Wijnkenner Harold Hamersma schreef een boek over de positieve effecten van het drinken van wijn. Volgens Esther van den Wildenberg van het Nederlands instituut voor Alcoholbeleid is het boek van Hamersma gevaarlijk, omdat mensen op het verkeerde been worden gezet.

Schrijven over rood, wit en rosé is al bijzonder. Dan lezen veel mensen je als je boft. Mag je op de radio iets zeggen over ‘de gezondste en meest hygiënische van alle dranken’ (Louis Pasteur 1822-1895) dan weten de luisteraars je helemaal meteen te vinden. Maar tijdens een uitzending van Pauw en Witteman over wijn en gezondheid praten met een mevrouw van Stap die mordicus tegen alcohol is (en waarmee het natuurlijk niet erg leuk stappen is…) slaat alles wat reacties betreft. Volgepakte Outlook-expres (‘het neemt even tijd om de berichten te comprimeren’) en een dichtgeslibde mailbox met sms-berichten.

De eerste publiciteitsetappe van Wijnreis door mijn lichaam, mijn boek over de positieve effecten van wijn drinken, is achter de rug. (Op het gevaar af om, net zoals in de uitzending als ‘misdadig’ te worden versleten toch nog maar even de highlights: Rode! Met mate! Geniet ervan! Het liefst bij het eten! Extra levensduurwinst 4,7 jaar! Kan helpen dementie, alzheimer en kanker te voorkomen! Meer details in het boek.)
Na de uitzending de twee flessen van mijn favoriete rode wijn van dit moment (en degene die ik tijdens de uitzending, zo nadrukkelijk in beeld gebracht door camera 3, steeds dronk)  leeggemaakt met mijn uitgever Nieuw Amsterdam en met Pauw en Witteman (Die er zelf ook niet in spugen). Voor de liefhebbers van lekker en gezond: het ging hier om Domaine Chapoton 2007 ‘Rochegude’ Côtes de Rhône Villages. Volstrekt biologisch, dus geen levensbedreigende herbiciden en pesticiden en bovendien volgepakt met syrah, een van de resveratroldruiven bij uitstek.

Tot besluit, weet dat als je regelmatig en met mate wijn drinkt dat ‘De voordelen die wijn biedt zwaarder wegen dan het negatieve effect van alcohol.’ Dat zijn niet mijn woorden, maar die van professor Dominique Lanzmann-Petithory die hij in 2009 neerpende als conclusie van een epidemiologische studie die zich over zevenentwintig jaar heeft uitgestrekt. Die ga ik gebruiken voor de Wijnreis door mijn lichaam deel 2. Op uw gezondheid. Ik daal alvast af in de wijnkelder om te kijken wat ik vanavond ga drinken. Ai! Blijk ik gisteravond bij Pauw en Witteman mijn laatste flesjes Chapoton te hebben uitgeschonken….

Vijf jaar lang deed Annejet van der Zijl onderzoek naar de jonge jaren van prins Bernhard en ze stuitte op tal van nieuwe feiten. Volgens onderzoek van Annejet van der Zijl was prins Bernhard lid van de NSDAP van Adolf Hitler.

Schrijvers schrijven, zoals bekend, vooral om een excuus te hebben om de hele dag lekker in hun schulp te blijven zitten zonder dat iemand ze daar lastig valt. Dat kan lang goed gaan – in mijn geval meer dan vijf jaar – maar ja, dan komt toch het moment dat het nieuwe boek de wereld in moet, en daarmee de schrijver zelf. En als die zo overmoedig geweest is zich te wagen aan een onderwerp waar de hele wereld een mening over heeft, doemt al snel het gevreesde ‘P&W-logo’ op.

Ik zal niet uitweiden over de slapeloze nachten en stress die vooraf zijn gegaan aan mijn optreden, maar alle kijkers zullen het met me eens zijn dat Jeroen ‘het scheermes’ P. en Paul ‘de tandartsboor’ W. zich naar mij toe van hun meest hoffelijke kant lieten zien. Het fijnst vond ik dat ze mijn boek allebei gelezen bleken te hebben. Dat klinkt vanzelfsprekend maar is het in televisieland zelden. Hulde! Ik ben dan ook zeer tevreden teruggekeerd naar mijn schulp, alwaar ik het programma zoals gebruikelijk iedere avond volg – zij het nu weer veilig aan de andere kant van het scherm.

Bekijk hier de hele uitzending met Annejet van der Zijl.

Ayaan Hirsi Ali was te gast bij Pauw & Witteman. Tofik Dibi (GroenLinks) nodigde haar in een Flip op onze website uit om met hem in debat te gaan. Hier reageert Ayaan Hirsi Ali op.

Gisteren zat ik na vier jaar weer aan tafel bij P&W. Het is heerlijk om weer even terug te zijn in Nederland en leuk om weer bij Paul en Jeroen aan tafel aan te schuiven. Ik ben een paar dagen in Nederland voor de promotie van mijn nieuwe boek Nomade. Vandaag ga ik daarvoor naar België.

Aan Tofik Dibi wil ik zeggen dat hij als Kamerlid effectiever is als hij het kabinet of andere Kamerleden uitdaagt tot een debat over integratie. Als volksvertegenwoordiger moet hij in de Kamer meerderheden verwerven voor zijn beleidsvoorstellen. Ik wens hem daarbij alle succes. De politiek is tot op heden niet succesvol geweest in het oplossen van de integratieproblemen in Nederland. Ik richt me daarom op andere krachten binnen de samenleving en roep feministen, humanisten en Christenen op om moslims uit te nodigen de politieke en sociale facetten van de islam op te geven en te vervangen door een humanistisch danwel christelijk waardenstelsel.

