Jan Dijkgraaf blogt: “Dat een of andere wezenloos me kanker toewenst, ik kan er niet wakker van liggen.”

telegraafmanEen telefonisch interview in ‘De Telegraaf’ met Ruben, de enige overlevende van de vliegramp in Tripoli, heeft tot woedende reacties geleid. ‘HP/De Tijd’-hoofdredacteur Jan Dijkgraaf staat juist achter de publicatie en was te gast bij Pauw & Witteman om de keuze van de Telegraaf te verdedigen.


“Beste Jan, bedankt voor je toelichting bij Pauw & Witteman. Dat je de kanker mag krijgen! Zie de foto’s incl interview vanuit ziekenhuis graag tegenmoet! Vriendelijke groet, Juul”

Zomaar een mailtje van iemand die vanachter het mailadres juulke99@hotmail.com en onder de naam Juul Vaessen reageert op mijn optreden bij Pauw & Witteman naar aanleiding van een Telegraaf-publicatie van Jolande van der Graaf over Ruben, de enige overlevende van de vliegramp in Tripoli. Bestaat zo’n gast echt? Maakt ie speciaal voor dit soort gelegenheden een nieuw mailadres en een nieuwe alias aan? Dat een of andere wezenloos me kanker toewenst (de ziekte waaraan mijn vader een kleine twee jaar geleden overleed, dus wellicht heb ik de genen, good for you, Juul), ik kan er niet wakker van liggen.

Evenmin als van de Twitter-recensie van Francisco van Jole, officier, rechter en beul in één van de Republiek der Politieke Correctheid. “Bij P&W zit Jan Dijkgraaf weer in z’n vertrouwde ‘Ik ben een lul maar kom overal mee weg’ rol. Verlaat straks handenwrijvend de studio.” Tja, als je eenmaal een imago hebt, moet je het vooral cultiveren. Als de paar mensen die er wel toe doen in mijn leven me maar kennen zoals ik echt ben.

U moet het me maar niet kwalijk nemen, maar de opinies van de Juul Vaessens en de Francisco van Joles, elk op hun terrein het topje van de ijsberg, laten me Siberisch koud. Ik kreeg bij Pauw & Witteman, omdat de journalistenvakbond NVJ verzaakte en Jolande van der Graaf en haar hoofdredacteur Sjuul Paradijs niet wilden of konden wegens ernstige doodsbedreigingen, de gelegenheid het op te nemen voor een van de beste journalistes van Nederland. Want dat is Jolande van der Graaf.

En voor de collega’s van het nieuwe blad BINNENHOF: ik ken Jolande al 22 jaar, maar compromitterende foto’s van haar en mij samen zullen jullie kunnen maken noch kopen. Wat dat betreft ben ik net Bart Chabot: zo verbaasd dat één leuke vrouw ooit voor me viel, dat ik nooit het risico zal lopen die te verliezen…

Bekijk hier de hele uitzending.

Claudia Schoemacher blogt: “Denk goed na wat u uw kinderen aandoet als u gevangen wordt gezet: ze gaan door een hel.”

20100507-claudia_schoemacherClaudia Schoemacher schreef het boek ‘Kind van de onderwereld’ over haar jeugd met een vader in de gevangenis.

Het was vrijdag voor mij een spannende dag: allereerst was daar de lancering van mijn boek bij de uitgever. Ik had de eer mijn boek te mogen uitreiken aan dhr. Herstel, directeur Gevangeniswezen (directeur van alle gevangenissen in Nederland). Dat het ministerie van Justitie dhr. Herstel afvaardigde om mijn boek in ontvangst te nemen, beschouw ik als een fantastisch gebaar van justitie. Het betekent dat zij de problematiek rondom kinderen van gedetineerden wel degelijk erkennen en bereid zijn om een gebaar te maken.

