Carlo Brantsen blogt: “En dan donderdag nog een keer in beeld bij Pauw & Witteman om een hoed op te eten.”

geplaatst op 29 januari, 2010 om 15:30 | 5 reacties

Brantsen is autojournalist en hoofdredacteur van CARROS. Hij verloor een weddenschap over de overname van Saab door Spyker en at daarom zijn hoed op.

Oké, twee keer in één week in beeld bij Pauw & Witteman in de uitzending is misschien wat veel. Eerst dinsdag, om te praten over de toen nét getekende deal tussen GM en Spyker (lees: Victor Muller) betreffende Saab, en dan donderdag nog een keer om in het bijzijn van dezelfde Victor Muller een hoed op te eten. Dit alles omdat ik ooit op BNR Nieuwsradio heb gezegd dat áls het Muller zou lukken om Saab over te nemen, ik een hoofddeksel zou verorberen.

Prachtig natuurlijk dat je daarmee Pauw & Witteman haalt, en leuke publiciteit voor CARROS en voor BNR Nieuwsradio. Maar, nogmaals, twee keer in één week is best veel, omdat voor mijn gevoel zo ongeveer alle 1,3 miljoen kijkers na de dinsdagavond-uitzending reageerden via sms, telefoon en email, en dat vervolgens donderdagavond wéér deden. Stuk voor stuk berichtjes die niet zozeer over de inhoud van mijn betoog of over goed gekozen volzinnen gingen, maar vooral over hoeden (inclusief recepten voor eetbare hoeden, adressen waar ik vingerhoedjes van chocolade kon kopen, noem maar op) en… over het jasje dat ik droeg. De één vond dat verschrikkelijk, de ander prachtig.

Hoe dan ook, ik zal deze week mede naar aanleiding van het P&W-gebeuren niet snel vergeten. Waarbij ik meteen aanteken dat het een genoegelijke ervaring was, met een prettige ontvangst, een top-crew, buitengewoon sympathieke presentatoren en de andere gasten na de uitzending. Eén ding viel me daarbij vooral op: al met al stond enige uren de Audi A8-met-chauffeur van ANWB-baas Van Woerkom voor de deur te wachten. Met draaiende motor welteverstaan. Nou was het -11 graden buiten, maar de chauffeur had ook makkelijk binnen (café!) kunnen wachten. Begrijp me goed, zoiets boeit mij persoonlijk totaal niet, maar hier hebben we het over de limousine van de hoofdman van de ANWB, de club die het ‘groene denken’ zo’n warm hart toedraagt…

Wisten we trouwens al dat Jeroen Pauw een autofanaat was, ooit onder meer een open Peugeot, een Land Rover Defender reed, nu Saab ‘doet’ en vlast op een Jaguar? Sorry, kan helaas niet verder uit de school klappen. De herhaling begint!

Bekijk hier de gehele uitzending.

Categorie: Gastenblogs

Frank van Berkum blogt: “Op tv lijkt alles vele malen groter, hoe klein je tv ook is!”

geplaatst op 28 januari, 2010 om 17:06 | 347 reacties

dr_frankInternist Frank van Berkum ontwikkelde het succesvolle Dr. Frank-dieet. Deze week verscheen hier het eerste kookboek voor.

Afgelopen dinsdag 26 januari was ik te gast bij Pauw & Witteman om te praten over mijn boek ‘Gezond slank met dr. Frank’ en de 152.000 mensen die op dit moment op mijn website www.eenkiloperweek.nl met de dr. Frank-methode bezig zijn om een gezonder gewicht te bereiken èn te leren behouden! Als “internist uit de provincie” had ik het nooit voor mogelijk gehouden dat er zo enthousiast gereageerd zou worden op de ideeën in mijn boek en op de website. Laat staan dat ik een uitnodiging zou ontvangen om aan te schuiven aan de tafel van de best bekeken talkshow van Nederland.

Het was dan ook een uiterst bijzondere ervaring. Nadat ik netjes was ontvangen door de gastvrouw van Pauw en Witteman en voorzien werd van een lekker drankje (uiteraard zonder koolhydraten, geheel in dr. Frank stijl!), mocht ik plaatsnemen in de ruimte waar de tafelgasten verzamelen en alvast wat kunnen praten met elkaar. Een van de leuke dingen aan de talkshow van Pauw en Witteman vind ik de gasten die dagelijks enorm verschillende onderwerpen behandelen. In de uitzending waar ik te gast was ging het namelijk om de uiteenlopende onderwerpen: auto’s (Spijker koopt Saab + enquête ANWB), mode (start Fashion Week) en gezondheid! (verhaal door ondergetekende). Daarom is het leuk en handig om alvast kennis met elkaar te kunnen maken.

