Nicoline Grötzebauch is directeur van een buurthuis in de Schilderswijk in Den Haag. Ze was één van de gasten die bij Pauw & Witteman die vragen konden stellen aan Jeltje van Nieuwenhoven en Sietse Fritsma.

Afgelopen dinsdag was ik te gast bij de uitzending van Pauw en Witteman, om het debat tussen Jeltje van Nieuwenhoven en Sietse Fritsma bij te wonen.Als directeur van Clubhuizen de Mussen, een buurthuis in het hartje van de Schilderswijk, was ik gevraagd om een bijdrage te leveren aan de discussie. Ik heb deze uitnodiging van harte aangenomen om een tegengeluid te geven aan het beeld dat een partij als de PVV schetst over de bewoners en de situatie in de Schilderwijk.

De aanvang van de uitzending begon met een filmpje van een opstootje in de Schilderswijk van jong grut in aanwezigheid van de camera’s van Prem. De gemiddelde kijker zou denken dat dit schering en inslag is in de wijk. Ik werk nu een jaar in deze wijk en heb dit echter nog nooit meegemaakt. Zoals ik in de uitzending heb verteld is mijn ervaring na een jaar Schilderwijk overwegend positief. Natuurlijk zijn er problemen, het is niet voor niets een achterstandswijk. De wijk is dicht bebouwd er is weinig groen, veel bewoners zijn werkloos en er is armoede. Maar ik zie ook een wijk waar bewoners, ondanks dat, het er het beste met elkaar van willen maken. Er zijn veel initiatieven daartoe en veel samenhorigheid.

De befaamde hoofddoekjes werden ook weer besproken. Wat mij betreft een non onderwerp en zonde van de zendtijd. Het heeft toch steeds iets lachwekkends dat in een tijd van grote economische crises, werkloosheid, klimaatverandering, etc., half opiniërend Nederland zich bezig houdt met een stukje stof. Jonge meiden in de wijk dragen de hoofddoek fier en trots, als een geuzendracht. De hoofddoekendracht heeft dan ook mijns inziens niet zo zeer met vrouwenonderdrukking vanuit de eigen religie te maken, maar meer met een reactie op uitsluiting en stigmatisering van deze groep meiden door een partij als de PVV.

Het is lastig debatteren met de PVV. De gevolgde tactiek van de heer Fritsma was om niet op de inhoud in te gaan maar om één woord uit het pleidooi van de opponent op te pakken als kapstok voor de zich steeds herhalende xenofobe riedel die dan weer volgt.
Ik heb veel reacties gehad na de uitzending. De meest indrukwekkende waren die van de allochtone vrienden van mijn kinderen. Normaal nogal gereserveerd ten aanzien van mij (niet gewend aan een Nederlandse moeder) kwamen ze me de volgende dag stralend bedanken dat ik het voor hen opgenomen heb. Eens te meer realiseerde ik me de situatie in Nederland anno 2010: de desbetreffende jongeren zijn HAVO en VWO scholieren, onze toekomstige accountants, advocaten, verpleegsters en leraren. Een groot deel van deze generatie groeit op in een tijd waarin de PVV een negatief beeld over hen schetst, het is voor hen een bijna onmogelijke opgave om zich daartoe te verhouden. Zij voelen zich gestigmatiseerd, uitgesloten en niet welkom in het land waar zij geboren zijn en hun leven vorm proberen te geven.

Als we deze tijdgeest niet kunnen keren vrees ik het ergste voor ons land. We kunnen niet anders dan met elkaar de toekomst vorm te geven. Zodat de toekomstige generatie zal opgroeien in een land waar iedereen, ongeacht de afkomst van zijn voorouders en het geloof wat zij aanhangen, in vrijheid en respect voor elkaar, met elkaar zal leven.

En dat is een andere toekomst dan die waarin er geen moskeeën meer worden gebouwd, vrouwen met hoofddoekjes geweigerd worden in openbare gebouwen, de stadscommando’s door de wijken marcheren en het philharmonisch orkest niet meer zal spelen. De cabaretier in de uitzending noemde dat beeld ongezellig. Ik vind het weerzinwekkend en hoop dat niet de angst, waar een partij als de PVV op inspeelt, maar gezond verstand de tijdsgeest zal keren.