Annelies van Bronswijk blogt: “De groei van zijn aanhang laat wel zien waar de gevestigde orde de steken heeft laten vallen.”

20100927-annelies_van_bromwijkIn New York zijn bedwantsen al een plaag, maar in Nederland duikt het beestje ook steeds vaker op, vooral in hotels in de Randstad. De bedwantsen komen mee in koffers van reizigers of vrachtcontainers uit niet-westerse landen.  Annelies van Bronswijk is deskundige op het gebied van bedwantsen.


Het werd wel erg politiek, de discussie over onze Marokkaanse Nederlanders. In het dagelijks leven gaat het toch wat anders in mijn omgeving. Ik train al jaren met veel plezier karate bij Budosporten ElHatri, en ja, als ik er over nadenk, de hoofdleraar is inderdaad van Marokkaanse afkomt en veel van de leden zijn tweede of derde generatie. Echter, op mijn universiteit, een kilometer verderop, zie ik Marokkaans-Nederlandse studenten zelden of nooit. Kortom, hoe lokken we onze jonge landgenoten het atheneum of het gymnasium in? Voor mij het hart van het integratiedebat.

Tja, en dan het Wilders thema. Mijn medegast had groot gelijk. Gek dat we niet kunnen leren van de geschiedenis, want de ene charismatische figuur die veel kiezers trekt in Nederland kennen we ook van de Provinciale Staten Verkiezingen van 1935: 8% van de stemmen. Ook toen werden de kiezers als betreurenswaardig in de hoek gezet en we weten waar dat toe geleid heeft! Voor de duidelijkheid, ik ben geen Wilders-stemmer, maar de groei van zijn aanhang laat wel zien waar de gevestigde orde de steken heeft laten vallen.

Gelukkig hebben de mijten in bed daar allemaal geen last van! Ik vond het heel gezellig bij Pauw & Witteman. Alleen jammer dat we als gasten geen draaistoelen hadden. Zo nu en dan had ik graag eens wat meer rondgekeken naar de reacties van het publiek.

Bekijk hier de hele uitzending.

Bert Wijbenga blogt: “Na afloop was het prettig om de cooling down met redactieleden en gasten mee te maken.”

20100913-bert_wijbengaKorpschef Bert Wijbenga ging in debat met coureur Tim  Coronel  over de actie tegen gevaarlijk rijgedrag van automobilisten. Afleiding als bellen of een navigatiesysteem zouden jaarlijks tientallen levens eisen.


De tafel van Pauw en Witteman is echt een bijzonder podium. Van de eerste contacten tot de weken na de uitzending heeft het een impact. Het begint met de verkennende gesprekken: is het wat voor het tafelgesprek, wie zitten er verder aan tafel, levert het wel debat op? De voorlichters van mijn organisatie zijn alert en beetje gespannen: het is live en de condities moeten goed zijn.

De uren voorafgaand aan het gesprek is er al volop studiosfeer. De andere gasten ontmoet je en je verkent elkaar en de thema’s. De P&W redactie draagt bij aan goede sfeer en pikken ook interessante quotes of plots of argumenten op. Zo noemde ik Tim Coronel plagerig ‘verkeerscrimineel’ in de ruimte voor de schmink en ja, dat komt dan ook terug in de vraagstelling aan de echte tafel. Het tafelgesprek was levendig en voor mij als deelnemer om voordat ik er erg in had. Door een heftige video uit Engeland kreeg mijn thema ineens veel meer diepte en dat droeg goed bij aan de boodschap.

Na afloop was het prettig om de cooling down met redactieleden en gasten mee te maken. Intussen stonden er tientallen sms-jes op mijn telefoon van bekenden, die het programma gezien hadden. Nu anderhalve week later, terwijl mijn collega korpschef zich voorbereidt voor P&W vanavond, spreekt menigeen me nog steeds aan over de uitzending.
P&W; een bijzonder podium!

Pierre Rieu blogt: “Het had weinig gescheeld of ik had geen woord meer kunnen uitbrengen.”