Al snel werd het tijd om naar boven te gaan waar de opnamestudio zich bevindt. Het eerste wat onmiddellijk opviel is de omvang van de ruimte. Op tv lijkt alles vele malen groter, hoe klein je tv ook is! Het publiek had reeds plaatsgenomen, waardoor het aftellen voor de live uitzending kon beginnen. Nog voor de reclame werden snel de 4 gasten genoemd in het ‘promo-filmpje’ om iedereen thuis aan te sporen om vooral voor de tv te blijven zitten en niet in slaap te vallen. Jeroen Pauw spreekt dan altijd zijn vaste aanmoediging uit naar de kijkers thuis: “Blijf wakker!” Daarna werd er tijdens de 7 minuten durende reclamebreak de gelegenheid gesteld aan het publiek om vragen te stellen aan de presentatoren en de gasten. Paul Witteman zei dat dit het veiligste stukje uit de show is, omdat het toch niet wordt uitgezonden. Er volgden echter geen grote ontboezemingen die niet voor uitzending geschikt zouden zijn, dus in dat opzicht heb je niets gemist!

Het uur dat volgde kun je volledig terugkijken op de Pauw & Witteman website. Je ziet mij onder andere vertellen wat de functies van eiwitten zijn (betere verzadiging en grotere spiermassa), wat we tegen het jojo-effect kunnen doen en ook dat ik als dokter mijn verleidingen ken als het om voeding gaat. In mijn geval: nootjes, kaas en wijn.

Het leukste moment dat je als kijker thuis niet meer meekrijgt begint direct na afloop van de uitzending. Dan worden de nootjes, kaas en wijn namelijk in de praktijk gebracht op de borrel direct na de uitzending. Paul Witteman vertelde mij enthousiast over zijn eigen passie klassieke muziek, waar hij al meerdere boeken aan gewijd heeft. En ik probeerde hem te overtuigen ook eens een cd’tje van Chopin te draaien, naast al zijn kennis en kunde over Bach. Tijdens de borrel werd ik overstelpt met leuke reacties die per sms, telefoon en voicemail binnenstroomden. Er bleken ruim 1,3 miljoen mensen gekeken te hebben naar de uitzending. Moe, maar voldaan keerde ik terug naar mijn hotel. Daar keek ik ’s nachts nog even op mijn website www.eenkiloperweek.nl. Tijdens en direct na de uitzending werd er al hevig gediscussieerd over mijn optreden aan tafel. Sommige mensen vonden dat ik te kort aan het woord was gekomen, anderen vonden dat ik beter rechtop had moeten zitten. Echter het overgrote deel van de reacties was zeer positief. Hartelijk dank daarvoor!

Team Pauw en Witteman, dank voor de boeiende avond. Alle afvallers: zet ‘m op!

Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs

Pieter Marres blogt: “De actie ‘Help Haïti’ is een succes, maar hoe gaat dit straks in Haïti uitpakken?”

geplaatst op 24 januari, 2010 om 17:09 | 4 reacties

20100121-still-pieter_marresPieter Marres was ambassadeur in Thailand toen de tsunami in 2004 toesloeg. Hij vertelt hoe de ambassade reageert op een ramp.

Op de ochtend van de grote actiedag ‘Help Haïti’ had ik contact met de voorlichter van minister Bert Koenders. Of ik op basis van mijn ervaringen met de tsunami ’s avonds als ervaringsdeskundige wil optreden bij Pauw & Witteman. Je wordt door elkaar geschud tussen ‘Waarom ik? Hebben jullie geen betere?’ En ‘Wat een kans? Te mooi om waar te zijn! De hele dag komen de tsunami beelden weer terug van de stapels lijken in de tempel bij Takua Pa, de tocht met een lijkkist die we moesten achter laten in een grote open ruimte omdat het moratorium in het ziekenhuis van Phuket tot de diepvrieskist toe helemaal vol was. Welke ervaringen bij de tsunami hebben we omgezet in lessen?

De belangrijkste les is om direct na de ramp naar de plek van het onheil af te reizen. Binnen twee dagen waren dan ook onze ambassadeur uit Santo Domingo, Rita Rahman, en twee medewerkers van Buitenlandse Zaken uit Den Haag in Port au Prince. Dat had ik bij Pauw & Witteman moeten melden!