“Maar” vroeg dhr. Witteman gisteren in de uitzending, “wat zou justitie nou concreet voor deze kinderen kunnen betekenen?” Ik gaf hierop enkele mogelijkheden. Eigenlijk wil ik hieraan toevoegen dat er ook een schone taak is weggelegd voor de maatschappij. Ik hoop door het bespreekbaar maken van dit onderwerp, dat de maatschappij zich het lot van deze kinderen aantrekt. Dus nodig Pietje uit voor een verjaardagspartijtje ook al zit zijn ouder in de gevangenis. Kinderen hebben het zo nodig om geaccepteerd te worden, die moet je niet dubbel straffen door ze ook nog eens te isoleren. Zij zijn niet de misdadiger maar het ‘kind van’, en hebben er niet om gevraagd.

Tegen ouders die op het punt staan om een strafbaar feit te plegen (door geldgebrek o.i.d) zou ik willen zeggen: zijn er geen andere mogelijkheden om uit een ogenschijnlijk uitzichtloze situatie te komen? Bijvoorbeeld schuldsanering. Denk goed na wat u uw kinderen aandoet als u gevangen wordt gezet: ze gaan door een hel. Een hel die waarschijnlijk hun verdere leven sporen achterlaat.

Tot slot zou ik politiek Den Haag willen vragen: nodig mij uit voor een gesprek, tezamen met stichtingen zoals Gezin in Balans en Exodus. Laten we eens kijken of we de situatie voor deze kinderen eenvoudiger kunnen maken, want kinderen zijn de toekomst. Ook deze kinderen! Bezoektijden vallen bijna altijd onder schooltijd. Een kind zou niet moeten kiezen tussen school of bezoek aan zijn of haar ouder. Dus een flexibele bezoekregeling zou een verademing zijn. Een kind heeft recht op school en om zijn ouder te kunnen knuffelen. Ook zou het fijn zijn voor kinderen waarvan de ouder ver weg in Nederland vast zit om die te helpen met een speciaal vervoersregeling. Kinderen hebben vaak geen geld voor dure treinkaartjes.

Ik vond het een eer om uitgenodigd te worden door de heren Pauw & Witteman en hun fantastische team. Dank jullie wel!

Bekijk hier de hele uitzending.

Benno Baksteen blogt: “De vliegers zijn ook dood en hebben echt niet gedacht ‘vandaag letten we niet op’.”

benno_baksteenGisteren bracht de Onderzoeksraad voor de Veiligheid zijn definitieve rapport uit over de crash van het Turkish Airlines-toestel vorig jaar. Luchtvaartexpert Benno Baksteen reageert.

Mensen kunnen grote trauma’s overwinnen. Dat lieten de verhalen van Lammi en van de neven Mustafa zien. Bijzonder om bij zulke mensen aan tafel te mogen zitten. Interessant ook dat het voor alle drie belangrijk bleek te begrijpen wat er precies was gebeurd.

Dat mensen bij trauma’s grote behoefte hebben aan kennis ontdekte ik in 1989 toen ik na de crash bij Paramaribo van Surinam Airways in een studio van AT5 terecht kwam. Die zat vol met Surinaamse landgenoten die snakten naar informatie en uitleg en daar heb ik na de uitzending nog lang mee nagepraat. Dat hielp. Ik besloot waar mogelijk en nodig te blijven helpen bij het geven van uitleg bij luchtvaartongevallen.

Het rapport over het Turkish Airlines-ongeval is dan ook in twee opzichten belangrijk. Voor de slachtoffers om verder te kunnen en voor de luchtvaart om tot verbeteringen te komen. Hoewel het rapport qua onderzoek uitstekend is, schiet het juist op die punten tekort. Met name door de manier waarop het is gepresenteerd en de manier waarop het als gevolg daarvan in de media is gekomen. De compilatie die de redactie van P&W had gemaakt liet dat uitstekend zien. De boodschap leek helder: de vliegers hadden het snelheidsverlies moeten zien en hebben het dus verkeerd gedaan.

