Accountant Jules Muis was vice-president van de Wereldbank. Bij Pauw & Witteman keek hij terug op het verhoor van Nout Wellink bij de commissie-De Wit.

Voor de uitzending inhoudelijk begint is er (buiten beeld) nog een “ijsbreker” vraag-en-antwoord sessie met het publiek. Waarschijnlijk bedoeld latente podiumangst te dooien. Uitstekend, met ook twee uitstekende vragen en een inhoudelijk sterke uitwisseling van gedachten.

Er werd goed doorgevraagd. Met name de lastige vraag “Et tu Julius ?”, wat heb je zelf nu gedaan om je waarschuwing voldoende op de Bühne te brengen? Heb je zelf nooit getekend zonder kennis van zaken? Het zijn cruciale en terechte vragen, voor alle spelers in dit drama, ook voor een criticus. Het was de vraag waar ik het meeste moeite mee had. Omdat zelfs als je je sterk in de schoenen vindt staan je dat moeilijk kunt poneren zonder arrogant, betweterig, of ‘beyond reproach’ over te komen. Dat was een delicate balanceeract.

Wat het voorspellend vermogen van mensen betreft, blijven we zweven tussen enerzijds de valide dooddoener dat voorspellen niet zo moeilijk is, vooral waar het de toekomst betreft. Het zal altijd wel een keer gebeuren en is dus geen kunst. En anderzijds de te automatische profeetverklaringen van diegenen die gewaarschuwd hebben. Waar het om gaat, is gelijk krijgen om de juiste redenen. Dat wil zeggen: je moet vooral ook gelijk krijgen in de aangegeven oorzaken. Dan heb je pas wat bijgedragen en misschien nog wat bij te dragen.

Tot slot, hoop ik dat we wat betreft deze crisis het oog op de bal kunnen houden. Het was voorspelbaar en voorspeld. Zij die het hebben laten gebeuren moeten vrij baan maken voor een nieuwe generatie die ook zijn fouten zal maken, maar niet van deze omvang, diepte en dramatische sociale gevolgen.

Bekijk hier de gehele uitzending.