Over de wederopbouw moeten we in een land als Haïti realistisch zijn. De overheid is al zwak en is nu ook nog getroffen door de ramp, ik kan het niet duidelijk genoeg zeggen dat onze aanpak nuchter en zakelijk moet zijn, zonder somberheid. Gelukkig zaten de andere twee gesprekspartners Jean Mentens, journalist en FAO deskundige en Wim Piels, noodhulpcoördinator van Cordaid/Mensen in Nood op dezelfde lijn. Zouden de bijna twee miljoen Haïtianen in de diaspora niet bij de wederopbouw betrokken kunnen worden?

Maximale openheid bij deze noodhulpoperatie is essentieel om vertrouwen te winnen. Zet alle informatie tot de bonnetjes toe op internet. Meldt als er onderzoek gedaan wordt naar corruptie, maak hierover afspraken met je partners.

Coördinatie is een ander punt. De actie ‘Help Haïti’ met één gironummer (555) is een succes, maar hoe gaat dit straks in Haïti uitpakken? Is daar de coördinatie ook gewaarborgd of gaan iedere NGO en Unicef hun eigen gang? Komt daar één kantoor van alle organisaties, een soort NLAID kantoor, zoals de WRR (Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid, red. *) voorstelt? We zullen erg zuinig en efficiënt moeten zijn om de overhead onder de 7 procent te houden. En als dat niet lukt, wat doen we dan?

Het was een bijzondere avond en laten we over drie jaar kijken of ook de Haïtianen er beter van geworden zijn. Daar gaat het om!

Bekijk hier de gehele uitzending.

* De WRR bracht 18 januari een kritisch rapport uit over ontwikkelingssamenwerking. Deze denktank adviseert minister Koenders onder andere zijn hulp te beperken tot tien landen. In die landen dient Nederland specialistische ontwikkelingshulpeenheden in te zetten, onder de noemer NLAID.

Categorie: Gastenblogs
Tags: ,

Nicolet Koetsier blogt: “Wat er dan door je heen gaat is niet in woorden uit te brengen.”

geplaatst op 21 januari, 2010 om 03:15 | 88 reacties

20100119-still-nicolet_koetsierDankzij de versnelde adoptieprocedure konden Nicolet Koetsier en haar man hun Haïtiaanse adoptiezoon zondag ophalen in Brussel.

Tjonge jonge wat een impact zeg. Eindelijk, ons mannetje is veilig thuis. Het is een zeer emotionele rollercoaster en niet alleen nu, maar eigenlijk al sinds we onze tweede procedure zijn gestart in 2006. In augustus 2007 kregen wij het voorstel van onze zoon. Inmiddels zijn we 2,5 jaar verder en is hij eindelijk veilig thuis.

Het is zo nodig om ons in te zetten voor de mensen en kinderen in Haïti, helaas is het niet mogelijk om eventuele giften rechtstreeks aan families te geven, al zou je het wel willen zodat de kinderen in hun eigen land kunnen opgroeien. Maar ten eerste zien de biologische ouders je echt als een wandelende portemonnee en als je de kinderen financieel zou steunen tot bijvoorbeeld hun vijftiende, dan nog is de infrastructuur van dit land zo vernietigd nu dat deze kinderen ook op de leeftijd van 15 jaar geen toekomst hebben in Haïti.

Straks als ze volwassen zijn kunnen ze zelf beslissen of ze naar Haïti terug willen of iets kunnen en willen betekenen voor hun vaderland. Tenslotte hebben ze na de adoptie een goede basis voor een goede toekomst en hebben ze onderwijs kunnen volgen in het land waar ze geadopteerd zijn en kunnen ze ook werkelijk iets betekenen voor hun geboorteland. En natuurlijk is het niet de beslissing en keuze van de kinderen zelf geweest om geadopteerd te worden en is het heel belangrijk alles bespreekbaar te maken zodat ze weten dat het juist voor deze kinderen belangrijk is waar hun roots liggen.

In ons geval hebben we net een roots opdracht opgegeven via Roots Program Haiti en zouden we bij het ophalen van onze zoon een ontmoeting hebben met de biologisch moeder van onze twee andere zonen uit Haïti die we inmiddels al weer tien jaar bij ons hebben. Helaas is het door de aardbeving nu niet mogelijk om naar Haïti af te reizen, maar we zijn wel ontzettend blij dat hij met Bas, een Nederlander die twee maanden als vrijwilliger bij GLA was, mee naar Nederland kon mee reizen met de repatriëringvlucht in samenwerking met Buitenlandse Zaken van België en Nederland.

Ook de aankomst van deze vlucht is nog ontzettend onzeker geweest. Weliswaar was het vliegtuig op vrijdag om vier uur lokale tijd in Haïti aangekomen op het vliegveld, maar de vraag wanneer deze vlucht kon vertrekken is heel onzeker geweest. Uiteindelijk zijn ze via de Dominicaanse Republiek naar Melsbroek (België) gevlogen, waar het vliegtuig om 19.30 landde. Wat er dan door je heen gaat is niet in woorden uit te brengen. Wat fijn dat deze mensen veilig thuis zijn.