20100921-pierre_rieuPierre Rieu is de zoon van violist André Rieu. Hij was te gast naar aanleiding van de virusinfectie die zijn vader dwong twee tournees af te zeggen.

Gisteren was een bijzonder hectische dag, niet alleen voor mij, maar voor het hele bedrijf en alle mensen om ons heen. Heerenveen en Amsterdam afzeggen was één ding. Maar twee complete touren, dat is echt iets heel nieuws in ons bedrijf. Gelukkig maar.

Veel medewerkers zijn zenuwachtig over wat komen gaat, ze weten niet precies hoe André ervoor staat en wat de toekomst brengt. Ik vond het mede daardoor ook erg prettig dat de redactie van Pauw & Witteman mij vroeg om uitleg te komen geven over de situatie. Uiteraard was ik zenuwachtig en het feit dat de geboren spreker Bart Chabot voor mij was maakte de situatie niet makkelijker. Wat een talent. Ik heb met grote aandacht zitten luisteren.

Toen de compilatie getoond werd van beelden van mijn vader en mijzelf dacht ik al, als ze maar niet de beelden van Toronto erbij halen, dat trek ik nu niet. Helaas, de redactie had haar werk goed gedaan en de snaar werd op het juiste moment geraakt. Het had weinig gescheeld of ik had geen woord meer kunnen uitbrengen. Maar mede door de sympathieke hulp van Jeroen en Paul en de andere tafelgasten heb ik het gesprek kunnen hervatten. Zo kreeg ik van mijn buurman een zakdoek onder de tafel geschoven en hij fluisterde me in, “drink even een slok water, dat helpt”. Erg lief. Bart redde de situatie door in goed plastisch Nederlands aan tafel te zeggen: “André spelen!, schrap die shit!” André heeft goed geluisterd dus misschien heeft dit nog een staartje. :)

Ik wil graag Jeroen en Paul ontzettend bedanken net als hun hele team voor de gastvrijheid gisteren. Naderhand heel veel positieve reacties gekregen tijdens de borrel. Ik kwam in een warm bad terecht. Het is ontroerend te ontdekken dat er zo veel mensen achter ons staan en meeleven.

Heel erg bedankt.

Bekijk hier de hele uitzending.

Gean Ockels blogt: “Door je recht in de ogen aan te kijken (dank je Paul) kun je makkelijker schakelen.”

20100917_ockels Het boek De zeven levens van Wubbo Ockels van Gean Ockels gaat over het leven van haar vader de astronaut Wubbo Ockels. Samen met haar vader was ze te gast bij Pauw & Witteman om verder in te gaan op haar boek en de band die ze met Wubbo heeft.


Van te voren was ik helemaal niet zenuwachtig, maar toen ik eenmaal aan tafel zat en om mij heen alleen door de wol geverfde televisie-optreders zag zitten, dacht ik: o jee, ik ben echt het broekie. De onderwerpen die voor mijn boek De zeven levens van Wubbo Ockels aan bod kwamen, waren erg anders en ik dacht continu: hoe kom ik zometeen met mijn hoofd weer bij het boek? Zeker zo na het indrukwekkende verhaal over Pakistan! Gelukkig deden Jeroen Pauw en Paul Witteman dat erg goed. Door je recht in de ogen aan te kijken (dank je Paul) kun je makkelijker schakelen.

Het waren moeilijke vragen, vond ik. Eentje moest ik echt even over nadenken. En achteraf denk je natuurlijk: o, ik had DAT moeten zeggen! Wat ik een vreemde opmerking van Paul vond, was: “het boek was een lange liefdesverklaring”. Daar zou ik nog wel eens met hem over willen doorbomen, want dat zie ik toch anders. De reacties die ik kreeg, waren vooral dat het zo lang duurde totdat ons onderwerp kwam. Dat vooral het eerste onderwerp te lang duurde, en nogal een ‘non-item’ was. Je ervaart zoiets wel anders aan tafel bij P&W dan voor de tv. Aan welke tafel dan ook ben je gewend om mensen netjes te laten uitspreken en dan valt het minder op dat het gesprek lang duurt.
Hoe dan ook vond ik het een heel bijzondere ervaring en ik vond dat ik het best goed deed… als broekie!