Daar schieten we echter niets mee op. De vliegers zijn ook dood en hebben echt niet gedacht ‘vandaag letten we niet op want daar hebben we even geen zin in’ . De belangrijke vragen zijn: hoe zijn ze in die situatie gekomen en waardoor hebben ze het niet tijdig gemerkt. Nuttige inzichten ontstaan pas als je probeert dat te begrijpen, niet als je vaststelt dat het anders had gemoeten. Dat wisten we al.

Sinds twee jaar ben ik voorzitter van een adviescollege van de Minister van Verkeer en Waterstaat. We adviseren over de veiligheid van burgerluchtvaart in Nederland met speciale aandacht voor internationale ontwikkelingen. Ons laatste advies, “De voorschriften voorbij”, gaat over die ontwikkelingen en over het verder verhogen van de veiligheid van al bijzonder veilige systemen en de lastige vragen die daarbij aan de orde komen. Het is vorige maand door de Minister naar de Kamer gestuurd. Het is openbaar en beschikbaar via deze link.

Benno Baksteen is voorzitter van DEGAS (Dutch Expert Group Aviation Safety).

Bekijk de gehele uitzending.

Ed Anker blogt: “Ik vraag me af of Cohen zelf wel begrijpt waarom het Kabinet is gevallen.”

20100505-ed_ankerEd Anker staat tot op de negende plek van de kieslijst van de ChristenUnie, maar hoopt via voorkeurstemmen toch terug te keren in de Tweede Kamer. Bij Pauw & Witteman ging hij in discussie met PvdA-leider Job Cohen.

 

“De ChristenUnie doet aan styling.” Dat was het nieuws van Bart Chabot die een dag ‘embedded’ ging bij de ChristenUnie. Die degelijke mensen van de ChristenUnie gaan zich eindelijk eens bekommeren om het uiterlijk. Het is een mooie en gezellige groep mensen. Er wordt veel gelachen. Zo schetste Chabot de sfeer bij de ChristenUnie.

Goed om dit van Chabot te horen. Hij vond het leuk bij ons en dat is mooi. Natuurlijk zegt dan direct een stem in mijn achterhoofd dat het niet alleen om de buitenkant kan gaan. Binnenkant en buitenkant zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en inhoud blijft het ChristenUnie adagium. Ook in mijn persoonlijke campagne. Dan gaat het over veiligheid en onderwijs bijvoorbeeld.

Wat dat betreft was het gesprek met Cohen teleurstellend. Job Cohen heb ik hoog zitten als bestuurder, maar politiek is niet alleen een kwestie van bestuur. Je mag van een politicus, en zeker van een premierkandidaat, verwachten dat hij ideeën heeft en dat hij voor die ideeën staat. Die indruk kreeg ik gisteravond niet. Als Cohen premier is wil hij akkoorden sluiten waarbij men van eigen standpunten moet willen afstappen. De PvdA lijkt vooral de burgemeester van Nederland te willen leveren en gaat daarna praten over ideeën.

Oké er was een soort van idee; Cohen wil omgaan met verschillen, maar lijkt daarbij naar een soort grijze eenheidsworstsamenleving te streven. Vrijheid van godsdienst is blijkbaar alleen van belang zolang je er geen last van hebt. Weten we dat ook weer.

En dan was er even nog Afghanistan. Ik vraag me ook af of Cohen zelf wel begrijpt waarom het Kabinet is gevallen. Heeft hij daar eigenlijk wel Wouter Bos over gesproken? Het is toch stuitend dat hij nu weer rustig alle opties wil gaan bespreken over de missie in Afghanistan, waar het op 20 februari in één nacht moest worden afgetikt. Dan word ik gewoon even heel chagrijnig. Dat voelde ik sterk van binnen en dat schijnt van buiten nogal zichtbaar te zijn geweest. Daar helpt geen styling aan.