En onze kleine man heeft het nacht en dag ritme gewoon lekker omgedraaid door de lange tijdsduur van de reis en natuurlijk het tijdsverschil met Nederland. Heel langzaam zijn we dat nu aan het afbouwen zodat hij het Nederlandse slaapritme op gaat pakken. Net als wij natuurlijk, want als ons mannetje naar bed gaat gaan wij ook pas en kruipen we heerlijk tegen elkaar aan. Dat is het enige wat nu telt, papa en mama, waar wij zijn is hij ook.

Via deze weg willen we iedereen ontzettend bedanken voor alle steun de afgelopen periode, berichtjes, kaartjes, bloemen, cadeautjes, het is niet in woorden uit te drukken.

Onze gedachten gaan ook uit aan de mensen die hun dierbaren door deze aardbeving verloren hebben, het heeft ons zeer diep geraakt.

Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , ,

Edith Ringnalda blogt: “Ik zag de heerlijkste bewegende beelden van Simon driedimensionaal om me heen en dat stelde gerust.”

geplaatst op 20 januari, 2010 om 17:12 | 2 reacties

edith_ringnalda

Edith Ringnalda is de weduwe van Simon Vinkenoog . Zij schreef na zijn dood het boek Heer en meester, een liefdesverklaring voor hem, over de laatste dertig dagen samen.

Een optreden bij Jeroen Pauw en Paul Witteman maakt je zichtbaar. Ik ga niet veel de straat op en ik zie niet meer mensen dan nodig is, maar als ik me dan in de buitenwereld begeef dan heeft iedereen het erover! ‘Wat was je goed in P&W’ zeggen wildvreemde vrouwen en mannen, en dat doet mij goed. Ik hoopte diep van binnen dat de heren mij zouden uitnodigen, al ware het maar omdat een bevriende bibliothecaresse zich spontaan had laten ontvallen “Dan zie ik je vast bij Pauw en Witteman!” Mijn hart juichte dan ook toen dit bewaarheid werd. Want het hield een kwaliteitsoordeel in. Ik was blij dat ze mij hoog inschatte, want wie is er zo laat nog op? Dank je, Wilma!

Ik geniet intens van de vreugde die ik ook alleen teweeg kan brengen – zonder Simon – en voelde me prettig aan hun tafel. Vooral Paul Witteman begreep helemaal waar ik het over had en liet mij vrij praten. Zelf was ik diep onder de indruk van de setting. Ik zag de heerlijkste bewegende beelden van Simon driedimensionaal om me heen en dat stelde gerust. Nerveus was ik niet omdat ik dit al twintig jaar meemaak en nu even van een andere kant, maar die voelt zo vertrouwd! Tevoren was mij door mijn zuster Else op het hart gedrukt geen druppel te drinken voor een aantreden, en daar houd ik me aan. Zo eenvoudig is het en het effect is verbluffend.

Met Jeroen Pauw was het heerlijk naborrelen. We hadden een belangrijke gemeenschappelijke vriendin: Loretta Schrijver. Deze schoonheid ken ik van heel lang geleden – zij was zestien, ik was achttien – en wij zaten op de oriënteringscursus van de Toneelschool in Amsterdam. Zij viel af omdat ze te jong was, ik omdat ik teveel zelfvertrouwen had en daar houden ze niet van. Als klap op de vuurpijl vermeld ik dat redactrice Inger Boxsem, die met mij een voorgesprek hield, jarenlang in hetzelfde huis heeft gewoond als ik. En als je daar achter komt kan een uitzending niet meer stuk.

Omhelsd, jullie Edith Ringnalda

Bekijk de gehele uitzending hier.

Categorie: Gastenblogs
Tags: ,

Carine de Vries en Jeanette Croonen bloggen: “We willen vooral dat er serieus naar de doodswens van patiënten geluisterd wordt.”

geplaatst op 19 januari, 2010 om 17:50 | 1 reactie

20100115-moedersCarine de Vries en Jeanette Croonen verloren hun kind aan zelfdoding na vergeefse verzoeken om euthanasie. Zij strijden samen om euthanasie binnen de psychiatrie bespreekbaar te maken.

