagd om mijn visie te geven betreffende de “wantoestanden” die er zijn ten aanzien van de paling en kabeljauw. Hoewel ik nauwelijks de kans heb gekregen om mijn visie te verduidelijken was het een aangenaam verpozen. Als visspecialist en als auteur van de boekenserie Vis&Seizoen heb ik de hele wereld afgereisd. Vis&Seizoen biedt oplossingen voor de problematiek en maakt zich al jaren sterk voor duurzame visserij en visconsumptie. Niet voor niets wordt Vis&Seizoen door de horeca ondersteund en werken wij samen met het WNF, MSC en Stichting Noordzee.

Ik heb meer dan 30 jaar ervaring in de visserijsector en ben goed op de hoogte van de laatste ontwikkelingen. Ik kijk heus niet door een roze bril, maar dat Nederlandse visserij door de PvdD compleet afgebrand wordt, is onaanvaardbaar. Mevrouw  Thieme trok flink van leer en ik moet concluderen dat zij zichzelf, en haar partij zwaar voor schut heeft gezet. Het was een lachwekkende vertoning en enigszins beschamend. Terecht dat mevrouw Thieme een aantal snerende opmerkingen naar haar hoofd geslingerd kreeg. Mevrouw Thieme is een charmante verschijning maar inhoudelijk schoot ze gisteren tekort. Ze heeft geen enkele ervaring in de visserijsector en doet beweringen die vals en grensoverschrijdend zijn. Een luisterend oor naar mensen uit de praktijk had deze dame niet, ook niet na de opnames. Ze was als een vuurpijl in het luchtledige verdwenen. Dat is jammer.

Gelukkig zijn er politici die wel een luisterend oor hebben en zelfs verstand hebben van zaken. Inderdaad, ik heb het over Gerda die ook terloops ter sprake kwam. Dat is tenminste een vrouw met visie en ze verkondigt gelukkig geen fabels

Bekijk de gehele uitzending.