Bekijk hier de hele uitzending.

Joost Eerdmans blogt: “Op één vraag van Jeroen was ik halverwege mijn antwoord kwijt.”

eerdmansTbs-klinieken willen patiënten eerder met verlof sturen. Joost Eerdmans van Het Burgercomité tegen Onrecht is hierop tegen. Hij ging hierover in debat met hoogleraar forensische psychiatrie  Hjalmar van Marle.


Je optreden in Pauw & Witteman is altijd leuk totdat je de telefoon weer aanzet. Dan pas krijg je te horen hoe het werkelijk was. Gelukkkig viel de kritiek mee, opvallend waren alleen de vele reacties dat ik “me nogal overduidelijk zat te vervelen bij de andere onderwerpen aan tafel” (DSB, ongeletterdheid), die dus op tv blijkbaar niet heel spetterend overkwamen. Ik was me daar niet bewust van.

Het debatje met TBS-goeroe Van Marle was fel, ook van zijn kant. Op één vraag van Jeroen was ik halverwege mijn antwoord kwijt, maar niemand die daar geloof ik iets van heeft gemerkt. Mijn boodschap: de samenleving is geen proeftuin voor TBS. Schaf het dan maar af. Het nieuwe onderkomen Pauw & Witteman vond ik wel wat wennen, soort Italiaanse supper club.  Ik was om 2.30 uur weer thuis – zonder Bob – maar met een lekker gevoel.

Bekijk hier de hele uitzending.

Hans Böhm blogt: “Een ongemakkelijk gevoel in het programma heb ik vaak bij politici, maar dat zal wel aan mij liggen.”

20100908-hans_bohmSchaakjournalist Hans Böhm speelde live in de uitzending een potje snelschaken met het negentienjarige Noorse schaakwonder Magnus Carlsen.

Het is me vaak een genoegen om gast te zijn bij P&W. Ik mag die heren wel, dat voelt goed. Zo’n Magnus Carlsen vinden zij een vreemde snuiter en je hoort ze denken: ‘geef nou toch gewoon antwoord op de vraag’ maar ze nemen zijn onwil tot vlotte communicatie voor lief. Gaan daar niet op scoren. Een potje snelschaken op tv is een curiositeit, ik heb ook eens eens gevluggerd in 1 minuut bij Mies Bouwman, tegen de Amerikaan Walter Browne, ergens in de zeventiger jaren. Je moet het niet te vaak doen maar af en toe moet kunnen ook al begrijpt het gros van de kijkers niet wat er zich op het bord afspeelt. Bij de borrel achteraf  hebben we het over die uitstraling van ‘een schaker’; we moeten blij zijn dat ze geen communicatie-cursus volgen, is de conclusie. Het is toch een verademing dat sommige mensen geen interesse hebben in hoe zij overkomen. Ik had voor Magnus een boek meegenomen met bijzondere stellingen. Tijdens die borrel, terwijl alle betrokkenen bij het programma (en dat zijn er veel) aan het afkicken waren, zat Magnus geconcentreerd een moeilijke studie op te lossen. Twintig minuten lang was hij weer afgesloten voor anderen, zat hij met zichzelf. En hij had het ook naar zijn zin.

Een ongemakkelijk gevoel in het programma heb ik vaak bij politici, maar dat zal wel aan mij liggen. Die beweren dingen met zo’n overtuiging, ZO’N OVERTUIGING; en als het er twee zijn dan vaak met opbiedende zekerheid. Maar een week later kunnen zij het tegendeel met dezelfde overtuiging verdedigen. Twijfel is de bron van kennis. Wat mij betreft hadden P&W wat vaker mogen ingrijpen bij die Wilders-wedstrijd. Wat twijfel zaaien tussen al die rotsvaste overtuigingen. Maar al met al, ik kom met genoegen terug als daar aanleiding voor is.

Bekijk hier de hele uitzending.