We vonden het al spannend dat er een artikel over onze kinderen en ons doel in de Volkskrant werd gepubliceerd, maar toen we werden uitgenodigd voor Pauw en Witteman, brak het zweet ons uit. We willen heel graag ons verhaal vertellen, maar live op televisie is wel erg spannend! Gelukkig viel het heel erg mee. Vanaf het eerste contact werden we heel goed op ons gemak gesteld en de begeleiding was echt fantastisch. Margreet van de redactie heeft steeds contact met ons gehouden en ons perfect begeleid. Zelfs de taxichauffeur die ons thuis ophaalde en ons tot in de redactiekamer bracht, stelde ons al op ons gemak. Van te voren konden we kennis maken met Jeroen Pauw en Paul Witteman en psychiater Swinkels en ook dat viel ons heel erg mee. We waren dan ook nauwelijks zenuwachtig meer toen de uitzending begon en daardoor hebben we goed ons verhaal kunnen doen.

De reacties van psychiater Swinkels vielen ons op zich wel mee, maar we hadden ergens wel het gevoel dat hij niet echt begreep wat we nu echt willen. Toen hij begon over angst voor de psychiaters wilden we hem eigenlijk onderbreken. Wij verwachten echt niet dat psychiaters meteen met een pil of drankje aan komen zetten, we willen vooral dat er serieus naar de doodswens van patiënten geluisterd wordt. Uit reacties is ook al weer gebleken hoe belangrijk dat alleen al voor patiënten is. Luister echt naar de patiënten zonder dat deze bang hoeven te zijn om direct opgenomen, of erger nog, gesepareerd te worden. Dat is nu namelijk vaak wel de realiteit! We hebben verder echt goed ons verhaal kunnen doen en er werden duidelijke vragen gesteld, ook door Frits Wester.

Het resultaat van deze uitzending is dat we overstelpt worden met reacties. Mensen met een doodswens vragen ons om hulp. Familieleden / nabestaanden willen graag hun verhaal kwijt en bieden ook hun hulp aan, evenals diverse organisaties en hulpverleners. Gelukkig zijn de meeste reacties ontzettend positief. Het lijkt erop dat we onze boodschap echt goed hebben kunnen overbrengen en daar zijn we heel blij mee. We zijn nu druk bezig om te reageren op alle reacties die zijn binnen gekomen. Op de site van Pauw en Witteman stonden helaas ook kwetsende reacties van mensen die echt niet hebben begrepen waar het om gaat. Niemand hoeft het met ons eens te zijn, maar dat kan je ook op een fatsoenlijke manier uiten. We proberen deze kwetsende uitingen te negeren en gelukkig is het ook maar een heel klein deel van alle reacties die we hebben gekregen. Al met al hebben wij ons optreden bij Pauw en Witteman als erg positief ervaren en zijn we overdonderd door het resultaat en alle goede reacties.

Bezoek de website van Carine de Vries en Jeanette Croonen.

Bekijk de gehele uitzending hier.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , ,

Jef Vermassen blogt: “Ik roep minister Hirsch Ballin op mee te werken aan een centraal syteem voor onopgeloste moorden.”

om 12:46 | 2 reacties

20100113_-_Jef_VermassenDe Belgische advocaat Jef Vermassen vertegenwoordigt de ouders van Annick van Uytsel. Zij werd drie jaar geleden vermoord, waarschijnlijk door seriemoordenaar Ronald Janssen.

Afgelopen woensdag werd tijdens de uitzending van Pauw & Witteman aandacht besteed aan de seriemoordenaar Janssen in België. Ter gelegenheid van het interview had ik Nederland opgeroepen om steun te verlenen aan mijn initiatief dat er in bestaat dat er zeer dringend een Europese internationale computer dient geïnstalleerd te worden waarin alle onopgeloste moorden worden gecentraliseerd. In Amerika bestaat zo’n computer sinds 29 mei 1985. Op die manier zijn heel wat moordenaars gevat en zijn andere moorden kunnen voorkomen worden.

Gezien seriedoders niet gehinderd worden door landsgrenzen en de ervaring leert dat verschillende seriedoders in verschillende landen hebben toegeslagen, lijkt het mij allernoodzakelijkst dat deze computer er zo spoedig mogelijk komt.

Afgelopen vrijdag heeft de minister van Justitie van België mij verzekerd dat hij het nodige zal doen om dit initiatief te ondersteunen. Mag ik ook jullie minister van Justitie (Ernst Hirsch Ballin, red.) oproepen hieraan mee te werken. Tijdens een interview dat vorig weekend werd opgenomen en volgend weekend op RTL in Frankrijk zal worden uitgezonden (ongeveer 8 miljoen kijkers) heb ik ook de Franse president en minister van Justitie gevraagd hun steun te verlenen aan dit initiatief.