Bekijk hier de hele uitzending.

Cabaretier Mike Boddé vertelde in Pauw & Witteman over de periode waarin hij in een diepe depressie zat. Hij schreef daar het boek Pil over.

Gisteren zag ik die Mark Bordeel bij Pauw en Winkelman, rare man wel. Leek een beetje op die dikke van de Thomasshow. Toen ik hem hoorde praten dacht ik: ja die man zit aan de pillen, kan ik hem wel
geloven? Met zijn gemaakte blijheid. Lekker makkelijk praten; zo kan ik ook chemisch gelukkig blijven. Ik vind echt hem een rare snuiter; op een bepaald ogenblik kreeg ik het idee dat de goede man niet helemaal honderd
is. Ja, als je ook al die pillen slikt word je natuurlijk knettergek. Ik dacht even uit zijn verhaal op te maken dat ie inderdaad psychische problemen had; weet iemand of hij wellicht depri is geweest ofzo? Mail
naar gek@mesjokke.nl

Bekijk hier de hele uitzending.

Nicoline Grötzebauch is directeur van een buurthuis in de Schilderswijk in Den Haag. Ze was één van de gasten die bij Pauw & Witteman die vragen konden stellen aan Jeltje van Nieuwenhoven en Sietse Fritsma.

Afgelopen dinsdag was ik te gast bij de uitzending van Pauw en Witteman, om het debat tussen Jeltje van Nieuwenhoven en Sietse Fritsma bij te wonen.Als directeur van Clubhuizen de Mussen, een buurthuis in het hartje van de Schilderswijk, was ik gevraagd om een bijdrage te leveren aan de discussie. Ik heb deze uitnodiging van harte aangenomen om een tegengeluid te geven aan het beeld dat een partij als de PVV schetst over de bewoners en de situatie in de Schilderwijk.

De aanvang van de uitzending begon met een filmpje van een opstootje in de Schilderswijk van jong grut in aanwezigheid van de camera’s van Prem. De gemiddelde kijker zou denken dat dit schering en inslag is in de wijk. Ik werk nu een jaar in deze wijk en heb dit echter nog nooit meegemaakt. Zoals ik in de uitzending heb verteld is mijn ervaring na een jaar Schilderwijk overwegend positief. Natuurlijk zijn er problemen, het is niet voor niets een achterstandswijk. De wijk is dicht bebouwd er is weinig groen, veel bewoners zijn werkloos en er is armoede. Maar ik zie ook een wijk waar bewoners, ondanks dat, het er het beste met elkaar van willen maken. Er zijn veel initiatieven daartoe en veel samenhorigheid.

De befaamde hoofddoekjes werden ook weer besproken. Wat mij betreft een non onderwerp en zonde van de zendtijd. Het heeft toch steeds iets lachwekkends dat in een tijd van grote economische crises, werkloosheid, klimaatverandering, etc., half opiniërend Nederland zich bezig houdt met een stukje stof. Jonge meiden in de wijk dragen de hoofddoek fier en trots, als een geuzendracht. De hoofddoekendracht heeft dan ook mijns inziens niet zo zeer met vrouwenonderdrukking vanuit de eigen religie te maken, maar meer met een reactie op uitsluiting en stigmatisering van deze groep meiden door een partij als de PVV.

Het is lastig debatteren met de PVV. De gevolgde tactiek van de heer Fritsma was om niet op de inhoud in te gaan maar om één woord uit het pleidooi van de opponent op te pakken als kapstok voor de zich steeds herhalende xenofobe riedel die dan weer volgt.
Ik heb veel reacties gehad na de uitzending. De meest indrukwekkende waren die van de allochtone vrienden van mijn kinderen. Normaal nogal gereserveerd ten aanzien van mij (niet gewend aan een Nederlandse moeder) kwamen ze me de volgende dag stralend bedanken dat ik het voor hen opgenomen heb. Eens te meer realiseerde ik me de situatie in Nederland anno 2010: de desbetreffende jongeren zijn HAVO en VWO scholieren, onze toekomstige accountants, advocaten, verpleegsters en leraren. Een groot deel van deze generatie groeit op in een tijd waarin de PVV een negatief beeld over hen schetst, het is voor hen een bijna onmogelijke opgave om zich daartoe te verhouden. Zij voelen zich gestigmatiseerd, uitgesloten en niet welkom in het land waar zij geboren zijn en hun leven vorm proberen te geven.

Als we deze tijdgeest niet kunnen keren vrees ik het ergste voor ons land. We kunnen niet anders dan met elkaar de toekomst vorm te geven. Zodat de toekomstige generatie zal opgroeien in een land waar iedereen, ongeacht de afkomst van zijn voorouders en het geloof wat zij aanhangen, in vrijheid en respect voor elkaar, met elkaar zal leven.

En dat is een andere toekomst dan die waarin er geen moskeeën meer worden gebouwd, vrouwen met hoofddoekjes geweigerd worden in openbare gebouwen, de stadscommando’s door de wijken marcheren en het philharmonisch orkest niet meer zal spelen. De cabaretier in de uitzending noemde dat beeld ongezellig. Ik vind het weerzinwekkend en hoop dat niet de angst, waar een partij als de PVV op inspeelt, maar gezond verstand de tijdsgeest zal keren.