Als de dood van Annick van Uytsel tot gevolg mocht hebben dat een dergelijke computer wordt geïnstalleerd in Europa, dan is zij toch niet helemaal nutteloos gestorven.
Ik denk dat we aan de slachtoffers van Janssen en zovele andere slachtoffers verplicht zijn trachten te voorkomen dat seriedoders in de toekomst nog de kans krijgen lange tijd te opereren zonder dat zij zijn gevat.

Bekijk de gehele uitzending hier.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , ,

Tineke Ceelen: “Knap stom van mij om de suggestie te wekken dat het onder Saddam Hussein beter was.”

geplaatst op 13 januari, 2010 om 18:19 | 21 reacties

20100112__Tineke_CeelennbTineke Ceelen, directeur van Stichting Vluchteling, vertelde in de uitzending wat ze aantrof in vluchtelingenkampen in Irak.

Een aardige mevrouw stuurt een gratis imagoconsult: zalmroze is een goede kleur voor mij. Stichting Vluchteling neemt het telefoontje van een boze meneer aan, hij vindt dat ik onbehoorlijk hard aangevallen werd door mijn collega gasten. Een bekende journalist stuurt me tips, hints en suggesties voor een volgende keer. Een studente schrijft vol emotie dat ze voor ons wil komen werken. Vrienden, collega’s en familie sms’en en bellen. Ik was te gast bij Pauw en Witteman en dat blijft ook deze keer niet onopgemerkt.

Als altijd was ik bloednerveus. Volgens de sympathieke medewerkers op de redactie is dat niet te zien. Maar het is toch echt zo. Kort voor zo’n uitzending ben ik er altijd weer van overtuigd dat ik eigenlijk niks van het onderwerp weet. Deze keer stond, hoe kan het anders op de dag dat het rapport van de commissie Davids uitkwam, de oorlog in Irak op de agenda. De afgelopen dagen was ik in dat land. Ik sprak met Irakezen die huis en haard verlaten hebben, op de vlucht voor het geweld. Uit Irak meegebrachte beelden lieten de wanhoop, frustratie en trauma’s van de vluchtelingen klip en klaar duidelijk zien. Wie vroeger een eigen dak boven het hoofd had en nu inmiddels jarenlang onder een tentzeil, of bij familie in woont, is niet dankbaar voor de westerse inmenging in hun land. Knap stom van mij om, klaarblijkelijk, de suggestie te wekken dat het voor de invasie in Irak, onder Saddam Hussein, beter was. Frank de Grave en Frits Wester sprongen er onmiddellijk bovenop. Bij deze zeg ik het alsnog: Saddam Hussein was een wrede dictator, een moordenaar, een psychopaat, een levensgevaarlijke gek. Dat zijn regime weg is, is een zegen voor het land.

Maar dan komt toch hetzelfde probleem dat ik gisteren had weer terug: wat in de plek van Saddam Hussein kwam is op zijn best een ontzagwekkende chaos waar miljoenen mensen de dupe van werden. Niemand in Nederland mag zich trots op de borst roffelen voor hetgeen de internationale gemeenschap met Irak gedaan heeft. Wij zijn mede verantwoordelijk voor deze puinhopen, en ik vind dat degene die rommel maakt mee op moet ruimen. Da’s nou eenmaal netjes. En ook wel zo sympathiek naar de slachtoffers: Ali van 5 jaar jong, die geen vader en moeder meer heeft, of die vader van die drie onthoofde dochters, of die boze werk- en dakloze man die zijn kinderen een normale opvoeding wil geven maar een toekomst voor hen ziet opdoemen als bedelaars. Dat is het verhaal dat ik kwam vertellen, met de beelden van de slachtoffers. Slachtoffers die schuilgaan achter de oh zo Nederlandse politieke discussie over woorden die in Irak niets betekenen. Dat wilde ik laten zien. Echte beelden van echte mensen die echt slachtoffer zijn.

Vooral Femke Halsema begreep wel waar het om ging. Zij was het die mij het vege lijf redde toen ik op twee wielen de Saddam Hussein bocht inging en die aan het einde van P&W nog eens aandacht vroeg voor de mensen, naast de politieke processen. Want daar gaat het om, ik kan het niet genoeg zeggen, om mensen. Ruim vier miljoen vluchtelingen en ontheemden. Vijfduizend burgerdoden in alleen al het afgelopen jaar.

Zo, ik ben blij dat ik dat hier nu nog een keer kwijt kan. En oh, voor alle zekerheid: het feit dat ik een bocht naar Saddam Hussein genoemd heb, wil niet zeggen dat ik een fan van de man ben. Je weet maar nooit hoe dat nou weer verkeerd begrepen kan worden immers.

Bekijk hier de gehele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , ,

Sabine Uitslag blogt: “Ik vond het weer een hele belevenis om aan tafel te zitten.”

geplaatst op 12 januari, 2010 om 19:24 | nog geen reacties

20100111_Sabine_UitslagCDA-Kamerlid Sabine Uitslag stelde naar aanleiding van de documentaire ‘Vel over Probleem II’ opnieuw Kamervragen aan Minister Ab Klink van Volksgezondheid.

Geen woorden maar daden: heerlijk die ‘oude politiek’!

De uitzending ging over passie, pure passie. Passie voor het ijs, passie voor de schaatssport, passie te streven naar een betere wereld en gezondheid voor iedereen. Passie ook voor de ‘nieuwe politiek’. En Rita gaat het allemaal heel anders doen…Nieuwe politiek: ze gaat naar de mensen toe! De vraag is nu; met welk programma. Ze presenteerde bij de oprichting van haar partij tien thema’s. Die vervolgens wel heel leeg zijn gebleven (check haar website). En als dat nieuwe politiek is geef mij dan maar oude politiek. Die komt met een tien puntenactieplan om de zorgsystemen rondom eetstoornissen van preventie en vroegsignalering tot nazorg beter op elkaar af te stemmen zodat de patiënt centraal staat en optimaal gebruik kan maken van de aanwezige kennis en kunde. Lees: sneller beter wordt. Best daadkrachtig, die oude politiek.

Maar ook jammer dat die ‘nieuwe politiek’ van Rita wat is blijven zweven onder het plafond van de studio in Amsterdam. Geen idee of het de kijkers ‘geraakt’ heeft. Mij niet. Terwijl ik oprecht geïnteresseerd bent in haar oplossingen van de enorme complexe problemen waar we elke dag weer mee te maken krijgen. Maar die oplossingen, helaas, ze bleven geheim. Geheimhouding en boetes van 1000 euro, het kleeft aan de beweging van Rita “Máár.. de problemen worden opgelost. Het is een kwestie van vertrouwen,” zegt Rita. Tja vertrouwen…

Ik vond het weer een hele belevenis aan tafel te zitten. En met een heel concreet onderwerp namelijk de problematiek rondom de signalering, behandeling en nazorg van eetstoornissen, oftewel de ‘zorgketen’. Deze keten van zorg en hulpverlening rondom deze patiënten is niet optimaal geregeld. Ik heb de afgelopen maanden vele gesprekken gevoerd met (ex-)anorexia patiënten en hun familieleden. Ja ja beste lezer. Ook ‘de gevestigde politieke orde’ praat heel gewoon met mensen over inhoudelijke zaken. Is dat geen mooi staaltje nieuwe politiek? Iets om trots op te zijn dacht ik zo.

Maar goed, het is een heel treurig verhaal dat er jaarlijks jonge kinderen, vaak meisjes, sterven aan deze vreselijke ziekte! Jessica Villerius, documentairemaakster bij de KRO, heeft de schrijnende trieste situaties treffend in beeld weten te brengen. Het is een enorme complexe ziekte waar ‘dé eetstoornis’ maar een uitingsvorm is maar waar vaak meerdere problemen en ziektebeelden onderliggen. Hele gezinnen die van wanhoop niet meer weten bij wie ze terecht moeten en kunnen. De verschillende typen van behandeling die niet inzichtelijk zijn. De rol van de huisartsen die zo belangrijk is in de doorverwijzing van de patiënten naar de juiste klinieken. Het feit dat een ziek meisje ‘niet ernstig genoeg is’ voor een opname in het ziekenhuis maar te complex is voor een eetstoornis kliniek. De handen in het haar en de wanhoop nabij. Komt nog es bij dat de meeste patiënten geen enkel ziektebesef hebben. Wordt het helemaal ingewikkeld als je merkt dat je kind wegglijdt en je geen idee hebt hoe je dit moet stoppen. De politiek kan helaas de ziekte niet aanpakken. Maar ze kan wel zorgen dat de begeleiding, opvang en behandeling van de patiënten adequaat is georganiseerd in het zorgsysteem.

De documentaire van Jessica sterkt mij om door te gaan deze strijd te vertalen in politiek beleidslijnen. Waarbij ik, ondersteund door mijn coalitiepartners, de ministers van Jeugd & Gezin en van Volksgezondheid een actiepuntenplan ga aanbieden. In dit actiepuntenplan worden concrete suggesties en oplossingen aangedragen voor feitelijke problemen in de zorgsystemen. En laten we dan nu toch eens de patiënt centraal stellen en niet de instituties zoals de huisartsen en de zorgaanbieders.  Zij moeten ondersteunend laten zijn aan de vraag van de patiënt.

Het is nu dan ook niet meer de vraag óf de zorgverleningsketen beter op elkaar moet worden afgestemd. De vraag is nu wannéér hebben we dat voor elkaar! Samen met Jessica, hulpverleners, ervaringsdeskundigen, patiënten, ouders van patiënten en anderen gaan we dit probleem te lijf! Ik zeg: geen woorden maar daden en het interesseert mij niet of dit nu oude of nieuwe politiek is als het maar gebeurt!

Het resultaat telt: volg me op www.cda.nl/uitslag

Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , ,

Margot Ribberink blogt: “Jeroen heeft op zijn schaatsen al heel wat rondjes gereden in het midden van het land.”

geplaatst op 11 januari, 2010 om 14:47 | 1 reactie

20100108-ribberink Barre weersvooruitzichten voor het weekeinde met sneeuwjachten en gevoelstemperaturen beneden de -10 graden. Dat was de aanleiding om vrijdagavond RTL-weervrouw Margot Ribberink uit te nodigen.

Drukke tijden voor weermannen en weervrouwen. Het is al vier weken lang koud in Nederland en er is meerdere malen verse sneeuw gevallen. Da’s best bijzonder. Van een strenge winter is echter nog geen sprake.. van een sneeuwrijke winter wel! Met de technieken van tegenwoordig kunnen we ver vooruitkijken. Volgens de seizoensverwachting voor januari en februari blijft het koud! Hoewel zo’n verwachting ook wel een beetje koffiedik kijken is, is die tot nu toe uitgekomen. Vandaag hebben we ook de verwachting voor de eerste lentemaand maart! Jammer voor diegenen die dit koude weer helemaal niks vinden, ook maart ziet er koud uit!

Ik denk dat mijn mede-gast Erik Hulzebosch wel in zijn nopjes is. Wij delen dezelfde passie. Ik vind dit winterweer super en als het even kan, sta ik zelf ook op de schaatsen. Erik is naast het schaatsen helemaal weg van het weer en heeft een paar maanden geleden bij mij in de weerstudio zelf het weerbericht gepresenteerd. Dat deed hij helemaal niet slecht! Jeroen Pauw is (en dat weet ik, want ik ken hem al langer) ook een winter- en schaatsliefhebber. Jeroen heeft op zijn vikingschaatsen (zonder klapsysteem) al heel wat rondjes gereden in het midden van het land. Daar ligt nauwelijks sneeuw en groeit het ijs lekker aan.

Voor de Elfstedentocht ziet het er na dit weekeinde somber uit. Er is weer een hele lading verse sneeuw gevallen en sneeuw isoleert het ijs! Volgens kenners moet het eerst gaan dooien en dan weer gaan vriezen. De weerkaarten voor de komende dagen zien er echter koud uit. Tijdens het volgende weekeinde krijgen we vanuit het zuidwesten wel een dooiaanval. Of deze er in slaagt de kou ook uit de noordhoek te verdrijven is maar de vraag. Ondanks dat mijn andere mede-gast Huub Stapel niet kan schaatsen (hij heeft ooit een schaatscursus van Ria Visser afgeslagen) was hij ook geïnteresseerd in het weer. Huub ergerde zich aan het weeralarm van het KNMI, waardoor mensen soms onterecht niet naar zijn voorstelling Mannen komen van Mars, Vrouwen komen van Venus komen.

Alleen Paul Witteman houdt niet van de kou en blijft het liefst in een dekentje gerold het hele weekeinde op de bank liggen. Da’s raar! Meestal zijn het vrouwen die het koud hebben. Ondanks dat wij een hoger vetpercentage hebben dan mannen, hebben wij het eerder koud. Dat komt door het vrouwelijke hormoon oestrogeen. Dat heeft invloed op onze thermostaat in onze hersenen. Zelf heb ik er ook last van. Het hoeft nog niet eens te vriezen of mijn vingers worden wit en gevoelloos. Ons lichaam zet alles op alles om de vitale delen zoals hart en hersenen warm te houden. Onze uitstekels zoals vingers en tenen zijn minder belangrijk. Bij plotselinge kou vernauwen de bloedvaatjes zich in vingers en tenen (het syndroom van Raynaud) en stroomt er minder warm bloed door.

Aan tafel bij Pauw en Witteman had ik nergens last van. Door de leuke vragen van Jeroen en Paul (de verkeerde uitspraak van mijn achternaam zij hem vergeven) en door de humor van Huub en Erik zat ik in een warm bad en werd het een superleuk en grappig gesprek waarbij ik heel veel gelachen heb. En als ik de kijkcijfers mag geloven, hebben heel veel mensen van de uitzending genoten.

Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , ,